" फुर्सदको कुराकानी "

२०११ त्यस्तै रह्यो

2011-12-31T15:13:00.000-08:00

मार्च । राती १० बजेको थियो । भात खादै टिभी हेर्दैथिए । ए! ए! भन्दा-भन्दै मान्छे, गाडी, पुल, घर सबै पानीले बगाएर लग्यो -जापानमा । २०१२ मा के-के सपना पुरा गर्ने रहर थियो होला बिचराहरुको, न्युज हेर्दाहेर्दै हातमा भात सेलाएर, दाल पनि सुकेर कक्रक परिसकेछ । अन्त ठुल्ठुलो गाँस सोह्रेर तरकारी थप्नु मात्रै के उठेको थिए -बाहिर एक्कासी पुरै टोल-बजार भरि नै साइरन बज्नु थाल्यो । लामो intervals मा च्वाँss च्वाँss गर्दै साईरन बजिराख्दा त war हुनु आटेको जस्तो लाग्ने । कता-कता पर्ल हार्बर मुभीको scene जस्तो । त्यस् पछि फोनहरु बज्नु थाल्यो । लौ हवाईमा पनि सुनामी आउने हरे evacuate गर्नु पर्छ हरे भनेपछि, "कोस्ले पो भाँडा माझिरान्छ" भन्दै थाल् जति sink मा फालिदिए ।

छिमेकीहरु अताल्लिन्दै, गाडीमा सामान ओसार्दै भागेको देख्दा "ह्या! यो कुइरेहरु त्यत्तिकै डराउछन, किन जाने हो जाबो डाँडामा?" भन्दै हाम्रो कोही कोही साथीहरु धक्कु लाउनु थाले । (खासमा तिनीहरु कुइरे पनि होइनन, अर्कोपाली कृपया नझुक्किनु होला मित्रहरु!..lol ) पक्कै सुनामी आएर लग्यो भने त पछुताउनु पनि नपाईएला, त्यसैले हिरो पल्टेर पछि पछुताउनु भन्दा समयमै बुद्धि पुर्याउनु ठिक भन्ने कुरा बुझाएपछि सबैजना आ-आफ्नो सामानहरु पेकिङ गर्नु तर्फ लागियो ।

सबैभन्दा सुरुमा त मैले मेरो उकुलेले र टुङ्ना झोलामा हालिहाले-त्यो बेला ज्यान भन्दा पनि प्यारो मेरो मात्र कुरा । अनि मत्रै बल्ल पास्पोर्ट, वालेट, एक्-दुइ जोर लुगा फाटा चेपेर निस्के । गाडीमा सबैजना डाँडातिर उकालो लाग्यौ । बाटोमा मान्छेहरु कुदा-कुद्, ग्याँस स्टेसन, पसलहरुमा बोत्तल खानेपानी सबै बिक्री भैसकेछ । फुस फुस् पानी पार्नु थालिसकेको थियो । रेडियोले अरु evacuation spot हरु कता कता छ, एमर्जेन्सीको लागि फोन नम्बरहरु दोहोर्याएर दिंदैथ्यो ।

आम्मा हौ, डाँडामा को टुप्पोमा पुग्दा त बाटोको दाया-बाया दुवै तर्फ गाडी नै गाडी, कस्तो लामो लाईन् । सबैभन्दा पछाssssडी पुगेर मात्रै पार्किङ पाको । झ्याल खोल्दा मच्छेरले टोकेर हैरान । मान्छेहरु कोहि ध्यान दिएर रेडियो सुन्दैथिए । कोहि भने ठुल्ठुलो म्युजिक घन्काएर गाडी माथि छतमा बसेर समुन्द्र तर्फ हेर्दै बिअर खादैथिए । Dock मा भाको पानी जहाजहरुले असर गर्ला भनेर समुन्द्र पारी पठाईएको रैछ । माथि डाँडाबाट हेर्दा आधा रातमा समुन्द्रको बिच्चमा यति धेरै पानी जहाजहरुको झिलिमिलीले माथि पुरै आकास नै उज्यालो देखिन्थ्यो । लोकल न्युज च्यानलको गाडी छेउमा थियो । मान्छेहरु सित इन्टरभिउ लिदैथ्यो । घाँस मैदान टेन्ट नै टेन्ट ले भरिएकोथियो । सुनामी आयो भने चै के चै गर्ने होला? भनेर बिचार गर्दा घर परिवार निकै याद आउदरैछ । बिहा गरेको भापो बुढी सम्झिनु ।

हुरी बतास चल्नु थाल्यो । पानी निकै जोडले पर्नु थाल्यो । बिहानको २ बजे रेडियोले अब २० मिनेटमा सुनामीले हिर्काउछ भन्दा फेरि फेरि साईरन बज्नु थाल्यो । त्यस्तो बेला ५ मिनेट पनि कत्ति ढिलो बित्दोरैछ । घरबाट राती ११ बजे निस्केको, बिहानको ३ अनि ४ अनि ५ बज्यो । समुन्द्रमा पानीको सेतो धर्का त देखिन्थ्यो तर धन्न सेलाएर गोयो । पानी पर्नु पनि रोक्कियो । राती हतार हतारमा झोलामा हालेको ७-८ ओटा स्याउ पनि बाँढेर खाईसकेछु । अरु बेला सित्तिमित्ती तिर्खै नलाग्ने, त्यो जम्बो कोकको बोत्तलमा भरेको पानी पनि पालैपिलो पिउँदा सकिसकेछ । तर धन्न warning clear भैसक्यो अब घर फर्के हुन्छ भनेर रेडियो फुकेपछि ओरालो लाग्यौ ।

कोठामा पुग्दा त भान्सामा हिजो को भाँडा जस्ताको त्यस्तै थुप्रिराको रैछ । "ह्या! कोस्ले पो माझिरान्छ" भन्दै सुत्नु गोए । साथीहरु "मैले भनेको होइन? मैले नजाम भनेकै त हो नि! बित्थामा गोएर मच्छेरलाई टोकाउनु मात्रै" भन्दै हास्नु थाले । आफुलाई त निन्द्रै प्यारो ।

Kancha

2011-11-22T00:39:00.001-08:00

A new character has been added to the Naruto Series.
Name: Kancha
Skills: Maya, illusions, rubbing palms and stuff.

वाक्क लागि सक्यो हरे

2011-11-21T13:57:00.000-08:00

सुरु सुरुमा भएर होला । अमेरिका आएर हाम्रो सोल्टीलाई बाटोमा हिंड्दा बिदेशीको अनुह्वार हेर्दै नक्कली हाँसो हाँस्दा-हास्दा वाक्क लागि सक्यो हरे ।

Lets Rock

2011-10-07T00:26:00.001-07:00

अलि वाईन लागेथ्यो क्यारे आन्टीलाई । टिभीमा नेपाली च्यानल हेर्दै खानु पाउँदा नेपालमा भाको जस्तै लाग्यो भन्दैहुनुहुन्थ्यो । कताबाट एक्कासी नेपाली पप गीतको कुरा निस्क्यो । "पहिला पहिला दिन्थ्यो है टिभीमा, गीत पनि के के थरि, म त त्यति साह्रो पनि जान्दिन" भन्दै गाउन थाल्नु भो ...

"११ १२ १३

ए झ्यालबाट हेर

सोह्र बर्षे जवानीलाई

किन फाल्छौ खेर

मायालु, एड्स रोग!"

Lets Rock लाई एड्स रोग पो हरे! हा.. हा..

food haiku

2011-06-18T17:43:00.001-07:00

white bread two slices
jerry goes in the middle
ultimate sandwich

नेपाली अवतार

2011-04-21T19:47:00.000-07:00

हवाई छोडेर मेन्लेन्ड पुगेको । एकजना नेपाली अंकलकोमा गाको । खसी खाने प्लान रैछ । मासु काटकुट पार्नु मान्छे चाहिएको भनेर सघाउनु बसे । घर पछाडी बसेर ठुल्ठुलो मासुको चोक्टा सानो पार्न थालियो, हिर्काउने चक्कु अलिक नलाग्ने रैछ, भित्र किचनमा खुकुरी छ हरे भनेर लिनु गाको, ढोका खोल्दा त कुन्नि को एकजना नेपाली मान्छे आएर सोफामा बसिराको रैछ । पक्कै पनि अंकलको कोहि पाउना होला भनेर झन् परैबट हाँस्दै-नमस्ते गर्दै-नजिक पुगेर हात मिलाउनु अघि बढाएको त पाँच सेकेन्ड भैसक्यो, हातै निकाल्दैन ! मनमनै "एहे! देखेनन् क्याहो" भन्ठान्दै अलिकति हात अघाडि सारेको त भरै गोजीबट हात निकालेर;चोक्खिन पानी छर्केको जस्तो गरेर, आफ्नो टाउको माथि फुत्त्त फालेर फेरि गोजीभित्रै पो लान्छ ! म त ट्वाँ परि रा । छक्कै पार्‍यो !

एकछिन त, सानोमा नेपाल हुँदा धाराको पानी गाग्रीमा थापेर ठुलो ड्रममा खनाउँदा--गाग्रीको घाँटी एउटै हातले अचटेर पानी खनाएको जस्तै--उचाल्दिउ कि क्याहो जस्तो पनि लाग्यो । शनिबार शनिबार छत माथि ठुल्ठुलो कपडा धुँदा दुईटा हातले उचालेर पानी निचारे झै--त्यसको आन्द्रा पनि त्यसरि नै बटारदिम्की जस्तो लागेथ्यो तर फेरि 'ह्या!' भन्दै किचन तिर लागे । सोध्नु पनि नमिल्ने । अचम्मै भयो । अवतारी नै रैछ ।

संखै लाग्यो

2011-02-04T16:00:00.000-08:00

Listen लाई इङ्लिसमा लिस्टन नभनेर लिसन् भनेजस्तै Ananta लाई पनि “अनन्-त” होइन “अनन्” भनेर मात्रै सबैले डाकुन् भन्ने हाम्रो आमाको सोच रैछ । अब यो इङ्लिसमा प्रयोग गरिने silent letters को कुरा कति जनालाई मत्रै मैले सिकाउदै हिड्नु? कुईरेलाई नै इङ्लिसको rule सिकाउनु परेपछि मेरो के लाग्छ? मेरो जस्तो गाह्रो नाम लिँदा फेरि ओंठ र जिब्रो ठोक्किएर भुईमा लड्लान् भनेर सबैको ध्यान पुर्‍याउदै “हेलौ, आइम् अ-नान्-ता” भनेर सजिलो पारिदिन्छु । जसरी बोलाए पनि मान्छे चिने त भैहाल्यो भन्छु ।

आबो, हवाईमा जापानिजहरुको जनसंख्या बेसि छ । एकजना जापानिज् बुढी बज्यै छिन् । तिनी बज्यैलाई सुरु-सुरुमा चिन्दा त्यसरी नै सजिलो हुनेगरि मेरो नाम “अ-नान्-ता” भनेर चिनाएको थिए । बिचरा बुढी बज्यै ! राम्रो सित कान नसुन्ने भएर होला, सयौ पल्ट सच्च्याई सके ! जहिल्यै भेटेपनि Hello! Mr. Yamanata भनेर डाक्छिन् । आबो बुढेस्काल लागेको बज्यैलाई के सिकाईराख्नु? कतै उनले आफ्नो नातिनी दिने बिचार पो गरेको हुन की ?

2011-01-20T03:54:00.000-08:00

Nepalese Folk Songs by seto makura

2011-01-20T02:15:00.000-08:00

सिद्रा को चट्नी

2010-12-12T01:34:00.000-08:00

Its been a while i've been hearing Nepali people using the phrase "राता मकै" quite often. Literally it means Red Corn. Not sure what the metaphor is. Probably first used in the context of excitement or surprise by those who had never seen red corns before. Today, I hear Nepali people using it in almost every context. Could it be dismissive or profane as well? I'm puzzled when to use it. I've asked those who use it and they couldn't explain it better. Some say it could be used either to express moments of joy or grief as it can have both positive and negative connotations, depending upon the situation. It seems anybody could come up with such phrases and..so I've decided to recreate one for myself and I will often start using it from now on which is "सिद्रा को चट्नी". I could probably use it in both contexts like "Yes! finally my सिद्रा को चट्नी has come true" or "don't make me mad or I will squeeze the सिद्रा को चट्नी out of you." Can't wait to see the "huh?" look on their faces. haha..Its okay, you don't have to be सिद्रा को चट्नी 'ing me. Its called the grad school effect. Glad its finally over.

peace.

I need tips for gardening.

2010-12-03T11:34:00.001-08:00

There is a beautiful garden. It has variety of flowers with different colors, growing in different sections. However, one particular flower from one section is quantitatively outgrowing others and spreading all over. As a consequence, the garden over the course of time is turning into a lot that is pretty much covered with only one type of flower and now the blossoms in the garden is retained by characteristics of that one invasive flower. There are only couple few spots left in the garden where resistant flowers remain. Would you let the garden be taken over by that invasive flower? Or would you maintain the diverse nature of the garden as before? What do you think is best. What should I do?

बुढो भैईयो

2010-11-07T01:39:00.000-07:00

सानो छंदा राती भात खाई सकेपछि माथि छत मा गएर परालको गुन्द्री पसारेर उत्तानो सुतिन्थ्यो । दिदी चै ब्रुनाईबाट ल्याएको प्लस्टिकको गुन्द्रीमा, अनि आमा चै दोरीले बुनेको खाटमा पल्टेर खाको भात सेलाउदै बस्थ्यौ । म चै उपरखुट्टी लगाएर दुइटै हात टाउको पछाडी सारेर सिरानी बनाउदै माथि हेर्थे । निलो आकास हुन्थ्यो, उज्यालो जुन, जताततै छरलङ तारै-तारा । त्यो बेला नेपालमा भिडियो गेम अलिक आईपुगेको थिएन । Sci-fi कार्टुन, कमिक्सहरु चै टन्नै हेर्ने बानी, टिभी सिरियल हेर्नु चै आईतबार बेलुका सम्म कुर्नु पर्ने । तर जे होस्, माथि तारा हेर्नु पाए पछि अर्कै खाले रमाईलो । त्यहा imagination को आफ्नै संसार हुन्थ्यो । We used to literally watch actual stars at night. Much better than it is for kids these days. Man, I feel sorry for them cause apparently, all the stars they get to watch today is in reality TV shows. कसैले संसार हामीलाई चाहिने भन्दा धेरै नै छिटो फेरिन्दै छ भनेको पक्कै हो । यस्तो कुरा त हामीले बुढो भएर आफ्नो नाति नातिनीलाई सुनाउनु पर्ने हो, तर आबो त भान्जा भान्जी भन्दा अगाडीको लाई नै सुनाउने बेला आईसक्यो । (द जेम्स ग्याङको त्यो गीत बेकग्राउन्डमा हल्का बज्दै छ) ।

सांङ्ली र हामी

2009-12-20T00:34:00.000-08:00

सानोमा साथीहरु बसेर कुरा गर्दा, "यस्को खुट्टामा त कान्छी औंला निर कोठी रैछ, एल्ले चै देश बाहिर घुम्ने भयो!" भनेर कुरा हुन्थ्यो । त्यै कुरा अहिले सोच्दा खेरि यस्तो लाग्छ सायद नेपालीहरु आजभोली जन्मिदै कान्छी औंलामा कोठी बोकेरै आउने गर्छन् । हुन त मान्छेको लाईफ हाम्रो किचनको सांङ्ली किराको भन्दा कुनै कम छैन । उब्जनी गर्नु सर्नु छैन । खालि खायो, सुत्यो, multiply भयो । लाईफ नै त्यतिमा सिमित भएको छ ।

त्यैमाथि हिजोअस्ति खाली एउटा दुईटा सांङ्ली देखिन्थ्यो भने आजभोलि त जनसंख्या बढेर हैरान छ । बिचरा आफ्नो कुना काप्चामा खानेकुरा नभएर आफ्नो दुलो भन्दा बाहिर भौतारिएर हिडेको हिडै छ । जब साँङ्ली बाहिर आउछ, कि त किच्चाई पठाउछ कि त सिठा खानु पौउछ । सांङ्लीले सायद आफ्नै कुनामा बसेर खानेकुरा उमार्नु सक्ने क्षमता भएको भए बाहिर निस्किनु पनि पर्दैन थियो होला ।

खानेकुरा भने हामीले फ्रिज भित्र थुनेर राखेको छौ । बिचरा त्यै खाने लोभमा पनि बाहिर निस्किन्दैछ । बिचरा साँङ्लीको समस्या कस्ले बुझिदिने ? सायद हाम्रो पनि एउटै खाले समस्या हो । खालि फरक भनेको उनिहरु सानो छन, हामी चै ठुलो । सांङ्लीहरु जतासुकै छरिएपनि सबै एउटै कुनाबाट आको हुनुपर्छ भन्ठानि बसेको त भर्खरै मत्रै थप दुईटा ठाउँमा विभाजित भैसकेको रैछ । अझै कतिओटा छुट्टाछुट्टै ठाउँमा छुट्टिने हुने हो कुन्नि ? दिक्क लागि सक्यो । हाम्रो किचन भित्र पनि सांङ्लीहरुलाई नेपाली राजनितिको लहर चलेको हुनुपर्छ ।

म्याथ टिचर

2009-12-20T00:32:00.000-08:00

सायद म ३ क्लासमा पढ्थे । म्याथ्मेटिक्स पढाउने सर हाम्रो क्लास टिचर थियो । त्यसै त म्याथ मन नपर्ने, त्यैमाथि टिचर पनि काले अनि मोट्टो जुङा भाको डरलाग्दो, मनै नपर्ने । पक्कै पनि सुरुमै त्यस्तो टिचर परेकोले पनि मलाई पछि लाईफमा सायद म्याथ मन नपरेको हुनु सक्छ ।

एकदिन आमाले तरकारी किन्नु मलाई संगै हाटबजार लग्नु भाकोथ्यो । म आमा नजिकै उभ्भिराको थिए अनि आमा चै तरकारी छानिराको हुनुहुन्थ्यो क्यारे । ठ्याक्कै त्यै बेलामा मेरो आँखा त्यो क्लास टिचर माथि पर्नु गयो । उ पनि हातमा प्लास्टिकको झोला बोकेर तरकारी चाहार्दै थियो । धन्न मैले उसलाई पहिला देख्खिहाले र सुस्तरी चप्ली घिसार्दै पछाडी सरे । झन आमाको लुंङ्गी पछाडी लुक्नु खोजेको त भरै त त्यो सर त झन नजिकिन्दै पो आउछ । लुक्ने ठाँउ पनि थिएन । मेरो दिमागले एउटै उपाए सोच्नु सक्यो । त्यो सरले मलाई चिन्नु नसकोस् भनेर मैले जिब्रो निकाल्दै मेरो मुख बंङाए, नाक पनि खुम्चाए, अनि आँखा बटारेर माथि छेउ तिर हेर्दै टाउको फर्काउनुथाले ।

"ओए! अनन्त हेर त तेरो सर, गुड् आफ्ट्नुन् भन!" भन्दै झन उल्टै आमाले पो देखाई राख्नु भाको ।

टोल टोलको कथा

2009-10-28T15:11:00.001-07:00

अहिले टोल भरि जनसंख्या पनि कति साह्रो बढेको हो गाँठे ! हरेक घरलाई आफ्नो आर्जनीले आफ्नै सन्तान पाल्नु गाह्रो भैसक्यो । सन्तानले चाहेको-भनेको जस्तो पुर्याईदिनु नसक्ने घरपरिवारलाई गाह्रो छ । खुवाउनु नसक्ने घरपरिवारको सन्तानलाई भने हुनेखाने छिमेकीसित मागेर खाने बानी भैसक्यो र हुने छिमेकीलाई चै "भनेको बेलामा चाहिए जस्तो काम अर्हाउने निहुँमा मत्रै मद्दत दिने" बानी भैसक्यो ।

कुन-कुन छिमेकीकोमा वा कुन्चै टोल तिर चै काम पाईन्छ भन्दै, आमाको सन्तानहरु एउटा देखिन् अर्को गर्दै, जता-जता त काम पाईन्छ, त्यतैतिर एकपछि-अर्को गर्दै लम्किदैछन । आफ्नै सन्तान पाल्नु नसक्ने घरपरिवार भने धन्न अलिकति भएपनि बोझ हल्का हुनेभयो भनेर दुख माने जस्तो गरेपनि एक हिसाबले ढुक्क छन । उतातिर भने अर्काको सन्तानलाई पाल्दिनु पर्ने आमाहरु चै "थुईया! कुन जुनीमा पाप गरिएछ" भन्दै नामको लागि मात्र भएपनि सौतेनी आमाको रुपमा आफ्नो घरमा बास दिदैछन। सित्तैमा बास दिन त सबैलाई गाह्रो हुन्छ । अनि आफ्नो नाजायज सन्तानलाई सानोतिनो कामहरु दिएर घुँडा तिखारुन्जेल काम गराउन तर आफूलाई दोष नपर्ने गरि सौतेनी आमैले मौकाको फाईदा उठाउन ध्यानपुर्वक व्यवस्था गरेको हुन्छिन् ।

सानोतिनो काम गरे वापत टुप्लुक्कै बाँच्नु मात्रै पुग्ने हुनाले नाजायज सन्तानहरु चै खान-लाउन नपुगेको गुनासो गर्दछन । तर सौतेनी आमाको आँखा छलेर फ्रीजबाट खानेकुरा आफै झिकेर खान जान्नेहरु पनि टन्नै हुन्छन । उनिहरु चै आफुलाई खानलाउन पुगेको ठोकुवा नगरेपनि, गुनासो गर्नेहरुसित भने मत मा मत मिलाउदछन । यिनीहरुलाई सौतेनी आमाले बेलाबखतमा निहुँ खोजेपनि बास बस्नु चै दिन्छिन् है !

अब सौतेनी आमाले भनेको र चाहेको जस्तो सबै काम ठ्याक्कै पुर्याउन जान्ने चेपारेहरु चै सौतेनी आमाको favorite सन्तान हुनुपुग्दछन् । त्यस वापत favorite सन्तानहरुले दुई-चार कपडा बेसी र अलिक मिठो-मिठो खान पनि पाईहाल्छन । तर चाकरी गर्नु नजान्नेहरुलाई भने सौतेनी आमाले "उसो भए तेरो आफ्नै घर जा!" भनेर धपाउनु पनि बेर लाउदैनिन् । अलिक ढिंठ पल्टेर बसिराख्नेहरुलाई भने समातेर ढ्वाँङमा पनि हाल्न भ्याउछिन् । हुन त सौतेनी आमैको टोलमा पनि जनसंख्या भने बढेकोबढै छ । जतासुकै सरे पनि, अहिलेलाई दुई-चार जनालाई खानलाउन पुगे पनि, ढिलो नभए छिटो, टोलको समस्या त जहाँको त्यै छ । हैन र ?

तपाईको टोलको कथा कस्तो छ ?

थत्त तेरिका !

2009-10-14T03:36:00.000-07:00

ब्रुनाईमा हुँदा धेरैजसो बेल्कीपख हामी साथीभाइहरु माथि तल्लाको पछाडी बार्दलीमा प्राय गफ्फा लडाउदै बस्थ्यौ । एकपल्टको कुरा हो, प्रबता बहिनी, म र सकुन हो कि सन्देश हो क्यारे त्यो बेला गफ्फा लडाउनेहरु । त्यो बेला नेपाल छोडेर बाहिर निस्केको कति नै भाको थियो र? त्यसैले होला म भित्र नेपाल प्रतिको माया तात्त्तातो नै थियो । जे कुरामा पनि नेपाली, यो पनि नेपाली, त्यो पनि नेपाली नै राम्रो भन्दै निकै राष्ट्रप्रेमी पल्टिनुपर्थ्यो मलाई । अहिले पनि नभाको त होइन तर जे होस् यस्तै नेपालको बारेमा गफगाफ हुँदै थियो हाम्रो त्यो बार्दलीमा ।

त्यो बार्दली धेरै ठुलो त थिएन, चारपाटे सानो, झन्डै चार-पाँच जना मत्रै अट्ने खाले थियो । त्यो बार्दलीमा केटाहरुले लुगा धुएर सुकाउनुको लागि एउटा देखिन अर्को भित्तामा दोरी झुन्डाएर राखेको थियो । त्यो दिन चै म ठ्याक्कै त्यो लुगा सुकाउने दोरीको मुनि एउटा सानो कुर्सीमा उपरखुट्टी लगाएर बसेको मलाई याद छ । अन्त गफैगाफको सुरमा भरै त प्रबता हो की सन्देश... कोस्ले हो गफ्फा लडाउने सुरमा चाल् नपाई अचानक दोरी हल्लाउनु पुगेछ । भरै त म बसेको छेउपट्टि त्यो दोरीमा त कुन्चै मोरा को हो कुन्नि एउटा घिनलाग्दो कट्टु घाममा पाप्पड जस्तै ककरक्क परुन्जेल सुकिराको रैछ । ठ्याक्कै दोरी पनि हल्लिनु, कट्टु त खसेर सिधै मेरो टाउकोमा खप्प !!

झन राष्ट्रप्रेमले प्रेरित भएर कस्तो साह्रो देशभक्ती feelings हरु आईरहेको बेलामा त्यस्तो घिनलाग्दो कट्टु टाउकोमा झरेर फिट हुँदा त हत्त न पत्त त्यसलाई उता फालेर निधार खुम्चाउदै, अकस्मात मेरो मुखबाट पनि निस्किहाल्यो "ह्याँss.. के यो यार झन् ढाका टोपी लगाउने ठाँउमा यस्तो?"

मेरो farmville कथा

2009-10-02T04:54:00.000-07:00

जिम जानु अगाडी छोराले नुनपानीमा भिजाएको एक ग्लास चना चपाउदै निस्किदा बाबाले भन्नुहुन्थ्यो "तलाई के को जिम जानु पर्यो बरु एता आएर हामीलाई माटोको डल्ला फुटाउनु सघा न, तेरो मसल पनि बन्छ । हामीलाई सजिलो पनि हुन्छ ।" कुनै दिन फेरि बेल्काको चिया-सिया खाएर टिभी हेर्नु बस्दा ठ्याक्कै आमाले भुईतल्लाबाट "अन्ते!! धारामा पानी आयो होला, पानी हेर्नु जा!" भनेर चिच्चाउनु हुन्थ्यो । अनि पानी थप्ने काम सकेपछि बारी गोड्नु त sure बोलाउनु हुन्थ्यो । अनि त्यसपछि रिसको झोंकमा माथ्थि देखिन नै सिढींमा भ्याट-भ्याट चप्ली बजार्दै ओरालो झर्थे । तर के गर्नु, जत्तिसुकै जोडले भुईमा चप्ली बजारे पनि आमाको अगाडी कै काम लाग्दैनथ्यो ।

अनि कोदालो टिपेर माटोको डल्ला फुटाउने तिर लागिन्थ्यो । हातमा ठेला त कत्ति हो कत्ति ! बारीमा ख्याल-ख्याल्यैमा आलु पनि रोपियो । बोडी सीमी, टमाटर सागसब्जिहरु सबै रोपियो । कुखुरालाई चारो खुवाउने देखिन लिएर सुली जति सफा गर्ने सबै गरियो । खोर सफा गर्दा मच्छरले खुट्टैभरि फोकैफोका पार्दिन्थ्यो । ढाडे बिरालो ले कत्ति चल्लाहरु पनि खाईदिन्थ्यो । भालेलाइ त समात्नै नसकिने । पोथीलाई छोप्दा चै थपक्कै बस्थ्यो । पोथीलाई काखमा राख्दा कस्तो तातो हुन्थ्यो । कुखुराको अन्डा टिप्नु चै कुन्नि किन हो साह्रै रमाईलो हुन्थ्यो । हामीले त अन्डा पसलमा लगेर पनि बेच्थ्यौ ।

जे होस् बारीमा पस्यो कि मच्छरले टोकेर हैरान पार्ने । पराल बालेर धुवा पार्दा चै अलिक सन्चो हुन्थ्यो तर फेरि गरम हुन्थ्यो । तर जे होस् रिस्सिन्दै भएपनि आमाबाबालाई सघाउनु चै सघाईदिन्थे । त्यो बेला रिसाई रिसाई काम गरेको आज्काल निकै याद आउछ । सबैले फेस्बुकमा फार्मभिल खेलेको देख्दा आफ्नो साँच्चिकै फार्मभिलको कथा साँट्नु मन लागेर लेखेको । आफ्नै बारीमा तरकारीहरु उमारेको भएर बजारमा किन्नु पनि त्यति जानु नपर्ने । झन त्यैमाथि सानो परिवारलाइ त पुगिहाल्ने । पैसा पनि जोग्गिने । ताजा तरकारीहरु पनि खानु पाइने । रमाईलो थियो ।

अहिले त नेपालमा महंगी बढेर जेसुकैको भाउले आकास छुएको छ हरे भनेर सुन्छु । बेला बेलामा आमाबाबालाई घरमा फोन गर्दा बारीमा के के रोप्नु भाको छ त भनेर सोद्धा, "अब त बुढो भैइयो, पहिला जस्तो काम गर्नु सकिन्न त्यसैले पहिला जस्तो रोप्नु पनि सकिन्न, सघाउने मान्छे पनि छैन । " भनेर भन्नु हुन्छ । त्यस्तो कुरा सुन्दा खेरि चै अलिक् भित्रै पोल्छ अनि पहिले पहिले आफु बित्थामा रिसाएको कुराहरु याद आउछ । नरमाईलो लाग्छ ।

त्यति खेर चै बारीमा करैले काम गरिन्थ्यो । रिस् उठ्थ्यो ।

अहिले चै बारीमा काम गर्ने एक्दमै रहर छ । रिस् पनि उठ्छ तर ...मौका नपाएर ।

धन्न बडाले बचाउनु भयो

2009-09-22T19:24:00.000-07:00

सानोमा स्कुले हुँदा र्‍याप् म्युजिक सुन्ने लहर चलेको थियो । त्यो भनेको 90s को ओल्डस्कुल र्‍याप म्युजिक । र्‍याप सुन्ने मान्छे कमै हुन्थे । त्यतिखेर हामी साथीभाईहरु नटी बाई नेचर अनि क्रिसक्रस निकै सुन्थ्यौ । क्रिसक्रसहरुको भिडियो युट्युबमा हेर्नु भयो भने उनिहरुले उल्टो जिन्स्, उल्टो हूड्, उल्टो टोपी लगाएको देख्नुहुन्छ । त्यै देखेर हामीले पनि एकचोटी काठमान्डुको कुन चै हो मेलामा थुप्रै अरु स्कुलको केटाकेटीहरु आको बेलामा क्रिसक्रसहरु जस्तै ड्रेसअप गरेर गाको त भरै सबैजनाले घाँटी बंगाई बंगाई हेरेको । हामी त देखाउनु पायो भनेर दंगै परिराथ्यौ तर सायद त्यो बेला र्‍याप् म्युजिक धेरैले नसुन्ने भएर होला, उनिहरुले पत्तो नपाएर हामीलाई "यो केटाहरु बौलायो क्या हो, सबै कपडा उल्टो लगाईराछ" भनेर मनमनै हासेको होलान । त्यै भएर पनि होला, होस्टेलबाट छुट्टीमा घर जाँदा पनि, "हैन, किन उल्टो कपडा लगाछ ह? एल्ले! अलच्छिना लाग्छ नि! फुकाल्!!" भनेर गाली पनि खाईयो । त्यति मात्रै काँ हो र, त्यो जमानामा जिउ भन्दा ठुलो टिसर्ट लगाउने फेसन थिएन, त्यसैले पनि होला "झोले" भनेर नाम पनि खाइयो । एक्चोटी भैरहवामा हाम्रो बडाको घर जाँदा हिपहप ड्रेसअपमै झोले टिसर्ट, झोले हाफपेन्ट र बूट्स अनि बुट्स भन्दा बाहिर सेतो मोजा देखिने गरी लगाएर गाको त बडाले देख्ने बित्तिकै "तलाई त ब्रोइलर कुखुरा जस्तो देखिएछ है!" भनेर जिस्काउनु भयो । हा.. हा.. अहिले सम्झिदा हाँसुठ्छ । त्यो बेला चै आफैलाई निकै कुरी-कुरी लागेको थियो । सायद त्यैदेखिन हो क्यारे मैले हिपहप ड्रेस्अप गर्नु छोडेको । अन्त सायद बिस्तारी बिस्तारी मेरो बिग्रिनु आठेको attitude पनि फेरि पुरानै ठाउँमा फेरिन्दै आयो । अहिले नेपालमा हिपहप पल्टिनु खोज्नेहरुको संख्या र गति देख्दा मनमनै लाग्छ मलाई मेरो बडाले धन्न बचाउनु भयो ।

बल्ल फेरि सुरु गरे

2009-09-20T09:00:00.001-07:00

समय पनि कत्ति छिटो जाँदा रैछ । नेपाल छोडेर एता आए देखिनको आजै हो पहिलो चोटी बिहानै उठेर कुद्नु निस्केको । आज पहिलो दिन् भएको हुनाले त्यति साह्रो धेरै कुदिएन । आज Makiki uphill लागेर घुमाउरो बाटो हुदै ओरालो फर्क्यौ । जम्मा २० मिनेट कुदेको त खलखली पसिना आएर कस्तो भाको । उकालो बाटो भएर होला । पसिना फाल्नु पाउदा मज्जा नै भयो । घर आइपुगेर कोठा भित्र छिर्नु अगाडी एक्छिन बाहिरै थकाई मार्दा त एकास्सी नेपालघर आमाबाबा याद आयो । नेपालमा हुँदा सधै बिहान आमाबाबा संगै उठेर तीनैजना कुद्नु निस्किने गरेको झल्झली याद आयो । दिदी चै अल्छि गरेर एक दुई चोटी मात्रै निस्केको याद छ तर कस्तो अचम्म झण्डै झण्डै ५ बर्ष पो बितिसकेछ । आजकल आमाबाबा कुद्नु निस्किनुहुन्छ कि हुदैन कुन्नि ? जेहोस् आबदेखिन् कुद्नु continue गर्ने बिचार छ । हेरुम कहिले सम्म maintain हुन्छ । हाम्रो ठाउँबाट Waikiki Beach अलिक टाढो छ नत्र त्यतै तिरै कुद्नु जाँदाम्हुन्थ्यो । सायद हप्तामा एकचोटी जाने गर्नुपर्ला । तर डाँडा तिरै सफा हावा हुन्छ क्यारे ।

लिज्जी केल्विनिज्जी

2009-09-08T20:09:00.000-07:00

लिजा किचन भित्र आयो र वरिपरी टाउको घुमाउदै "व्हेर इज् दि ओल्ड बे?" भनेर सबैलाई सोध्दै खोजिरह्यो । केल्विनले व्यस्त भएर काम गरिराको बेलामा "लुक अन्डर द टेबल, इट् माइट बी अन्डर वन् अफ् दोज सिजननिङ सल्ट बक्सेज् बिनिथ द रयापर" भनेर भन्यो । सायद केल्विनले हतारमा भनेको सबैकुरा लिजाले एकैचोटी ठम्म्याउनु सकिनन अनि टेबल मुनि हेरेर उसले खोजेको समान भेटाउदै न भेटेपछि लिजाले फेरि चिच्चाएर भनिन, "केल्विनsss! अन्डर व्हेर्sss?

केल्विनले हत्त न पत्त लिजालाई हेर्दै भन्यो, "किप इट डाउन् गर्ल, डोन्ट टक अबाउट माई अन्डरवेर!!"

नुन् र चिनी पानी

2009-08-08T00:39:00.000-07:00

झाडा पखाला लागेको बेलामा सधै प्रयोग गर्नुहोस् ।

वेस्ट अफ् एनर्जी

2009-06-23T05:25:00.001-07:00

बाहिर वेदर चिसो छ
घर भित्र चै किन केटाहरु
चिसो AC लगाएर
सिरक ओढेर सुत्छन्?
व्ह्वाट् अ वेस्ट अफ् एनर्जी !
यो तेस्रो पल्ट हो
मैले उठेर AC बन्द गरेको

अर्को भाई छ जस्ले
दिन दिनै एउटा दुईटा टी-शर्ट
लन्ड्रीमा हाल्छ
व्ह्वाट् अ वेस्ट अफ् एनर्जी !
उसलाई सबैले मैला जति पोको पारेर
सबै एकैचोटी धुनु भनेको
हिजो चै हातैले धुदै थियो

डोमिन्ङो र डोनट

2009-06-15T07:30:00.001-07:00

मैले काम गर्ने ठाउमा तीन जना मेक्सिकनहरु पनि काम गर्छन् । एउटाले म संगै पकाउछ । अर्कोले भाडा माझ्छ । अर्को चै कुचो लाउछ garbage फाल्छ । उनिहरु संग काम गर्दा गर्दा फाट्टफुट्ट दुईचार स्प्यानिश कुरा पनि टिपिन्छ । उनिहरु स्प्यानिश बोल्दा नराम्रो कुरा बाहेको अरु चै ठम्म्याउन अलि गाह्रो हुन्छ । त्यो कुचो लाउने चै नयाँ मान्छे हो । पहिला काम गर्दैन थियो । भर्खर यो पालि मात्र आएको हो । लगभग चालिस उमेर पुगेको हुनुपर्छ-त्यसको नाम डोमिङ्गो हो । त्यसको बुढी पनि एउटै ठाउमा काम गर्छ । त्यसको बुढीले "मेक्सिकोमा US Dollar लग्यो भने मुचो दिनेरो हुन्छ" भन्छ । मलाई तिनार्ले "चिनित्तो" भनेर एक आपसमा चिनाउछन ।

मैले त्यसलाई एकपल्ट, "डोमिङ्गो!! यो मैला बाहिर लगेर फाल्नु जा!" भन्दा उसलाई मनमनै रिस उठेको जस्तो छ । म जस्तो फुच्चेले उ जस्तो पाकोलाई काम अर्हायो भनेर होला । सायद म अलिकति झर्किए क्यारे । त्यसलाई राम्रो सित इङ्लिस बोल्नु नआएर होला अरु मेक्सिनहरुसंग स्प्यानिशमा बोल्दै मलाई गाली गरेको हो क्या हो कुन्नि-नराम्रो शब्दहरु चै फ्याट्टै बुझिहालिन्छ नि । त्यसलाई निहुँ खोजुम भने इङ्लिस पनि राम्रो सित बुझ्दैन । त्यसको अनुहार देख्ने बित्तिकै ईरिटेटिङ लाग्थ्यो ।

त्यसले खाली मेरो खिसी मात्रै गर्ने अनि म पनि त्यसलाई देख्ने बित्तिकै इङ्लिसमा फोह्रो फोह्रो गाली गर्ने भैराको थियो भरै त एकदिन गार्बेज सिधै बाहिर फाल्नु नलगिकन किचन पछाडीको ढोका निर पो देख्छु । एल्ले के गर्दै छ आफ्नो काम नगरिकन,अब एल्ले मेरो गाली खाने भयो भन्दै गाली गर्नु तम्सिएर गाको त त्यसले त गार्बेजमा फालेको जति Donuts हरु टिप्दै छुट्टाएर अर्को सफा बाक्समा पो हाल्दै रैछ । दिनमा बिक्री नभाको जति डोनट सबै अन्तमा फालिन्छ । त्यसलाई केटीहरुले यो सबै डोनट फाल्नु भनेर अर्‍हाएको रैछन । इङ्लिस बोल्नु नजान्ने भएर होला फाल्नु भन्दा अगाडी माग्नु अफ्ठ्यारो मानेको हुनाले त्यसले चै गार्बेजमा फालिसके पछि ढोका पछाडी कसैले नदेख्ने ठाउमा ल्याएर त्यसो गरेको रैछ ।

"तैले के गरेको यो?" भनेर सोधेको त,"मी फेमिलिया" भनेर टाउको हल्लाउदै गार्बेजमा सफा जति डोनट केलाई रह्यो । "mi familia hungry" "very very hungry" भन्दै मेरो बालबच्चा अनि अरु परिवारलाई दिन्छु भन्दा खेरि पो साह्रै माया लागेर आयो । मेरो रिस सबै पग्लियो । उभ्भिएर हेरिराखे । घिनाउनु पनि अफ्ठ्यारो लाग्यो । तम्सिएर गाली गर्नु गाको गाली गर्नु पनि मन लागेन । "अर्को पालि मागिस भने गार्बेजमा फाल्नु भन्दा अगाडी सिधै काउन्टरबाट नै बाक्समा हालेर लैजा" भनेर भने । "कम्प्रेन्दे" भन्छ । आफैलाई नराम्रो लाग्यो । आजकल म त्यसलाई गाली गर्दिन । पहिला देख्ने बित्तिकै ईरिटेटिङ लाग्थ्यो । आज्कल त्यसो हुदैन ।

2009-04-14T00:24:00.000-07:00

US पढ्नु पुगेको नेपाली विद्यार्थी

2009-04-08T14:27:00.000-07:00

तपाईहरु कहिलेकाई कुनै एक्दमै अफ्ठ्यारो situation मा पर्नु भएको छ?
यो साङ्ली किरालाई जस्तै न एता न उता जाउ भाको छ?
हुन त ...नेपाल फर्क्यो भने पनि मेरो यै ताल हुन्छ भन्छन सबैले ...

हवाइ'ई मा साङ्ली किराको एक्दमै बिगबीगी छ । जति सफा गरेपनि आईहाल्छ । साङ्ली मार्ने दवाई कम्पनिले चै टन्नै कमाउछ । अस्ति राती पनि उठेर किचनमा टन्नै मारेको । तर आज चै बिचरा यल्लाई देखेर कुन्नि किन हो माया लागेर आयो अन्त यो साङ्लीलाई चै उठाएर घर बाहिर लगेर झारीमा नमारिकन छोडिदिए । I hope फर्केर किचनमा चै नआवोस् । नत्र फेरि ढिंच्च किच्चाई खान्छ ।

डलर थिएटर

2009-04-07T02:55:00.001-07:00

हवाइ'ई मा बोईफ्रेन्ड र गर्लफ्रेन्डहरुलाई सस्तोमा मुभी हेर्न डलर थिएटरले सजिलो बनाईदिएको छ । यो थिएटरमा मुभी हेर्नको लागि खालि एक डलर भए पुग्छ । मैले युनिभर्सिटिको टन्नै केटा केटीहरु देखे । साथीभाइहरु र जोडीहरु पनि टन्नै थिए । हामी त्यहा पुग्दा भर्खरै मुभी सकिएर मान्छेहरु बाहिर निस्कदै थिए । कतिपय मान्छेहरु त भित्र मुभी सकाएर बाहिर निस्केपछि फेरि अर्को हेर्न पस्दरहेछन । एउटा मोट्टे मान्छे त बाहिर निस्केर फेरि टिकट काउन्टर अगाडी उभिएर फिला कनाउदै अर्को मुभी हेर्नलाई भित्ताको पोस्टर केलाउदै थियो ।

हामी सबैले स्ट्रीट फाईटर द लेजेन्ड अफ चुन ली हेर्ने भनेर कुरा मिलायौ । त्यस्तो खाले मुभीहरु त आजकल मनपर्नु छोडेछ । बुढो भैइयो कि क्या हो कुन्नि? तर पनि हल्का रमाईलो भयो । हाम्रो साथी स्ट्रीट फाईटर हेर्दा रुएको देखेर पो झन हांसुठ्यो । को पो स्ट्रीट फाईटर हेरेर रुन्छ होला?
चुन ली को हिल खाले जुत्ता निकै बलियो रहेछ । कति हो तल्ला माथिबाट भुईमा हाम्फाल्दा पनि उसको जुत्ताको हिल नभाच्चिएको । चुन ली लाई सोधेर आफ्नो गर्लफ्रेन्डलाई पनि त्यस्तै बलियो जुत्ता किनेर दिनुपर्ला ।

So Young

2009-03-10T21:02:00.001-07:00

युनिभर्सिटी भित्रका हरुले सामान किन्नु पर्यो भने आफ्नो स्टुडन्ट आई डी कार्ड प्रायोग गर्छन । युनिभर्सिटीलाई जति पैसा तिर्यो त्यति नै बराबर पैसाको मुल्य कम्प्युटर द्वारा त्यो कार्डमा हालिदिएको हुन्छ । अनि तपाईले त्यहि कार्डबाट खाने ठाउमा व कफि खाने ठाउमा अनि किताब पसलबाट केहि किन्नु भयो भने त्यहि कार्ड देखाएर काम चलाइन्छ । त्यो कार्ड चै मसिनमा लुत्त्त स्वापे पछि पैसा काटिन्छ । तपाईको कार्डमा तपाईको फोटो सहित नाम पनि लेखिएको हुन्छ ।

आज दिउसो काम गर्दा खेरी एकजना केटी सामान किन्नु आईपुगिन् । केटी त नभनौ तर अलिक पाको उमेरको थिईन् । पक्कै पनि ३५ नजिक हुनुपर्छ । हेर्दा त्यस्तै देखिन्थिन् । म चै पैसाको रेजिस्टर चलाउदै थिए । सामान किने वापत उनीले आफ्नो कार्ड मतिर पसारिन । मैले कार्ड लुत्त्त स्वापे । कार्ड फर्काउन अगाडी उनको नाममा मेरो आखा पर्न गयो । अनि मैले पनि नसोचिकन फ्याट्टै भनि हाले । "oh my! you're card says you're So Young" पछाडी लाईनमा उभिएकाहरु हास्न थाले । उनि हाँसिनन । रिसाईन क्यारे । उनको कोरियन नाम पो रैछ So Young तर उमेर भने काटिसकेकी । मैले जिस्कायो भन्ठानिन होला । उनको नामै त्यस्तो परे पछि मैले के गर्नु? जे होस उनि भाग्यमानी रैछिन । भोली पर्सी लौरो टेक्ने बुढी बजै भउन्जेल पनि उनको कोरियन नाम अङ्रेजीमा चै "साह्रै तन्नेरी" रहने भो ।

the mythical Medusa

2009-03-08T20:35:00.001-07:00

Medusa was once a beautiful young woman with beautiful hair and a symbol of fertility. Men would fall for her hair and even the male gods had lustful desires for her. She once made a judgmental remark about the beauty of the sacred temple of Athena being incomparable to her beauty. In the sacred temple of Athena, the sea god Poseidon forcefully raped her. The goddess Athena found out about this desecration which took place in her sacred temple. In her rage, she punished Medusa because Poseidon was her uncle, the god of the Sea. Athena being the virgin goddess of War herself could not point fingers to blame Poseidon for his deeds in a male order society. Secondly, Athena also held part jealousy against Medusa's beauty. So, she turned Medusa's beautiful hair into snakes and deformed her into a monster's body and cursed her that any males regardless of their lustful desires, who would gaze into her eyes would turn them into a stone. Turning male body into stone not only implied death for them but also implied castration and reduction of a fertile male population. In a sense, she was turned into a symbol of infertility.

Medusa, in her despair, would now turn anybody into a stone with her gaze. Later Athena became aware that this curse could be yielded as a power to turn enemies into stone. Athena felt how her curse upon Medusa had made Medusa even stronger and powerful. Athena wanted to kill her and sent Perseus to assassinate her. Perseus was the perfect candidate for her assasination and Perseus trickfully slayed Medusa's head without looking at her face. The cutoff head still retained its powers. Perseus then used Medusa's cutoff head to defeat his enemies by showing it towards his enemies and turning them into stone. Later Perseus handed it over to Athena and then she placed Medusa's head into her shield which gave Athena even more power.

Lesson from this story: The dominator (Poseidon) got away with his misdeeds and those who suffered from it (Athena and Medusa collectively as victims of patriarchy) again fought amongst themselves with jealousy, vengeance and thriving for power. The misinformed (Perseus) further perpetuated the problem. Did he even realize who was the real "evil" in this story?

Is this not what happens even today in our society? Rich and powerful always get away with almost anything. The less powerful or the people who are at the bottom always suffer and then they suffer even more by fighting against each other. On top of that, the uneducated or the uninformed or the misinformed people further perpetuate the problem. I guess we can put this scenario in context of Nepal and contemplate ourselves.

Ancient myths and stories are worth listening to. Sometimes, it feels like those who are portrayed as monsters might not necessarily be a monster and those who seem aesthetically perfect could be shockingly evil.

Anyway, poor Medusa. What was her fault all along this story? Was she a victim to tyranny of a male order society? Is she is a symbol of feminine power? You decide.

Google images by typing "Versace Logo". You will figure that Versace must have definitely used her face as their logo in the context of feminine power. Or else why would anyone choose an ugly monster face to represent their fashion label? haha..but that Versace face is definitely Medusa. Such is her story.

चापिझो (नेपाली खाजा)

2009-02-25T00:13:00.000-08:00

This is what Americans should know:

2009-01-19T02:01:00.000-08:00

This is what Americans should know:

"To believe Buddha was born in India is like accepting that the current State of Texas lies in Mexico."

The Shakya tribes are from Nepal.
Buddha (Siddhartha Gautam) was a prince of the Shakyas.
He was born in Lumbini which is located in Nepal.
The only privilege India should get is to mention that the tree (Bodh Gaya) where Buddha spent his final enlightenment days lies in India. India should not claim that Buddha was born in India.

May Indian propagandists and their media be enlightened!

Peace.

नेपालीमा लोप्पा कसरी ख्वाउने ?

2009-01-14T23:59:00.001-08:00

आफ्नो दायाँ हत्केलालाई राम्रो सित तन्काएर फिजाउने
लेफ्टी हो भने देब्रे हत्केलाको औंला सबै तन्काउने
नत्र दुईटै हत्केला फिजाए पनि हुन्छ
बुढी औंला बाँकी औंलाहरु भन्दा अलग्गै टाढा हुनुपर्छ
र बाँकी औंलाहरु चै जोडिएकै हुनुपर्छ भन्नेपनि छैन
अनि हत्केला तयार भएपछि आफुलाई रिस उठेको मान्छेको अनुहार नजिक लगेर
अनुहारलाई हत्केलाले पछाडी तिर धकेल्दै
निधार देखिन सुरु गरेर चिउडो सम्म पुरै अनुहार मजाले सोर्ने
सकेसम्म हातको पंजालाई victim को अनुहार पुरै छोप्पिने गरेर फिजाउने

अनि बिस्तारी मज्जाले टाईम लिएर सोर्दा खेरी "ईइ..... हो तेरो" भनेर भन्ने । आफु भन्दा अलिक बलियो र डरलाग्दो opponent छ भने चै छिट्टो भन्दा छिट्टो स्वात्त्त लोप्पा खुवाउने अनि भाग्ने ।

बिचरा गम्बु

2009-01-08T02:06:00.000-08:00

बच्चा बेलामा घरमा एउटा सानो कुकुर ल्याईदिनु भयो । पहाडबाट ल्याएको ठुलो जातको कुकुर हो क्यारे । सानो थियो तर एक्दमै भुक्क परेको । खैरो खैरो भुत्ला भाको, नाम चै "गम्बु" । भात खादा पनि मेरो मासुको चोक्टा त्यसलाई छुट्टाएर दिन्थे । हड्डी जति मैले खान्थे । मासु चै त्यस्ले । टोलमा भुस्याहा कुकुरहरु टन्नै थियो । त्यसैले बाहिर नजावोस् भनेर अगाडी ढोकाको चुक्कुल सधै लगाएर राख्थे ।

त्यो बेला होस्टलमा एकाबिहानै उठ्नु पर्ने बानी,घरमा ढिलो सम्म सुत्नु पाउदा त कस्तो सन्चो हुने,अबेर सम्म सुतिन्थ्यो । एकदिन त कसरी हो एकाबिहानै ६ बजे गम्बु त ढोका बाहिर पो पुगेछ । अनि आमाले "तेरो कुकुर बाहिर पुगेछ है, भाग्ला, जा! गएर ल्याईज" भन्नुभयो । टोलको ठुल्ठुलो भुस्याहा कुकुरहरुले टोक्देला भनेर अत्ताल्लिदै हत्त न पत्त बिस्तराबाट हाम्फालेर गम्बुलाई समातेर भित्र ल्याए । "राती सुत्ने बेलामा पनि ढोकाको चुक्कुल राम्रै सित लगाको हो, कसरी बाहिर निस्किनु सकेछ ? थाहा नै भएन" भन्दै फेरि बिस्तरामा गुट्मुटिनु पुगे । आमाले "अर्हे! उठ् फेरि पो सुतेछ यो त" भन्नु भएपनि म सुतिरान्थे ।

भोलिपल्ट पनि फेरि आमाले "तेरो कुकुर बाहिर फुत्क्यो, जा! लिएर आइज" भन्नुभयो । कस्तो अचम्म? त्यस्तो एकबिहानै चिसोमा बिस्तराबाट निस्किनु पर्दा कस्तो गाह्रो हुन्थ्यो । त्यैमाथि बल्ल बल्ल होस्टलबाट फुत्केर घरमा मनपरी सुत्नु पाईराको बेलामा एकाबिहानै उठ्नु पर्दा झन कस्तो हुन्छ त्यो त होस्टल बस्नु भाको छ भने तपाईलाई पनि थाहा होला । मन नलागि नलागि बिस्तरा छोडेर बाहिर गयो अनि समातेर फिर्ता ल्यायो । फेरि अर्को दिन पनि त्यस्तै ! छक्कै पर्नु । कुकुर बाहिर निस्किनु नसकोस भनेर राति सुत्नु अगाडी झन चुक्कुल पनि दुईचोटी चेक गरेर ढोका लगाउदा-लगाउदै फेरि पनि बाहिर पुगिराकै हुने । दिनदिनै हरेक बिहान उठेर लिनु जानुपर्ने ।

सध्धै त्यस्तो हुन थालेपछि त एक्दिन् त साह्रै रिस उठ्यो । रिसको झोंकमा बिस्तराबाट जुरुक्क हाम्फालेर स्वाई-स्वाई गर्दै बाहिर निस्के (मैले ट्र्याकसुट लगाएर होला त्यस्तो आवाज निस्केको) र अनि बाहिर पुगेर त्यो गम्बुलाई पाखुरामा दुईटा हातले च्याप्प पक्रेर भित्र ल्याएर भुईमा ठ्याक्क् राखे । अनि मेरो खुट्टालाई पछाडी बेस्स्स्स्मारी तन्काएर त्यसको पेटमा ढ्याम्म्म्म्म लात्ता हानेको त बिचरा त्यत्रो फुच्चे सानो कुकुर त कस्तो हुत्तिएर मेरो टाउकोको लेभलसम्म चुइइईय हावामा उडेको र कस्तो नराम्रो गरेर भुईमा भ्यात्त्त्त्त पत्राकिएको । बिचरा त्यस्को जतानामको भात खाएर टुन्न फुल्लिने पेटमा कसिलो जोड खादा त कस्तो साह्रो दुख्यो होला । पछि त आफैलाई "लाह!रिसको झोंकमा कस्तो पाप गरिएछ" भनेर डर-डर पनि लाग्यो । माया पनि लाग्यो । पुच्छर लुकाएर कुईकिरहेको गम्बुलाई फेरि च्याप्प समातेर सुम्सुम्याउनु थाले । आमाले पनि गाली गर्नुभो । आफैले गरेको काममा कस्तो नरमाईलो लाग्यो ।

भरै त पछि थाहा भयो । आमाले नै पो मलाई बिस्तराबाट छिटो उठाउने बानी बसाल्नु पर्‍यो भनेर ढोका खोल्दिनु हुदोरैछ । त्यसरी पो त्यो एकाबिहानै घर बाहिर पुग्दोरैछ । बित्थामा गम्बुलाई मैले लात हानेको । बिचरा गम्बु !

त्यो भालेले अझै चिथार्छ

2008-12-25T00:32:00.000-08:00

सानोमा हाम्रो घरमा एउटा भाले कुखुरा थियो । टोलको मान्छेहरुलाई ठुंङेर हैरान पार्थ्यो । भाले पनि निकै ठुलो थियो । नजिक पर्नु पनि कस्तो डर लाग्थ्यो । त्यो भाले सित त हाम्रो कुकुर पनि डराउथ्यो । हाम्रो कुखुराको खोर दुई तल्ले थियो । पोथी जति तल्लो खोरमा बस्थे । सायद अण्डा टिप्नु सजिलो हुन्छ भनेर होला आमाले त्यसरी राख्नु भएको । अनि त्यो रातो जुरेली भएको भालेले आफ्नो खोर बाट तलतिर सिमेन्टको भुईमा हाम्फालेर झर्दा पनि कस्तो साह्रो ठुलो "ढ्वाक्क्" आवाज निकाल्थ्यो । सानोतिनो मान्छेले हाम्फालेको जस्तै लाग्थ्यो । त्यसको नङ्रा पनि कति साह्रो चुच्चो थियो । हाम्रो आमालाई मात्रै नठुंङ्ने । बाँकी घरको सबै डराउनु पर्ने ।

जालीको ढोका च्याँss गरेर खोल्दा ढोकाबाट निस्किने मान्छेलाई त्यो भालेले कस्तो ध्यान दिएर हेरिराको हुन्थ्यो । जाली ढोका पनि आवाज नआउने गरेर बिस्तारी खोल्नु पर्ने अनि एक्दमै बिचार पुर्‍आएर पाइला चाल्नु पर्ने । पछाडी हेरेर हिड्दा हिड्दै पनि कताबाट एक्कास्सी कुद्देर आएर ठुङिहाल्थ्यो । हाम्रो घरको टोइलेट पनि घर बाहिर थियो । त्यै माथि पारी पाखा कुखुराको खोर । त्यै बाटो भएर जानु पर्ने । त्यस्तो पारी कुखुराको खोर हुँदाहुदै पनि डराई डराई टोइलेट छिर्नुपर्ने । त्यसैले त्यसको खोरको ढोका खुल्लै छ भने बरु पहिला म आमालाई बोलाउथे । मलाई टोइलेट जानु पर्यो भने त हाम्रो यस्तो खाले पानी उगाउने भाडा थियो । म त त्यो भाडामा पानी लिएर जान्थे । अनि भाले नजिक-नजिक आयो भने पानीले छेप्दिन्थे । अन्त परै बस्थ्यो । अनि बेस्मारी दौडिएर टोइलेटभित्र पसेर छिट्टो छिट्टो चुक्कुल लाउथे । फेरि निस्किने बेलामा टेन्सन हुन्थ्यो । टोइलेटको ढोकाबाट बिस्तारी चिहाएर त्यो भालेको उपस्थिति हेरिकन बिचबाटो काटे झै दाया र बाया हेरेर मात्रै दगुरिन्थे । एक्दमै टाईमिङ मिलाउनु पर्ने नत्र हमला भैहाल्थ्यो ।

बिचरा हाम्रो हुन्सिङ दाईलाई पासुलामा ठुङेर कस्तो नराम्रो चोक्टै उडाईदेको थियो । अहिले सम्झिन्दा त साह्रै हास उठ्छ । त्यो भालेले ठुङ्ने बेलामा आफ्नो घाँटी तन्काएर टाउको वरपरको प्वाँखहरु जति सबै मजुरले जस्तै फुल्लाउथ्यो । काट्टीकुट्टी एउटा त्यो जुरासिक पार्कको जनावर जस्तै देखिन्थ्यो । अनि त्यै सोचेर म डराउथे । जे होस् त्यो भालेले अरु भालेहरुलाई पनि थर्काएर राखेको थियो । हुन त म पनि घरको एउटा सानोतिनो भाले नै थिए । तर मलाई त्यसले ठिक पारेको भन्नु चै मिल्दैन, त्यो संग म अलि अलि मात्रै डराउथे । पछि त्यो भालेलाई बुढेसकाल लागेर होला आफ्नै खोरमा मात्रै बस्थ्यो हरे । म त घर छोडेर होस्टल गैसकेको थिए । आमाले त्यो भाले आफै मर्‍यो कि नत्र काटेर खायौ भन्नु भयो कुन्नि? बिर्सिए । तर छुट्टीमा घर आउदा भने नडराईकन टोइलेट पस्नु पर्दा खल्लो लाग्नेरहेछ । त्यो भालेको निकै याद आउथ्यो । हुदा पनि रिस उठ्ने, नहुदा पनि खल्लो लाग्ने । सानोको कुराहरु सम्झिन्दा रमाईलो लाग्छ । जे होस्, कहिले कसो त्यो भालेको सम्झनाले अझै चिथार्छ ।

नेपाली गिल्लो रोटी

2008-12-21T12:22:00.000-08:00

नाममा के छ ?

2008-12-18T22:47:00.000-08:00

हैन के हो गाठे यस्तो । कहिले केस्को नाम फेरियो भनेर सुन्निन्छ कहिले कुन्नि के को। पहिले राष्ट्रिय गान फेरियो भनेर सुनेको थिए । त्यस पछि पासपोर्टमा भएको छाप । अहिले आएर फेरि त्रिभुवन विश्वबिद्यालय को नाम फेरिन्दै छ हरे । त्यसै गरी राजमार्ग अनि त्यस्तै-त्यस्तै सम्पूर्ण राजपरिवार संग जोडिएको सबै नामहरु फेरिन्दै छ हरे ।

सोच्दैछु,कता-कता कुरा पचाउनु गाह्रो भैराको छ मलाई । हुन त राम्रै गरेको हुन कि नराम्रो त्यो म अहिल्यै चै भन्नु सक्दिन । हुन त सानो-सानो कुरा पछि गएर ठुलो हुन्छ भन्छन । लामो अवगतमा राम्रै नतिजा आउछ भने त ठिकै छ तर के भनेको-सोचेको-खोजेको जस्तै होला त? हुन त परिवर्तन भनेको एकै रातमा हुने कुरा होइन, समय लाग्छ भनेको भएर मात्रै चित्त बुझाएर बसेकोछु ।

केराको बोक्रालाई रातो रंगाए पनि भित्रको गुदी त केरै रहन्छ नि होइन र? सायद मेरो एनालजी एक्दमै मिलेन तर मैले के भन्नु खोजेको भन्दा खेरि राष्ट्रिय गान फेरेर सारा नेपालीलाई आफ्नो जन्मभूमि प्रति माया जाग्ने हो भने पो बल्ल रमाईलो भयो त । त्रिभुवन विश्वविद्यालय को नाम मात्रै होइन शिक्षा प्रणालीमा परिवर्तन ल्याएर हामी नेपाली बिद्यार्थीले बिदेशीको लागि काम नगरी आफ्नै देशमा कर्मको मेहनतले उच्चस्तरको शिक्षा हासिल गर्नु पाए पो बल्ल नाम फेरेको रमाईलो पनि हुनेछ । महेन्द्र राजमार्गको नाम मात्रै होइन बाटोमा टायर जलाउनेहरुको सोचाईमा परिवर्तन, पासपोर्टमा लगाईने छाप मात्रै होइन, सरकारद्वारा बिदेसिएका लाखौ नेपाली नागरिकको सुरक्षा र हितमा देखिएको कमिमा परिवर्तन ल्याउन सके पो नाम फेरेकोमा मज्जा पनि आउछ ।

तर अहिले मलाई एउटा कुराले चै चिन्ता लागिराको छ । त्रिभुवन बिमानस्थलको नाम त उनिहरुले पक्कै पनि फेर्न सक्दैनन् । नत्र बिचरा नेपाली विद्यार्थीहरु भर्खर सेमेस्टर सकेर अमेरिकाबाट नेपाल घर छुट्टी मनाउछु भनेर निस्केकाहरु कतै त्रिभुवन बिमानस्थल नपुगि अर्कै बिमानस्थलमा पुगेको चाल पाएर नअताल्लिउन् । आजकलको जमानामा त्यसै त प्लेन भनेको ठाउँमा ल्येन्ड नभएपछि हाईजेकमा पो परिएछ कि भन्ने डर हुन्छ । यात्रुहरु त होइन फेरि पाईलटहरु नै पो झुक्किएर, "आई?? काठमान्डुको कोअर्डिनेटस हरु त सबै मिल्छ तर फेरि अएर्पोर्टको नाम चै भिन्दै छ!" भनेर फेरि ल्यान्ड नगरी सिधै कान्दाहार पुर्याउन बेर नलाउन ।

जे होस्, साह्रै कम्प्लेन गर्ने बानी पनि लागेछ यार बिदेशमा बसेर । म पनि कतै ती देश बाहिर बसेर नेपालमा खाली यो भएन र त्यो भएन, नेपालमा यो छैन र त्यो छैन भनेर थुतूनो मात्रै खेलाउने बुध्दिजिवीहरुमा परिणत हुनु आटेको त हैन? मेरो पनि नाम फेर्ने बेला भएको त होइन कतै? ओहो डर पो लाग्यो । धेरै क्रिटिसाइज नगरुम । अब चुप लाग्छु ।

थुईया ! मोराहरुले अब फेरि लाखौ टर्कीहरु मार्ने भए ...

2008-11-25T09:17:00.000-08:00

थेंक्सगिभिङ डे आउदै छ । यो बेला कलेजहरुमा छुट्टी हुन्छ । कुइरेहरुको दशै सरह चाड हो यो भन्नु सकिन्छ । टाढा टाढाबाट परिवारजनहरु यो चाड मनाउनु घर फर्किने गर्दछन् । यो बेला सबैजना अबेर सम्म सुत्ने, ढिलो उठ्ने गर्दछन । परिवारका सदस्य सबै सङै बसेर खाना खाने गर्दछन । यो चाडको मुख्य भोजन चै टर्की हो । उहिले जमानामा यहाको नेटिभ अमेरिकनहरु र कुइरे बिच एक आपसलाई धानबालाको साटोमा टर्की दिएर धन्यबाद दिएको देखिनको चलन हो हरे । अब यो नोभेम्बर २७ तारिक मनाउदैछन फेरि कुइरेहरु ।

थुईया ! मोराहरुले अब फेरि लाखौ टर्कीहरु मार्ने भए ...

क्रिस्च्यन धर्म अनुसार हिन्दु लगायत अन्य धर्म जस्मा पशुबलि चढाईन्छ अथवा पशु मारकाट गरिईन्छ त्यि सबै धर्महरु विह्चक्राफ्ट (बोक्सी तंत्र) हुन भनेर बुझिएको पाईन्छ । मैले हिन्दु धर्मको पक्षमा बोलेको होइन । तर यो कुरालाई एसो बिचार गरेको । यो थेंक्सगिभिङ पर्व सांस्कृतिक होस् या धार्मिक,जेसुकै भने पनि आखिर मनाउनेहरु त मुख्य क्रिस्च्यनहरु नै हुन नि ।

भनेपछि क्रिस्च्यनहरुले पनि आखिर आफ्नो चाडपर्वमा सिधै देवतालाई चर्चमा पशुबलि नचढाए पनि आखिरमा कुखुरा वा टर्की फारममा भए पनि नदेखिदो पाराले पशुबलि त चढाउदा रहेछन् नि त । जसोसुकै गरे पनि अन्त्यमा रक्तपात त भैहाल्यो नि । भने पछि कुन् धर्म विह्चक्राफ्ट भयो त?

आफ्नो तरकारी आफै रोपौं

2008-11-22T22:42:00.000-08:00

नेपालमा भित्रिने सयौ ट्रकलोडका फलफूल तरकारी भारतको कुन राज्यबाट आउने गर्दछ? त्यहा तरकारी ब्यवसायिक रुपमा हुर्काईने भएकाले बारीमा कस्तो खाले बिउ छरिईन्छ त? भारतमा मात्रै नभैइ नेपाल भित्रै पनि बारीमा छरिने बिउ कहाँबाट आउने गर्दछ होला? कतै ती सबै बिउहरु बिदेशी ल्याब्रटरीमा सुई घोचेर जेनेटिकली बनाईएको त होइन कतै? हाम्रा आमा बाबा भाई बहिनीहरुले पनि यस्तै सुई घोचेर बनाईएको तरकारी त खाईरहेका छैनन्? खासगरी गर्भवती महिलाहरु । कस्तो खाना खाई रहेका होलान् मेरा भाई बहिनीहरुले?

नेपालको झण्डा

2008-11-21T01:32:00.000-08:00

जेकी चेनले हंगकंगमा आफ्नो अफिसरलाई फोन गर्छ । अफिसर चै दिन भरि बिदेशबाट आउने फोनकलमा ब्यस्त भएपछि थकित छन अनि आफ्नो बुढीलाई उठाउन लगाउछन । टेबलमा टन्नै देश-बिदेश बाट आउने फोनकलको लागि फोन झण्डा अनुसार मिलाएर राखिएको छ । तर एउटा कुरा मैले बुझिन । के त्यो जमानामा हरेक देश बिदेशबाट आउने फोनकलको लागि छुट्टाछुट्टै फोन हुने गर्थ्यो र? फोन त केवल एउटै मात्रै भए पुग्दैन र?

चिल्ड्रन अफ हेभन्

2008-11-18T01:23:00.000-08:00

आज दुईतीन दिन भयो । निकै रमाईलो रमाईलो फिल्महरु हेरियो । अरु बेला हेर्नु मन लाग्दैन, उहि जाँच आउने बेलामा चै टन्नै हेरिन्छ । हालै हेरेको फिल्महरु मध्ये मलाई साह्रै मनपरेको चलचित्र एउटा "चिल्ड्रन अफ हेभन्" हो ।

यो चलचित्रको दुईटै भाग हेर्नुको लागि तलको लिंकमा थिच्नु होला ।

चिल्ड्रन अफ हेभन् (१)
चिल्ड्रन अफ हेभन् (२)

तिमीहरु धेरै दाँत न तिखार

2008-11-08T00:13:00.001-08:00

मलाई फेरी मासु खाने बिचार फर्केर आयो । साकाहारी हुनु त निकै गाह्रो पो हुँदोरैछ । सायद तपाईहरुलाई पनि यस्तै लागेर होला साकाहारी हुनु मन नपरेको । तर मासु नखादा भने जीउ चै एक्दमै हल्का भएको मलाई लाग्यो । हुन त मासु खानु चै ठिक होइन जस्तो लाग्छ । बिचरा कुखुरा, गाईगोरु, भैसी, बाख्रालाई हामीले हाम्रो उपभोगका लागि भनेर हुर्काउने गर्दछौ । कस्तो पापी हामी ! तर हामी बाच्नुको लागि भनेर मासु खाने गर्दछौ । यहि कुरा सोचेर चै मैले पनि होस् हौ अब देखि म पनि मासु खानु थाल्छु भनेर सुर कसेको छु तर एउटा खण्डमा !

म रहुन्जेल चै म कुखुराको मासु खाएर बाँच्छु तर मेरो कथा सकिसकेपछि चै मेरो हरेक पाटपुर्जा भोको गिद्धलाई चढाईनुपर्छ ।

मासु खान रुचाउने त्यी सबै मांसाहारी महानुभावहरु जसलाई आफु बाच्नुको लागि भनेर अर्काको मासु खानु चै कुनै आपत्ति नहुने तर फेरि आफु मरिसकेपछि आफ्नो जिउ चै भोको गिद्धलाई चढाईनु हुदैन भनेर जिउको चिन्ता पनि गर्ने? त्यो त साह्रै लोभी बिचार भयो नि । "आफुले अर्कासित केही कुरा लिईसकेपछि ज्ञानपूर्वक फिर्ता फर्काउनु पनि जान्नु पर्छ" भन्ने कुरा तपाई-हामी सबैले सानोमै सिकेको कुरा होइन र? यति ज्ञान हुदाहुदै पनि अनेक थरी निहुँ बनाएर कुरा बङाउने त्यस्ता स्वार्थी,मतलबी अनि लोभी महानुभावहरुलाई कुनै पनि कुराको मासु खाने कुनै अधिकार छैन !!! तिमी मोरामोरीहरु टोफु खाएर बसो ।

feeling infinitely finite

2008-10-15T14:08:00.001-07:00

Ananta used to be very proud of his name which translates to "infinity". But after reading a book on philosophies in religion; to his revelation, he absolutely feels "infinitely finite". He asks himself, "What have you accomplished to live up to your name?"

(Nothing.)

How unfortunate? How hedonistic? He was miserably failing to apprehend the gist of his name. He suddenly realizes that it should be his action, not his title that describes him. He hopes to live up to his name someday, like you all do.

Help!
please throw in some,
your words of wisdom.

एउटा बुढी बज्यै

2008-10-04T01:22:00.000-07:00

हिजो विश्वविद्यालय तिर लाग्दा गाडीमा बसेको । छेउको सीटबाट एउटा बुढी बज्यैको झर्ने पालो आएको थियो क्यारे, गाडी रोक्नु भन्दा अगाडी नै जुरुक्क उठेर हिड्नु थालिन् । गाडी ओरालो लाग्नु थाल्यो र एकास्सी बीच बाटोमा ब्रेक हानेर रोक्दा त बिचरा बुढी बजै झन्डै लडेको गाडी भित्रै । आँखा अगाडी बुढी बज्यैलाई बल्ड्याङ खानुबाट रोक्नु सक्दासक्दै पनि चुप लागेर लडेको हेरेको भा झन कत्ति नराम्रो लाग्नेथियो । धन्न कसो समयमै बुद्धि पुर्‍याइएछ । मैले उनलाई हात दिएर नसामेतेको भा के पो हुन्थ्यो । बिचरा बुढी बज्यैलाई सहयोग गरेकोमा साह्रै खुसी ब्यक्त गर्दै धन्यबाद दिईन् । सायद भलो गर्ने बानी नभएर होला, कहिले कसो गर्ने मौका पाउदा त त्यतिखेर भने आफैलाई निकै राम्रो काम गरेको जस्तो लाग्यो । म पनि मुसुक्क हासेर "its alright" भन्दै हात हल्लाए । बज्यै बिस्तारी गाडीबाट ओर्लिन्दै आफ्नो बाटो लागिन् ।

हुन त कुनै गर्व गर्ने कुरा त होइन । त्यैपनि ब्लग खाली नहोस भनेर यो कुरा पनि लेख्दिहालेको नि । फेरि आफैले आफ्नै गीत गायो भनेर जमाउन खोजेको जस्तो लाग्यो भने त्यसो नसोचिदिनु होला ।

बल्ल चाल पाए

2008-10-01T03:52:00.001-07:00

एअर्पोर्टमा प्लेन पर्खेर बस्दा बस्दा वाक्क लागेर सबै साथीहरुलाई पालैपिलो फोन गर्दै बसे । एकजना साथीलाई फोन गरे । नम्बर डायल गरिसकेपछि उता घन्टी बज्दै थियो । केहि छिनपछि उता बाट कसैले फोन उठायो - "हलो?"

"को बोलेको?"
-मलाई चिन्यौ?
"को हो? अहं? ओह! ए-अ चिने, के छ? कत्ति पछि फोन गर्यौ त?"

(केहि बेर एता-उता कुरा भयो । फोनको कनेक्सन पनि त्यत्ति राम्रो थिएन । आवाज अलि झ्यार-झ्यार सुनिराको थियो । त्यैपनि कुरा हुँदै थियो।)

"अनि तिमी अहिले कता जानु लागेको?" उस्ले सोध्यो ।
- म आबो हवाई जानु आटेको ।

उताबाट अचानक नपत्त्याउदो उत्तर आयो । "ए! ल ल! बाई-बाई !" त्यति भन्ने बित्तिकै उसले फोन घड्याप्पै राख्यो । म त - अरे? के भएछ? किन उसले त्यसरी फोन एक्कासि राखेको होला भनेर छक्कै माने ।

(पछि थाहा भयो - मैले हवाई भन्दा उस्ले बाईबाई सुनेको रैछ । )

कल्चरल मिसन्डर्स्टेन्डिङ

2008-09-13T12:15:00.000-07:00

ओसन सिटीमा पहिलो पल्ट आएका एउटा नेपाली भाईलाई त्यहाको फिलिप्पे नाम गरेको मेहिकन सित परिचय गराईदेको थिए । मेहिकन फिलिपे र नेपाली भाईको चिनापर्ची भएपछि दुईजना गफगाफ गर्न थाले । म चै आफ्नै कामकुरो गर्न पट्टी लागे । नेपालबाट आएका भाई साह्रै सोझो थिए । पक्कै सोझो हुन कि मेरो अगाडी एक्टिङ गरेका हुन कुन्नि तर हाउभाउ हेर्दा सोझा नै देखिन्थे ।

उसलाई फिलिपेले जिस्केर सोधेछ - "ए! अमिगो तलाई केटी मनपर्छ?

नेपाली भाईले चै अलिक सिरियस पल्टेर नेपालमा बुढापाकाहरुले झै सोझो भन्ठान्छ भनेर होला,"अहं!मलाई त केटीहरु मनपर्दैन" भनेर भनेछ ।

फिलिपेले आएर मलाई पछाडीबाट कोट्टाउदै खुसुक्क भन्यो, "साका तेरो नेपाली भाई त ग्ये हो क्या हो, के हो? केटीहरु मनपर्दैन भन्छ नि?

यस्तै हो

2008-08-15T22:58:00.000-07:00

खै? यो पालि झन ओसन सिटीको मुभी हलमा फ्री मा फिल्म हेर्नु जाने भनेको त त्यत्तिकै हुने भो ! टिकट चेक गर्नु ढोकामा उभिने सबै नेपालीहरु नै हुन्छन हरे । झन चिनेको नेपाली छ भने त सित्तैमा हल भित्र नै पसाईदिन्छन हरे भनेर सुनेको थिए । आफ्नो त भाग्यै रहेनछ । मेरो पनि एकदुईजना चिन्ने साथीहरुले त्यहाँ काम गरिदिएहुन्थ्यो नि । अनि त्यसपछी म पनि "चान्समा डान्स" भने जस्तै एकपल्ट पसेर सबै पाचैवटा मुभी भ्याएर निस्किन्थे ! लौ न लौ ! यहाँ कसैले मलाई पनि फ्रीमा मुभी हेर्नु पसाउने हो भने कृपया कन्ट्याक्ट गर्दिनु भएहुन्थ्यो ।

त्यस्तैखाले एउटा दिन

2008-08-11T22:19:00.001-07:00

आज बिहान बसपार्कमा थुप्रै नेपाली विधार्थीहरु गाडी पर्खेर बसिरहेका थिए । निकै बेर भो पर्खेको तर गाडी आएन । म पनि एउटा कुनामा उनीहरु संगै गाडी कुरेर बसे । छेउमा एकजना को हो नचिनेको नेपाली विधार्थी वरपर एता र उता घुमिरहेका थिए । एक्छिनमा फेडरल एजेन्टका जस्ता देखिने दुईजना अग्ला अग्ला डिटेक्टिव हुन् क्यारे, हातमा बेन्डेड् लगाएको मान्छेलाई कसैले देखेको छ कि छैन भन्दै सोध्दै हिडिरहेका थिए । पछि एउटा नेपाली केटालाई बोलाएर सरकारी नम्बरप्लेट भएको गाडीमा बोलाएर लगेर गए । किन उसलाई बोलाएर लग्यो केहि कुरा थाहा भएन । आशा गर्दछु उनि सकुशल नै छन । जे होस, मैले चै के कुरा लेख्नु आटेको भने, त्यहा अर्को नेपालीले बाटोको छेउमा गएर पिचित्तै थुके । उसको साथीहरुले "ओए! मुला के गरेको तैले?" भनेर हपार्नु थाले । उसले भने दायाँबायाँ पुर्लुक्क हेर्दै कसैले पनि देखेनछ भनेर ढुक्क भएपछी, कलेजमा आफ्नो मेजर बिषय जनाउने हिसाबले मुसुक्क हाँसेर उत्तर फर्काए - "मेरो स्प्युटम डीस्चार्ज गरेको नि!" जे होस् उसलाई मान्नु पर्छ । काम जस्तो सुकै तल्लो गरेपनि भाषा चै निकै सभ्य प्रयोग गर्नु जानेको रहेछन् ।

नराम्रो बानी

2008-06-14T20:18:00.000-07:00

मेरो सानोमा थाल चाट्ने एक्दम नराम्रो बानी तर अहिले त्यस्तो छैन । दुईटा हातले समातेर ल्याप-ल्याप थाल मात्रै हो र? तरकारी पकाएको कह्रैमा उभ्रेको मसलाको लेदो माथि भात मोलेर सबै हसुर्ने । आमाले कस्तो राक्षस पाएछु भन्नुहुन्थ्यो । डाढु चाटिस भने तेरो बिहामा पानी पर्छ भन्नुहुन्थ्यो । दिदीले तरकारीमा बेसार अड्कलिनु नजानेर हो क्याओ कुन्नि? हात पखालिसकेपछि पनि पहेल्लै हुन्थ्यो । धन्न मैले त चिटिक्क गरेर खान्थे । कोसै-कोसैले त भात मुछ्नु पनि जान्दैनन । हत्केला फिजाएर गुजुङ् गुजुङ् भात मिच्छन अनि औला-औलाको चेपबाट भातको सिठा निस्कुन्जेल अचट्छन । गाँस पनि आखा चिम्लेर हाल्छन अनि राम्रो सित नचपाईकनै निल्छन । म त आजकल चम्चाले मात्रै भात खान्छु । मोर्डन पल्टिनु खोजेको त होइन तर आफ्नो हातले के के छुइन्छ के के । त्यसैले ।

रेस्टुरेन्ट भाषा

2008-05-06T17:48:00.000-07:00

रेस्टुरेन्ट भित्र भान्छा कोठामा कुनै पनि कुरा सकिएको छ भने '86' भनेर कोड प्रयोग गरिने रहेछ । "के हो यो 86 भनेको?" भनेर सोद्धा, जेट्ठा कुकले मलाई बुझाए,"यदि हामी संग किचनमा पाउरोटी सिद्धियो भने बाहिर वेट्रेसहरुलाई पाउरोटी 86!! भनेर चिच्चाउनु पर्छ अनि त्यसपछी उनीहरुले हामी संग अहिलेलाई पाउरोटी सकिएको रहेछ भनेर बुझ्नेछन!"

ठ्याक्कै आज बिहान किचनमा व्हिट ब्रेड सकिएको रहेछ अनि एकजना वेट्रेसले पनि फेरि त्यहि कुराको नै अर्डर झ्यालमा सुटुक्क् छोडेर गएछिन । अस्तिनै सिकेको कुरा आज ठ्याक्कै काम लाग्ने भयो भन्ठान्दै झ्याल निर गएर अब "व्हिट ब्रेड 86!!" भनेर जोडले चिच्च्याउछु भनेर गाको त भरै जतानामको ठुलो स्वरमा "व्हिट ब्रेड 69!!" पो भनेछु । किन त्यसो भन्न पुगेछु कुन्नि आफै अचम्म परे । उता घाँटी बटार्दै सबैजनाले मलाई हेरेर गललल हास्नुथाले । "ल्हौ मार्‍यो कता टाउको लुकाउने होला" जस्तो भएर एक्छिन त कता जाम-कता जाम भाको । थोत्थोरै लाज पनि लाग्यो । एउटा कुरा भन्छु भन्दा अर्कै कुरा भनिपठाएछु ।

मोडरेसन रिक्य्वायर्ड

2008-05-02T17:11:00.000-07:00

हेर है साथी हो ! सबैजनाले थाल्नु भन्दा अगाडि राम्रो सित बिचार पुर्‍याउनु होला । जुनै कुरा पनि धेरै भयो भने हानिकारक हुने फिलोसफी तपाई-हाम्लाई थाहा भएकै कुरा हो । जे कुरा पनि मोडरेट अथवा ठिक्कको हुनु जरुरी भएको सबैलाई थाहा नै छ ।

मैले मेरो हटमेलमा "केरा खानुको फाइदाहरु थुप्रै छन" भनेर ईमेल पाए । यसले हाम्रो जीउ भित्र रगतको बहावलाई मद्दत पुर्‍याउने र मुटु, दिमाग, ब्लड प्रेसर आद्दि इत्यादि लाई ठुलो सहयोग पुर्‍याउने कुराहरु बयान गरिएको थियो । केरामा पाईने पौष्टिक आहारहरु जस्तै ग्लुकोज, फ्रुक्टोज, सुक्रोज अनि नाना-भाति सबैकुराको फाइदाहरु उल्लेख गरिएको थियो । खास गरेर आईमाईहरुलाई छोरा पाउने रहर छ भने गर्भ कन्सिव गर्नु अगाडि केरा खाने बानी बसाले हुन्छ भनेर लेखिएको थियो । यो कुरा चै साचो हो कि होइन, मलाई पक्का थाहा भएन तर शिकागोको कुन्नि के युनिभर्सिटीमा अनुसन्धान गरिएको भनेर चर्चा गरिएको थियो । मलाई लामो डिट्येलमा पढ्नु झ्याउ लाग्यो । तर केटाहरुलाई चै केरामा भएको भिटामीन बी ले आफ्नो पोटेन्सीलाई अझै बढाउनुको लागि ठुलो मद्दत गर्ने र आफ्नो सेक्सुअल लाईफलाई एक्टीभ र चालु राख्न मद्दत गर्ने भनेर लेखिएको कुरा चै साह्रै ईन्ट्रेस्टिङ लाग्यो । त्यै भएर मैले पनि आफ्नो फ्युचरको बारेमा पहिलो पल्ट सोच्दै दिनदिनै केरा खानु थालेको त भरै कस्तो साह्रो, आज तीन दिन भैसक्यो, टट्टी अड्केर कत्रो आपत!

तपाईले कति ओटा खसी ढाल्ने ?

2008-04-28T17:33:00.000-07:00

कोसैलाई आफ्नो बिहामा पाँचवटा खसी ढाल्यो भन्दा निकै फुरुक्कै हुनु मनलाग्छ होला कि कसो? पक्कै पनि जोसुकै भएपनि निकै दंगै पर्छन होला । तर त्यो बिचरा मार पर्ने खसीलाई कस्तो अनुभव भैरहेको हुन्छ होला भनेर म त्यो खसीको दिमाग भित्र पसेर उसको मर्का बुझ्ने कोसिस गर्दैछु । एकातिर एक्दमै रमाईलो अनुभव बाँडिएको हुन्छ भने अर्कोतिर चै साह्रै डरलाग्दो त्रास छाएको हुन्छ । म किन यस्तो कुराहरु सोच्दैछु? कतै म बौलाउनु आटेको त होइन? कस्तो कस्तो खाले कुराहरु दिमागमा आँउदैछ हँ ? मुखमा क्वाम्म मासु हालिसकेपछि दाँतले दाँया र बाँया लुच्छ्दै, गालाबाट झोल चुहिएर औंला देखिन् कुईनासम्म पुगुन्जेल भने केहि पत्तो हुदैन। अनि केहि समय अगाडि जागेको दया त्यत्तिकै बिलाएर जान्छ । हाम्रो आँखा किन यसरी टाल्लिन्छ ? यस्तै छ लाईफ !

पेन्सिल कसरी तिखार्ने ?

2008-04-01T20:05:00.000-07:00

आज लगभग १२-१३ बर्ष पछि होला मैले चक्कुले पेन्सिल छिलेर लेखेको । तपाईको छोरा छोरीलाई पेन्सिल चक्कुले पनि छिलेर तिखार्न सकिन्छ भनेर थाहा दिनुहोला । आजकल त सबैजना शार्पनर चलाउछन त्यसैले उनिहरुलाई यसबारे ज्ञान नहुन सक्छ । चक्कुले पेन्सिल तिखार्दा राम्रो सित ध्यान पुर्‍याएन भने औंला काट्टिनु सक्छ भनेर सचेत गराउनु होला ।

आज चक्कुले पेन्सिल छिलेर कपिमा लेख्दा त स्यानोको स्कूलको सम्झनाहरु आयो । चक्कुले पेन्सिल तिखार्ने तरिका :

१) पेन्सिल बाँया हातमा लिने र चक्कु चै दाँईनेमा ।
२) त्यसपछि दाईने हातको बुढि औंलालाई बाँया हातको बुढि औंलाको ठ्याक्कै अगाडि राखने ।
३) याद राख्नुहोस, तपाईको दुइटै बुढि औंला पेन्सिलको माथि बसेको होस् ।
४) त्यसपछि बिस्तारै बिस्तारै बाँया बुढि औंलाले दाईने बुढि औंलालाई अगाडी र पछाडी ठेल्दै तिखार्नु थाल्नुहोस् ।

तपाईसंग चक्कु छैन भने दाह्री काट्ने टोपाज ब्लेडलाई आधा भाँचेर पनि तिखार्नु सकिन्छ ।

तपाईले यो गाईडलाईन फलो गर्दा औंला काट्नु भयो भने यसमा मेरो कुनै दोष हुने छैन।

क्याटर्याक्ट विरुद्द बेसबलको टोपी

2008-04-01T16:52:00.000-07:00

हिमाली भेगमा बस्ने बालक तथा बृद्धहरुमा घामबाट आउने अल्ट्राभायोलेट किरणले गर्दा आँखामा असर पार्ने मौका धेरै हुन्छ हरे र त्यस्पछि आँखाले नजिकको मात्रै राम्रो सित देखिने र टाढाको चै धमिलो देखिने स्तिथि आईपर्छ हरे जस्लाई "क्याटर्याक्ट" भनिंदो रहेछ । क्याटर्याक्टका कारण दृष्टिविहीन पनि भैईने रहेछ । सोहि बिषयलाई लिएर क्यानाडाकी नागरिक वेन्डा दिदीले नेपालको दुर्गम हिमाली क्षेत्रमा क्याटर्याक्ट समस्या सुल्झाउन नेपाली बालबालिका तथा बृद्धहरु माझ थुप्रै बेसबल क्याप पुर्‍याउने निधो गरेकी रैछिन । त्यसका लागि उनले सहयोगार्थ अनेक प्रयत्न गरिरहेकी रैछन । क्याटार्याक्ट निर्मूलन पार्ने अत्ति उत्तम बिचार । म यो Caps against Cataract उद्दारकर्मीहरुको बिछट्टै नौलो अनि कलात्मक ढंगको बिचारलाई मनभित्र देखिनै आत्मसम्मान गर्दछु । क्याटर्याक्ट सर्जरी भनेको धनी र पैसा हुनेलाई मात्रै उपलब्ध भएकोले गरिब जनताका लागि भने बरु टोपी नै लगाएर भएपनि यो रोग निर्मूल पार्न सकिने सोचेर नै दिदीले पाईला चालेकी हुनुपर्छ ।

तर मलाई डर लाग्छ ...निशुल्कमा कुनै पनि कुरा पाईन्दैन हरे भन्छन ।

ती बेसबल क्यापहरुले(उद्दार गर्ने दानीहरुको इच्क्षा बिपरीत)दुर्गम क्षेत्रका कलिला नेपाली बालकहरुको क्याटार्याक्ट समस्या चट्ट सफा गरे वापत कलिला दिमागमा फेरि नेपाली टोपी भन्दा बिदेशी टोपी नै दामी भन्ने खाल्के नेपाली गौरवतामा आँच पुर्‍याउने मानसिकता नजगाईदियोस । मेरो बिचारमा हाम्रो मनमा यस्तो भावनाहरु पैदा हुनु भनेको क्याटर्याक्ट भन्दा ठुला मानसिक रोग हुन् जसले गर्दा ती बेसबल क्यापहरुमा गाँसिएका अपरिचित संस्कृति, महत्व, सपना अनि भावनात्मक मुल्यहरु आदिले व्यापारिक तथा अन्य पक्षलाई उद्दारको नाममा जानेर भनौ वा नजानिकन, जे होस् लामो अवधिमा उनीहरु आँफैलाई फाईदा हुने बाटो चै नबिछाईयोस् । उनिहरुलाई फाईदा भन्दा पनि हाम्रो आफ्नै नेपाली गौरव र पहिचानलाई बेफाइदा नभओस् भन्ने मेरो मुख्य छलफलको बिषय हो । सामान्य काठको पिर्काबाट उचालिएर गचक्क परेको आरामदायी सोफा सेटमा थचक्क बस्न त कसलाई पो मनपर्दैन ?

अर्को कुरा: हामी सधै किन सहयोग दिनेमा भन्दा लिने मध्येमा मत्रै पर्छौ ? उद्दार गर्ने राम्रो राम्रो कलात्मक तरिकाहरु किन उनिहरुलाई मात्रै आँउछ ?

नेपालीहरुको आँखा "मात्रै" जोगाउन लागिपरेका उद्दारकर्मीको प्रयास सफल रहोस् ।

यस सम्बन्धित आर्टिकल हेर्नु यहाँ थिच्नु होला ।

अध्याँरो गुगल

2008-03-29T18:07:00.000-07:00

आज मार्च २९, २००८ शनिबारको दिन । गुगललाई Earth Day लागेको छ हरे त्यसैले संसार भरि उर्जा सदुपयोग बारे जनचेतना जगाउन गुगलको होमपेज कालो पारिएको छ । होमपेजमा भनिएको छ हामीले बत्ति मारेका छौ । अब तपाईहरुको पालो ! नेपालमा दिनको आठ-आठ घन्टा बिजुली लोड-शेडिङ हुंदा त कतै हाम्रो देशले निकै राम्रै काममा सहभागिता जनाएको पो हो कि ? सायद हामी साह्रै प्रकृतिप्रेमी छौ क्यारे - त्यसैले होला हामीलाई दिनदिनै यो Earth Day लागि रहेको छ ।

लस्ट ईन ट्रान्स्लेसन

2008-03-25T14:48:00.000-07:00

नेपालीहरुले किन बिदेशीहरुलाई नेपालीमा फटाहा कुरा गर्न मात्रै सिकाउछन कुन्नि? अहिले मेरा सहकर्मी अलिशाले म नेपाली भएको थाहा पाएपछि उनले मलाई आफुलाई एउटा दुइटा नेपाली शब्द भन्नु आउछ भनेर सुनाइन् । मैले पनि अहो! कस्तो गजब रैछ भन्दै, लौउ सुनाउ न त तिमीलाई नेपालीमा के भन्नु आउछ भनेर सोधे । आफुलाई शब्द भन्नु आए पनि त्यस्को अर्थ चै थाहा नभएको जनाउदै खट्टो तितौरा खाँदा जस्तो अमिलो आँखा हुन्छ नि हो त्यस्तै एक्स्प्रेसन लाउदै उत्साहित मुद्रामा भनिन् - लट्टा जुस !! अनि के रहेछ यो Lotta Juice जस्तो सुनिने शब्दको अर्थ भनेर आफ्नो दिमाग केलाए । दिमागमा बत्ति उत्तिखेरै बलिहाल्यो अनि हल्का मुस्कुराएर उनलाई भने त्यसले तिमीलाई फोहोरो कुरा भन्नु सिकायो । अब अरु नेपालीलाई भेट्यौ भने त्यसो कहिल्यै पनि नभन्नु ।

यसै प्रसंगमा अर्को कथा घुसाईहालुम्,मेरा फेस्बुक मित्र बबीका अनुसार उनले एकजना कुइरेनीलाई नेपाली बोल्नु सिकाउने क्रममा "माई नेम इज जुली" लाई नेपालीमा भन्नु पर्दा "मेरो नाम जुली हो " भनेर भन्नुपर्छ भनेर सिकाएछन । बिचरी जुलीले नेपालीमा "हो" को अर्थलाई अङ्रेजी "Ho" को अर्थ लगाईछन र भनिछन, म जुली but I am not a Ho.

नर्थ कोरियाको एम्बसी

2008-02-26T18:56:00.000-08:00

झम्सिखेल, जावलाखेलतिरै हो क्यारे नर्थ कोरियाको एम्बेसी भएको । अहिले सम्झिदा चै साह्रै हासुठ्छ । त्यो बेला त हामी दुई भाई बाहिर जाने भनेर निकै तात्तिएका थियौ । त्यसै क्रममा कहिले कुन एम्बेसी त कहिले कुनमा पुगिराको हुन्थ्यौ । थाईलेन्डकोमा पुगिएन कि? अस्ट्रलियाकोमा पुगिएन कि? फ्रान्स, जर्मनी कता-कताकोमा त पुगिएन होला? घुम्दा-घुम्दा वाक्कै भएर घर फर्किदै गरेको बेलामा बाटोमा झम्सिखेल नजिकै हो क्यारे-नर्थ कोरियाको एम्बेस्सी देखियो । दिनभरिको कुदाईले लखतरान परेको दुई भाई हामी साह्रै थकित भएर पनि होला,"लौ घर नजिकै रहेछ, यसमा पनि पसि हालौ" भनेर कुरा मिलाईयो । मोटरबाईक गेट नजिकै अड्याउनु अगाडी किन दिमागले काम गरेन कुन्नि? दिनभरि जुन जुन त भेट्छ त्यै त्यै एम्बसी पसेको भएर होला । गेट भित्र हेर्दा घर त सुनसान थियो । ओर्लेर गेटनिर भाको बोलाउने घन्टी थ्याच्छ थिचिहाल्लियो । घन्टी बज्ने बित्तिकै हामी दुवैको दिमागमा पनि बल्ल घन्टी बज्यो । त्यसपछि त हामी दुवै भाई एक अर्कालाई हेर्दै मनमनै प्रश्न गर्यौ । नर्थ कोरियामा मर्नु जानु छ र घन्टी थिचेको ? को पो जान्छ होला त्यहाँ काम गर्नु? त्यति भन्दै हामी दुवैको एकैचोटी हासो फुट्यो । त्यसपछि अताल्लिएर छिटो छिटो भागौ भनेर मोटरबाईकमा चढ्नु आटेको भरै त भित्रबाट एउटा नर्थ कोरियाली आईमाई आईपुगिन र इङ्लिसमा सोधिन,"तपाईहरुले कसलाई खोज्नु भएको होला?"

हामी फेरि ढाँट्नु पनि नजान्ने । इङ्लिसमै उत्तर फर्कायौ, "बाटो हराएर आईपुगिएछ, माफ गर्नुहोला, सरी!" भन्दै टाप कस्यौ ।

बिदेशिने क्रममा नर्थ कोरियाको एम्बसी पुग्ने पहिलो नेपाली हामी दुईजना दाजुभाई नै होला ।

धेरै हतार नगरौ

2008-01-29T10:55:00.001-08:00

जाडोको महिना थियो क्यारे । टि भी कोठामा हिटर बालेको थियौ । पाहुनालाई डाईनिङ रूममा चिसो होला भनेर टि भी कोठामा नै भात खुवाउने भन्नुभयो । त्यस्तो राम्रो कार्पेट माथि भातको सिठा अथवा चिल्लो तरकारी वा तेल-सेल झार्ला भनेर टेबल मेट बिछाईयो । पाहुनाले खाना खाएर सकाउनुभयो । पाहुनालाई Tissue Paper ल्याएर दिनु नभ्याउदै पाहुनाले त हत्त न पत्त छेउको newspaper ट्याप्प टिपेर काच्याक कुचुक पार्दै हातमुख पुछ्न थाल्नुभयो । Newspaper परेछ एक्दमै low quality paper को । हुन्छ नि त्यो सुन्धारा असन तिर बेचिने दृष्टि, देशान्तर, जनादेश खाले खबरपत्रिका । पक्कै पनि त्यस्तो पत्रिकामा सस्तो खाले मसीको प्रयोग भएको हुनुपर्छ । अब त्यस्तो खाले कागजले मुख पुछेपछि के होला ?

बिचरा हाम्रो पाहुनाले मुख पुछेर टाउको ठाडो पार्दा त उन्को गाला, मुख र निधार भरि जताततै देशान्तर र जनादेश लेखिएको अक्षरै अक्षरले पोतिएको ।

इन्डोनेस्यन आमै

2008-01-20T13:38:00.001-08:00

एका बिहान इन्डोनेस्यन आमैले आफ्नो नातिनीको फोटो देखाउदै भनिन् - "लुक दिस इज माई ग्रेन्डटर । " हामी जस्तो ठिटालाई के खान देखाउनु पर्यो होला उस्को नातिनीको फोटो । अझै उ अहिले तरुनी भैसकी भनेर पनि भनिन । हामी सोझो मान्छे अलिकति लजाएको एकटिङ पनि गरिहाल्यौ । मैले पनि मौकामा थपिहाले,"शी इज भेरी प्रिटी! वि केन बी कावान-कावान ! बुढि आमैले हास्दै आफ्नो नातिनीको फोटो हत्तपत्त लुकाइन् । भरै भोलिपल्ट त पुरै फेमिली एल्बम नै बाहिर टेबलमा, त्यैपनि दुई-दुई ओटा । तर अहिले मलाई एल्बम हेर्ने फुर्सद भने छैन । यी आमैले केरालाई तेलमा तारेर पकौडा जस्तो बनाउद रैछिन । अन्त सिद्रा माछा पनि इन्डोनेस्याको एक्दमै सबैलाई मनपर्ने खाना भएको बताउछिन । वहाँले पकाउनु भएको खाना खाँदा त ब्रुनाईमा नासी कातोक खाएको याद आँउछ । दुईजना बुढाबुढी सधै मस्जिद जाँदा केई न कै खानेकुरा पकाएर लैजाने गर्दछन । आवाशले भन्यो धर्म नै गर्नु छ भने घरबाट नै सुरुगरे भैहाल्यो नि हैन ? त्याँ मस्जिदमा लगेर खुवाउनु भन्दा बरु हामीलाई नै मिठो मिठो पकाएर खुवाए कति उपकार हुन्थ्यो, हामीलाई सधै भात पकाई राख्नु पनि पर्दैनथ्यो । यस्तै यस्तै कुरामा अर्को कुरा निस्कियो । मान्छे हरु किन मन्दिरमा गएर मात्र खाना बाँढछन । बाटोमा बसेको माग्ने लाई पनि किन मन्दिरमै पुग्नुपर्ने ? उपकार गर्नेहरुले के मन्दिर वा मस्जिदमै गएर मात्रै अर्काको भलो गर्नुमिल्छ भनेर सोच्दछन ? सांचो परोपकारीले त यसरी आफ्नो उपकार गर्ने गन्तव्य पक्कै पनि छुट्टाउदैनन् ।

कतिपयले भलो गरेवापत स्वर्ग पुगिन्छ भन्ने लोभमा उपकार गर्दछन । त्यो उपकार होइन, लोभ हो । त्यो उस्ले स्वर्गको ढोकाभित्र छिर्ने टिकट बनाउनु खोजेको मात्रै हो । त्यहाँ ढोकामा बस्ने accountant लाई लौ! हेर भग्वान मैले कत्ति धेरै मान्छेलाई उपकार गरेकोछु भनेर भन्नुको लागि मात्रै हो । पक्का उपकारीलाई न स्वर्ग चाहिन्छ न त पाताल नै । न उस्लाई कसैको पुजा गर्नु छ न कसैले आफुलाई पुजोस भन्ने आश नै । धर्मको कुरा गर्ने हो भने कहिल्यै पनि सकिन्दैन र मान्छेहरु एक आपसमा सधै म ठिक र त बेठिक भनेर लड्छन । यै कुराले धर्म भनेको मानव निर्मित institution हो भनेर बुझिन्छ नत्र त्यो युगमा दैविय शक्तिहरु भएको भए पक्कै पनि आजसम्म मानिसहरु यसरी लडिरहेको हुदैनथिए । धर्म भनेको अन्धोहरुको लागि हो तर यो भन्दै गर्दा मैले आफैलाई ज्ञानी भन्नु खोजेको पनि होइन । म नाष्तिक होइन । मलाई सबै धर्मको teachings हरु मनपर्छ तर धर्मसंगै संस्कृतिबाट गाँसिएर आउने rituals को भने म सबैभन्दा ठुलो शत्रु हुँ । मलाई भग्वानको फोटो पुज्नु मनलाग्दैन । बरु उस्ले सिकाएको पाठ अनि राम्रो कुराहरु पुज्नु मनपर्छ (rituals excluded)।

कहाँ इन्डोनेस्यन आमाको कुरा कहाँ गाग्रामा पुगिराको । भैगो आजलाई यति नै । त्यो फोटो एल्बम चै कुनै दिन हेरौला । पक्कै पनि त्यहाँ उन्को थुप्रै राम्री राम्री नातिनीहरुको फोटो हुनुपर्छ ।

तातो पानी

2008-01-19T08:54:00.000-08:00

टोइलेटभित्र बाट कसैले बेस्सरी चिच्चाएको आवाज आयो, ”आsssत्था! मा...ने !"
सुन्दा पनि साह्रो हाँसुठ्यो । पक्कै पनि प्रज्वललाई तातो पानीले झुक्काएर पोलेको हुनुपर्छ । अहिले घरमा shower बिग्रेकोछ । तातो पानी कतिखेर एकैछिनमा व्हात्त आउने हो थाहा हुदैन । फेरि जतिसुकै मसिनो धारा पारे पनि एकदमै पोल्ने तातो पानी आउछ । त्यैमाथि धारा पनि कुन जमानाको हो कुन्नि? थोत्रे न थोत्रे छ । अस्ति म नुहाईरादा पानी साह्रो चिसो भयो भनेर हल्का तातो पानी पार्नु खोजेको त भरै झ्वाम्मै तातो पानी बढ्यो । त्येई माथि पानीको force ले बिग्रेको shower को बिर्को पनि फ्वात्तै झर्यो । त्यत्रो ठुलो पानीको भेल त सिधै मेरो निधारमा - आत्थु ! धारा बन्द गर्नु खोज्छु, पानी बन्द नै हुदैन ! त्यो जाबो सानो चारकुने shower, पछाडि सर्नु पनि नमिल्ने, एकछिन त ओहो झन्डै मरिन ! मासुलाई देक्चीमा उमाल्दा कस्तो हुदरैछ भनेर अलिकता अनुभव पनि भयो । कस्तो साह्रो निधार पोलेर burn भैराको छ । कस्सो ! तपाईहरुले झन्डै boil गरेको मासु खान पाउनुभएन । प्रेशर कुकरमा दाल पकाउदा, बिर्को भरि पानीको पहेलो फाप्रा बन्छ नि अन्त कोट्टाउदा पनि प्वाक्क प्वाक्क उप्किन्छ नि! हो त्यस्तै मेरो पनि निधारबाट छाला त्यसरी नै उप्किन्दैछ । मैले अईनामा हेरेको । अब नया छाला पलाउने भयो । जे होस् ! अब मेरो पुरानो टेन्सनै टेन्सन ले भरिएको निधारको छाला सबै निस्केर जाने भयो । २००८ मा मेरो नया निधार हुने भयो ।

Jackson Height को यात्रा

2008-01-02T13:24:00.000-08:00

मीर्क्याटले आफ्नो घाटी तन्क्याए झै म पनि झ्याल बाहिर घाटी तन्क्याउदै हेरे । हिउ परेको रहेनछ । जुता कसे र लागे सब्ब्वे तर्फ । अलिक् चिसो हावा चलेको रैछ । बाटोमा एउटा दुइटा मान्छे हिढेको देखे । नया बर्षको बेला, जाडोको मौसम, फूटपाथ भरि सुकेको पात हावाको बेग संगै गट्टरतिर बत्तासिदै थियो । बाटो मुनि ट्रेन कुदिरहेको आवाज आउदैथियो । आफ्नो मेट्रोकार्ड गोजीभित्र छाम्दै निकाले । तल मान्छेहरु अर्को ट्रेन पर्खिरहेका रैछन् । म पनि उनिहरु छेउ गएर उभिए । छेउमा एउटा मान्छे आफ्नो सानो फ्लुट बजाउदै थियो । निकै मिठो धुन थियो । तर कसैले पनि वास्ता गरेको जस्तो देखिन्न थियो । भीड जम्दै गयो । ट्रेन पनि आयो ।

ट्रेनभित्र कोहि निदाउदै थिए भने कोहि गफ हान्नैमा मस्त, कोहि आईपड खेल्दैमा मस्त भने कोहि किताब पढ्नैमा मस्त । म चै उभिइएर झ्याल बाहिर ट्रेनको रफ्तारसँगै बगेको दृश्य पछ्छ्याउदै थिए ।

रुजभेल्ट एभ्न्युमा ट्रेन रोकियो । बाहिर Jackson Height बजार आइपुग्यो जसलाई अप्रवासी भारतियहरु जय-किशन हाइट पनि भनेर भन्ने गर्दारहेछन । शिकागो शहरको Devon Street लाई दिवान स्ट्रीट भने जस्तै, हासो उठ्दो । जे होस, जय-किशन हाइटको एउटा घरको भित्तामा थियो भारतिय चलचित्र अभिनेता सारुखानको ठुलो पोस्टर । छेवैमा रहेछ बंगालीको समोसा पसल । समोसा पर्‍यो मेरो फेब्रेट । मुख च्याति च्याति समोसा टोक्नु साह्रै मनपर्ने तर काठमान्डुमा कलेज पढ्दा एकचोटी केटीसाथीहरु माझ मैले चम्चाले समोसा कोट्टाउदै खाएको देखेर केटीहरु दङै परेका थिए । मलाई निकै स्वाङ पार्नु पर्ने । तर म आजकल त्यस्तो छुइन । म एकदमै pragmatic वा practical भैसकेकोछु । विदेश यात्रा र शिक्षाले मेरा ढोंगी सोचाई र बिचारहरु बदलिईसकेका छन ।

बाटो पारि रहेछ नेपाली रेस्टुरेन्ट । नेपाली रेस्टुरेन्ट देखने बित्तिक्कै किन होला दिमागमा खाली मोमोको मात्रै याद आउने ? चिउरा र भटमास खाइयो । मिठो रहेछ । अघिल्लो रात त्यहि रेस्टुरेन्ट अगाडी एकजना नेपाली जस्तै देखिने चुरोटको सर्को तान्दै उभिएका मानिसलाई हामीले भेटेका थियौ । चिने चिने जस्तो लाग्ने तर हो कि होइन भन्दै मैले रेस्टुरेन्ट छिर्नु अघि फर्किएर सोधिहाले - " दाईलाई त एकदमै चिनेको जस्तो लाग्यो नि ! "

उहाँले भुईमा फालेको चुरोट कुल्चिदै, मन्द मुस्कान लाएर भन्नुभयो - " साथीहरु सबै मलाई हरिश माथेमा भनेर चिन्ने गर्दछन् । "

एकछिन त कुनै नेपाली फिलिमको डायलग दोहोरिएको जस्तो पनि लाग्यो । खुशी मान्दै म र मेरा साथीहरु उहाँसँग हात मिलाउदै एक दुई स्न्याप फोटो खिच्यौ र रेस्टुरेन्ट भित्र पस्यौ । रेस्टुरेन्ट भित्र गाउदै थिए दिपक बज्राचार्य । नेपाल हुदा मेरो लाईफमा यिनी कलाकारहरुलाई यत्ति नजिक बाट भेट्ने मौका कहिल्यै पाएको थिएन । म मान्दछु नेपाली पप गायक गायिकाहरु प्रति मैले पहिले पहिले श्रद्धा नराखे पनि मान्छे भेट हुदाँ त रमाइलो नै हुनेरहेछ । मान्छे भेट्नु अघि र भेटेपछिको छाप बेग्लै हुदँरहेछ ।

बाँकी दिन क्विन्स एरिया घुम्दै बित्यो । जताततै स्पेनिश भाषी मेहिकनहरुले लटरम्मै ढाकेका । मेहिकाली संगीत र खानाले उनीहरुको बजार फैलिएकोछ । त्यसै गरि भारतीय अनि बंगाली, जिविइस, पोलिश, रसियन, जर्मन, चाइनिस, कोरियन, जापानी लगायत सबैको आ-आफ्नै enclave निर्मित भैसकेको रहेछ । यहाँ एकजना सोलुखुम्बुको दाईले भन्नु भाथ्यो - "यहाँ नेपालीको बस्ती हुन त अझै लाग्छ १० बर्ष । "

रात परिसकेको रैछ । बाटोको छेउमा शांग्रीला भेन्डिङ रहेछ । तातो तातो बोसो सरीको मोमो झ्वाम्म मुखमा हाल्दा त तर्कुला पिल्छिएको पनि चाल पाएनछु । सब्ब्वे ट्रेन समातेर घर फर्क्यौ । लघभग सबै पसल बन्द भैसकेका रैछन । रातीको ११:३० भैसकेको रहेछ ।

पट्टु र राशिफल

2007-12-22T04:44:00.000-08:00

म सायद ३ क्लासमा पढ्थे । सानोमा आफ्नो बाबा र कजन् भाई सित बजार घुम्नु जादा बाटोमा भविष्य पढ्ने पट्टु फेला पर्यो । पाँच रुपिया तिर्यो भने जालीबाट निस्केर चिट्ठी तान्दै पट्टुले भविष्य बताईदिने । कस्तो बुद्धिमान पट्टु !

भाईको जोखना हेराउने भनेपछि त्यो पट्टुले थुप्रै चिट्ठी मध्ये एउटा चिट्ठी तानेर भविष्यवाणी निकाल्यो जसले भाइलाई ७५ बर्ष सम्म बाँच्नेरैछौ भन्यो । भाई दङ्गै पर्नु स्वभाविक नै थियो । मलाई पनि जोखना हेरा भनेर कर गर्नुभयो । कतै बुद्धिमान पट्टुले मलाई चै तँ त अब दुइ बर्ष मात्रै बाँच्नेछस पो भन्ने हो कि भनेर डर लागेर आयो । मैले जोखना हेराउनु मानिन । बाबा र भाई दुवैले हास्दै,"छि यो नाथे डरायो " भनेर जिस्काए ।

हामी घरतिर लाग्यौ ।

महिनौ दिन बितिसक्दा पनि मेरो कलिलो दिमागमा मृत्यु प्रतिको त्रास निकैबेर घुमिरह्यो ।

सानो हुँदा आमालाई सबैले अनेकथरि प्रश्नहरु गर्छन । आमाहरु सित सबै प्रश्नको उत्तर भने हुदैन । सबै प्रश्नको उत्तर हुने आमाले पहिलोपल्ट आफ्नो प्रश्नको उत्तर दिन नसेको थाहा पाएपछि, आमालाई त्यै प्रश्न बारम्बार दोहोराएर वाक्कै पार्नु पनि रमाईलो नै हुन्छ । यसै सन्धर्भमा मैले पनि आमालाई, " यो संसारमा सबैजना मर्‍यो र एउटा मात्रै मान्छे बाच्यो भने कस्तो हुन्छ होला ? ममी " भनेर सोध्दा मेरो आमाले " त्यस्तो त हुनै सक्दैन" भनेर उत्तर दिन्थिन । फेरि पनि म खालि त्यै प्रश्न गरिराख्थे । चिडाउनु रमाइलो हुन्थ्यो ।

आज मलाई के होला, भोलि के होला भन्ने सायद यस्तै प्रश्नहरुले गर्दा होला मैले राशिफल हर्नु थालेको । आमाले "ह्या एस्तो राशिफलमा पनि पत्त्याउछ कसैले??" भनेर मलाई सल्लाह दिनुहुन्थ्यो तर फेरि आफै राशिफल पढ्नुहुन्थ्यो र भन्नुहुन्थ्यो, " म त खाली रमाईलोको लागि मात्रै पढ्छु नि !"

मलाई लाग्छ मान्छेहरु केवल रमाइलोको लागि मात्र राशिफल पक्कै हेर्दैनन । यो राशिफल भन्ने कुरा पनि साह्रो अचम्मको छ । हाम्रो दिमाग भित्र कुनै न कुनै एउटा कुनामा यस्ता कुराहरुले यस्तो छाप पारिरहेको हुन्छ जसलाई चाहेर पनि नकार्न सकिन्न । कसैलाई स्रोत थाहा छैन तर मान्छेहरु पत्त्याउछन । जति पढेलेखेको मान्छे भएपनि खबरपत्रिकामा पहिलो हेडलाईन पढेपछि सिधै अन्तिम पेजको राशिफलमा आँखा लाउछन् । हेर्नुस है म तपाइलाई नेपालीहरु कता कताबाट चै राशिफलको हेर्नु भ्याउछन, बताउनेछु ।

सबैभन्दा पहिलो राशिफल बिहान को एफ एम रेडियोबाट सुरु हुन्छ जुन्बेला धेरैजसो सुतेका नै हुन्छन् । अनि त्यस्पछि पसलमा दुध लिन जानेहरुले पत्रिका मार्फत आफ्नो रशिफल हेर्ने गर्दछन् । त्यस्पछि अलि ढिलो उठ्नेहरुले टिभीमा नेपालीमा समाचार सकिनु अगाडी राशिफल हेर्छन् । समाचार हेर्न नभ्याउनेले ईमेज चेनल हुन्छ कि नानाथरि योगा-सोगा वा जोगीहरुको चेनलबाट राशिफल हेरेर हुन्छ, अनि आफ्नो दिन सुरु गर्छन् । भित्र भान्छामा दुध उम्लेर गैसक्यो, उता राशिफल हेर्नैमा व्यस्त । हेर्नुस त, रशिफल हेर्नै को लागि मात्रै कत्रो होडबाजी । राशिफल हेरेर मात्रै आफ्नो योजना बनाउने अनि दिन्चर्या सुरु हुने यो कस्तो चलन !

जताबाट राशिफल थाहापाए पनि (विदेशी ॠण हरेक नेपालीको टाउकोमा लघभग १४ हजार पुगेको पत्तो छैन) आफ्नो रशिफल राम्रो लागेपछि नेपालीहरु " आज त मेरो दिन एक्दमै ठिक छ " भन्दै दङ्ग पर्छन । हुन त म आफै पनि राशिफलमा राम्रो-राम्रो लेखेकोछ भने पत्त्याउथे, नराम्रो लेखेछ भने, "ह्या एस्तो कुरामा पनि बिस्वास गर्छ ??" भन्दै पत्रिका एकातिर हुरराईदिन्थे । लौ भन्नुस त, तँ भोलि सिडीबाट बल्ड्याङ खाएर चेट हुन्छस भनेर कुन राशिफलमा लेखिएको हुन्छ ? तपाई हामी सबैलाई थाहा भएकै कुरो, धेरै जसो सबैलाई सामन्य रुपमा राम्रै भविष्यवाणी गरिएको हुन्छ । तोकिएर भविष्यवाणी देखाइन्छ भने पो हेर्ने ।

हजारौ बर्ष पुरानो तारा नक्षत्रहरुको ज्ञानमा आधारित बिज्ञान र आजको जमानामा फेला पर्दै आएका नया नया तारा मण्डलहरुको ज्ञान अनुसार पहिलेको राशिफल बनाउने प्रणाली आफैमा अपुग भएको भनेर बुझ्न सकिन्छ । राशिफल हेर्ने र साइतमा मात्रै चल्ने हो भने अहिले सम्म नेपालमा सबैकुराको परिणाम राम्रै निस्किनु पर्ने हो , होइन र ? यस्तै अन्धविश्वास र राशिफलमा चलेको हाम्रो देश अनि समाजमा सिर्जिएको वर्तमान परिस्थिती हेर्दा त, लाग्छ बुद्धिमान पट्टुले कतै हामी नेपालीहरुका लागि गलत चिट्ठी त तानेन ?

के तपाईलाई बिहे गर्ने टेन्सन छ ?

2007-12-19T23:04:00.000-08:00

मलाई ? खै ? दिमागमा यो कुराले कता-कता घोचेको जस्तो पनि लाग्छ, खै के हो ?

मेरा साथीभाईहरुले के-के लेख्छ हँ एस्ले लेखनुपायो भन्दैमा भन्छन होला तर मलाई आफै सित ईमान्दार हुनु मनलाग्छ । मलाई थाहा भए अनुसार यस्ता कुराहरु सबैले झेल्छन तर थोरैले मात्र कुराहरु साट्छन । आखिर फुर्सदको कुराकानी न हो ।

अहिले जताततै पुरानो साथीहरुलाई कन्ट्याक्ट् गर्यो, जसले पनि एह त्यस्ले बिहे गरेछ नि हैन, उस्ले पनि बिहे गरेछ, लौ हामी त अब बुढो हुनु आट्यौ भनेर अत्त्तालिन थाल्छन्, तैले बिहे गरिस ? - भनेर पनि सोध्छन् । घरमा फोन गर्यो, आमाले पनि उहि कुरो, "हेर है छोरा, अब त तेरो पनि बेला हुनु आट्यो नि !"

सोमालियामा खान नपाएर मान्छे मरिराछन, सबैलाई बिहे गर्नैको चिन्ता छ । ढिलो भए नि छिटो भए नि, आखिर हुने बिरुवाको चिल्लो पात भैहाल्छ । किन त्यसै बित्थामा अताल्लिनु हैन र ? हा.. हा.. अलिक भन्नु खोजेको नमिलेको जस्तो लाग्यो ।

मेरो भनाईको तात्पर्य के हो भने, पहिला आफ्नो इच्छालाई प्राथमिकता दिने कि कसो ?

युनिकोड नेपाली डट कम मा नेपाली टाइप गर्दै बसेको त ठ्याक्कै मुन्तिर जीवनसाथी डट कम को विज्ञापन - कस्तो अचम्म । मैले बिहे गर्नु पर्यो भने यस्तो म्याच-मेकिङ साइट बाट चै गर्नु नपरोस् । कसैले भन्छन् अरेन्ज्ड मेरिज राम्रो, कोहि भन्छन् लभ मेरिज । मेरो लागि चै कुन राम्रो होला कुन्नि ? सोच्दै छु , सायद दुइटैको मिसावट बनाउनु पर्ला । लभ परेर मेरिज भाको राम्रो कि मेरिज भएपछि लभ परेको ? हुन त जुनै भएपनि दुइटै राम्रो, त्यैपनि भनेको जस्तो हुन्न रे भन्छन ? खै जान्ने बुझ्ने तपाईहरु नै हो , लौ सल्लाह् दिनु पर्यो ।

तर ढुक्कको कुरो के भने, बिहे गर्ने अधिकतम् उमेर ३० हो भने मेरो त अझै २-३ बर्ष डिपोजिट् छ । क्या मोज !

This is not for Nepalese

2007-12-19T06:11:00.000-08:00

आज मैले ठमेल सम्बन्धि ब्लग्माण्डुमा एउटा पोस्ट पढे । पोस्ट पढ्दा त अहिले भर्खरै टिकट काटेर ठमेल जाउ जस्तो लाग्ने । विदेशी पर्यटकहरुको भीड, साथीभाईहरुको जम्घट, साना साना गल्ली र पसलहरु, झिलिमिली बत्ति, मोटरसाइकल र गाडीहरुको टिटिट् र पिपिप - कल्पना गर्दा त मनै थाम्न नसकिने । ब्लग चाहर्ने क्रममा तलपटि कमेन्ट पढे । सो ठमेल बारे लेखिएको पोस्टले खालि राम्रा राम्रा कुराहरु मात्रै जनाएकोमा एक्जना असन्तुस्ट पाठकले ठमेलमा नराम्रा कुराहरु पनि भएको कुराहरु लेखिनुपर्ने भनेर गुनासो गर्नुभएको रहेछ । कुरो ठिकै हो जस्तो लाग्यो । अनि मैले पनि कमेन्ट थपे ।

" बुट्वलबाट पढ्ने सिल्सिलामा काठमान्डु पुगेका मेरा मित्रले ठमेल घुम्दा एक जोर ट्राउसर किन्न भनेर ठमेलको एउटा पसल भित्र पसेछन् । पसल भित्र छिरेर उन्ले "यो ट्राउसरको दाम कति हो दाई" भनेर सोध्दा त पसलेले झर्किदै अङ्रेजीमा सेखी झार्दै " दिस् इच् नट् फर नेपलिज् !!" भनेर थर्कायो यार भन्दै उनि मुर्मुरिएको मलाई अझै याद छ । त्यतिखेर म लगायत मेरा साथीहरु उ माथि मुर्छा परि-परि त हास्यौ तर आज यहि कुरो एसो विचार गर्दा अचम्म लाग्छ । के ठमेलमा यस्तो नेपाली र विदेशी ग्राहक छुट्ट्याउने पसलहरु पनि छन ? "

मैले यहि कुरा कमेन्टमा हालेको थिए । एसो विचार गर्दा आफ्नो ब्लग पनि खालि भाको - भरिहालौ न यहिकुरो आफ्नै ब्लगमा पनि भनेर ब्लगिहालेको । मेरा सो मित्र हालै क्यान्सस राज्यमा अध्यन्नरत हुनुहुन्छ । त्यो भन्दा बढि त के भन्ने, नत्र फेरि लात् खाइन्छ ।

कागबेनीको छाप

2007-12-18T09:40:00.001-08:00

हालै प्रदर्शन अघि नै चर्चामा आएको नेपाली चलचित्र " कागबेनी " बाट - नेपाली दर्शकहरुले १० बर्ष अघि देखि नै कुर्दै आएको उच्च स्तरको छायाँकन एवं कलाकारिताको माग पुरा होला जस्तो छ । यसो ट्रैलर मात्रै हेर्दा पनि म निकै आशावादी भएकोछु । यो पाली चै मलाई यो नेपाली चलचित्र हेर्नै पर्ने जस्तो लागिरहेको छ । यसमा कलाकारहरुको एक्टिङ शैली पनि बिछट्टै राम्रो देखिन्छ ।

अरु सामान्य नेपाली चलचित्र हेर्ने हो भने त्यहा कलाकारहरुको एक्टिङ पनि भारतिय कमर्शियल चलचित्रका एक्टिङ शैली संग दुरुस्तै मिल्न जान्छ । पटकथा, पात्र, छायांकन, निर्देशन देखि लिएर पहिरन, मेक-अप, संगित, म्युजिकल बेकग्राउन्ड् सबैकुरा दुरुस्तै हिन्दि फिल्म जस्तो हुन्छ र केवल फरक भनेको मान्छे मात्रै नेपाली । अनि सबैकुरो हेर्दै भारतिय पात्रहरु जस्तो लाग्ने चलचित्रले पनि कतै नेपालीको मन जित्नसक्छ त ? त्यस्तै खाले चलचित्र हेर्ने हो भने त बरु सबैजना सिधै हिन्दि फिल्म् नै हेरी हाल्छन नि ।

मेरो विचारमा कागबेनी संगै नेपाली चलचित्र क्षेत्रमा नौलो आशा पलाएकोछ । म आशा गर्दछु यो चलचित्रमा कथावस्तु कतै नबरालियोस् र सबैको प्यारो चलचित्र बनोस् । मेरो भनाईमा सधै हिन्दि चलचित्र मात्रै हेर्दै आएका नेपाली जनताले यो चलचित्रमा हिरो र हिरोइन् गीतको बोलमा नाचेको हेर्ने माग पटक्कै नगरुन् । नेपाली दर्शकले गीत र नाच भन्दा नेपाली कथावस्तुको माग गरुन् । यो चलचित्र आउदो भविष्यमा बन्ने अरु चलचित्रहरुका लागि राम्रो उदाहारण बनोस् र अहिले पैसाले मात्रै निर्देशक-निर्माता बन्ने हरुले पाठ सिकुन् ।

तर मैले जेसुकै लेखे पनि अब खास कुरो हेर्न त बाँकी नै छ । हेरौ कागबेनीले नेपाली चलचित्र जगतमा नयां क्रान्ति नै ल्याउछ कि नत्र जुन् जोगी आएपनि कानै चिरेको भनेर सिद्ध गर्नेछ ।

यस्को नेपाली उल्था पढ्दा कस्तो हुन्छ होला ?

2007-12-18T06:17:00.000-08:00

के तपाईहरुलाई उल्था गर्नु मनलाग्छ ? मनलाग्छ भने पहिले यसलाई उल्था गर्नुहोला । तपाईले जतिसुकै मात्र उल्था गर्नसक्नु भएपनि कृपया तल कमेन्टमा हाल्दिनुहोला । तपाईहरुको उल्था पढ्न म साह्रै उत्सुक छु । म पनि सकेसम्म प्रयास गर्नेछु । कल्पना गर्नुहोस तपाई र मेरो काम तल राखिएको अङ्रेजी चलचित्रको नेपाली subtitle बनाउने हो । नेपालीमा subtitle पढ्दा कस्तो हुदो हो कुन्नी ?

Happy Translating !

Vendetta Speech.

Voilà! In view, a humble vaudevillian veteran, cast vicariously as both victim and villain by the vicissitudes of Fate. This visage, no mere veneer of vanity, is a vestige of the vox populi, now vacant and vanished. However, this valorous visitation of a by-gone vexation, stands vivified, and has vowed to vanquish these venal and virulent vermin van-guarding vice and vouchsafing the violently vicious and voracious violation of volition. The only verdict is vengeance; a vendetta, held as a votive, not in vain, for the value and veracity of such shall one day vindicate the vigilant and the virtuous. Verily, this vichyssoise of verbiage veers most verbose. So let me simply add that it is my very good honor to meet you and you may call me V.

The Birth of Saka

2007-12-16T20:20:00.000-08:00

के तपाईहरुले सबैभन्दा माथि इन्टर्नेट ठेगाना हाल्ने ठाउँमा साकाहारी लेखेको देख्नु भयो ?

यहाहरुले यो केटा त साकाहारी पो रैछ भनेर अनुमान लगाउनु भयो होला । तर म पक्का साकाहारी होइन । ल्वाङ खाएर स्वाङ हो कि स्वाङ खाएर ढ्वाङ के-के हो भन्ने नेपाली उखान छ नि, हो त्यस्तै हो म । भन्नलाई साकाहारी तर चिटिङ गर्छु बेला-बेलामा ।

यहा एउटा रेस्टुरेन्ट्मा पहिलो चोटि काम गर्दा विदेशीहरुलाई मेरो नाम उच्चारण गर्नु अप्ठ्यारो भएकोले मलाई सजिलो नाम छैन तेरो भनेर सोधे । एउटाले भन्यो, हामी अब देखि तलाई Andy भनेर बोलाउछौ है भन्यो । मलाई त्यो विदेशी नाम मन परेन । त्यै माथि अझ मैले नेपालमा कृष्णलाई Kris, श्यामलाई Sam, हरिलाई Harry, रबिलाई Robbie भन्न रुचाउने नौटंकीहरु थुप्रै देखेछु । त्यो गोराले मलाई Andy भन्दा हो त्यै कुरा याद आयो । मलाई त्यस्तो तोर्पे नाम पिटिक्कै मनपरेन । अनि के नाम दिउ भनेर आफै सोचे । यहा तरकारी भन्दा कुखुराको मासु सस्तो । जहिले पनि कुखुरा खाँदा-खाँदा वाक्क भएर मासु खान कम गरेको बानी । आफैलाई अलि-अलि साकाहारी भएको भ्रम पनि भएको । "कल् मी - साकाहारी !" - भने ।

आश्चर्यचकित कुइरेहरु "व्हाट् द हेल् डज् दयाट् मीन् ?" भन्न थाले ।

तिनीहरुको अगाडी आफु प्रकृतिप्रेमी भएको ढोंङं गर्दै सबैलाई impress पार्ने स्वरमा भने - "इट् मीन्ज् दयाट् आइम् भेझटेरियन् !"

कुइरेहरु - "रियली ? यु डन्ट् ईट् एनि मिट् ? ईज् दयाट् सम्थिन् रिलिज्यस् ? "

मलाई फेरि ढाट्नु मन लागेन । के गर्नु सोझो मान्छे परे । त्यसैले हत्तार-हत्तार सच्याउदै भने - "नो ! नथिन् रिलिज्यस् । एक्चुअलि आई ईट् व्हाटेवर आई वान्ट् । जस्ट ट्राइन् कट् डाउन् मिट कन्सम्प्सन , यु नोह् , सो आइम् हाफ-भेझटेरियन ।" ( मासु खान कम गर्दै लैजाने भएकोले अर्ध-साकाहारी भने )

सबैजना हास्न थाले । सबैभन्दा ठुलो बेलायती कुक ले दिमाग लगाएर भन्यो - "इफ् यु आर् हाफ-भेझटेरियन, दयाट् मीन्स् यु आर् हाफ-साकाहारी । व्हाई डन्ट वी जस्ट कल यु हाफ अफ साकाहारी ? वी विल् कल् यु साका !" मलाई आईडिया मनपर्यो ।

उनिहरु सबैले भने -" वेल्कम टु द हाउस SAKA !! "

पुरानो स्कूल याद आयो

2007-12-14T06:17:00.000-08:00

जीन्स्को पेन्ट लगाएर , पछाडीको गोजीमा एउटा काईयो र हातमा कापी चेपेर हिड्ने दिनहरु पनि गए । डिंगो जुत्ता कहिल्यै पनि लगाइन । पहिला नै एकचोटी पेन्टको मुन्तिर तिन्कुने कपडा टासेर लगाउने फेसन् निकै चलेको थियो । म पनि ट्राई गर्छु भनेर त्यस्तै स्कूल पेन्ट् बनाएर लगाएको त भरै स्कूलमा मिसले कैचीले काटेर फाल्दियो ।

बिहान एसेम्ब्लीमा लाइन बस्दा हातको नङ काटेको छ कि छैन, टाउकोमा तेल लगाको छ कि छैन, जुत्ता पलिस गरेको छ कि छैन भनेर चेक गर्थ्यो । एकदिन हतार्-हतारमा स्कूल् जाँदा जुत्ता टल्काउनै बिर्सेछु । त्यो दिन मोरा टिन-टिन ले ठ्याक्क् मेरो अगाडी उभिएर मलाई हेर्दै भन्यो :

के हो ? घरमा बूट-पलिश छैन ?

( त्यो दिन चै साह्रै लाज लाग्यो )

तपाईहरुको पनि एस्तै आफैलाई लाज्लाग्दो क्षणहरु छ कि छैन ?

रेड्यी, खोइ हासेको? ही ही

2007-12-14T04:24:00.000-08:00

जीन्स्को पेन्ट लगाएर अनि पछाडीको गोजीमा एउटा काईयो र हातमा कापी चेपेर हिड्ने दिनहरु पनि गए ।एउटा केटा र एउटी केटी कलेज जान छाडी छाडी खोला खोला रोमान्स् गर्दैछन् ।

केटाले "रेड्यी, खोइ हासेको ?" भन्छ
केटीले चै "छि बाई नि" भन्दै लजाएर मुख् छोप्छिन् ।

तर जे होस् मलाई यो चै साह्रै मनपर्यो ।

यस्तो पनि हुँदरैछ

2007-12-03T16:05:00.000-08:00

अस्ति भर्जिनियामा नेपाल पास पुच अमेरिकाये द्वारा आयोजित नेपाली कार्यक्रममा इन्डियन आईडल विजेता प्रशान्त तामाङको प्रस्तुति हेर्न पुगेको थिये। पहिले पहिले साथीभाईहरुले प्रशान्तको चर्चा गर्दा मैले त्यति ध्यान दिएको थिइन, न त टेलिभिजनमा कुनै प्रतिस्पर्धाको भाग नै हेरे, मैले केवल एकैचोटि मेरा मित्र प्रज्वल श्रेष्ठज्युले कर गरेर देखाउनु भएको youtube भिडियो चै हेरेको हु ।

एउटा नेपाली भएको नाताले मैले नेपाली कार्यक्रम नचुकाउने भनेर दाईहरु सित भर्जिनिया कर्यक्रमस्थलमा पुगे । कार्यक्रम सुरु भयो । मङोलियन हार्ट्सका राजु लामाले सर्वप्रथम नेपाली गीत् गाएर सबैलाई अभिनन्दन गरे । त्यस् पछि चै प्रशान्त तामाङले गीत गाउन थाले । मेरो सिट पछाडी बस्नु भएका नेपाली दिदी बहिनीहरुले मेरो कानै टुन्न हुनेगरी चिच्चाएर समर्थन गरे । प्रशान्तले चै अगाडी स्टेजबाट नेपाली गीत गाइदिएर दर्शकको मन जिते । उनले आफ्नो हिन्दी गीत गाउने कलाको प्रस्तुति पनि गरे । अनि फेरि नेपाली ढाका टोपी लगाएर "यो मन त मेरो नेपाली हो" भन्दै १९७४ ए डी को गीत गाएर दर्शकमाझ आफ्नो लोकप्रियता बढाए ।

प्रशान्त तामाङले कार्यक्रमको बिच-बिचमा छोटो ब्रेक लिदाबखत- सारङा श्रेष्ट र सरोज खनालले नेपाली गीतमा भारतीय पोशाकमा सज्जिएर पो नाच्नु थाले । एकछिन त म के नमिलेको के नमिलेको जस्तो लग्यो । हैन सायद यिनीहरुले अमेरिका आएर नेपालीको अस्तित्व नै बिर्सेका त होइनन् भन्ने जस्तो मलाई लाग्यो । त्यति मात्रै कहाँ हो र? क्यानडाबाट पाल्नु भएका दुइटा नेपाली बहिनीहरु कुनि के-के नाम हो क्यारे, अब त नेपाली पोशाकमा सजिएको नेपाली नाच हेर्न पाइने भयो भनेको त भुत्रो हुनु - जिप्सी जस्तो खाल्के लुगा लगाएर जिउ र कम्मर नछाटटिएको भएपनि जबर्दस्ती Belly Dancing गरेर मरे । त्यै पनि हिन्दी गीत हो कि अरबि गीतमा । हुन त अनुहार हेर्दा पनि केटा नै जस्तो देखिन्थ्यो । मलाई यिनीहरुले जानीबुझी रिस् उठाउन खोजेको हो कि के हो कुन्नि, भर्जिनिया कै एउटा लोकल बहिनीले अन्त्यमा अफ्नो नाचने कला प्रस्तुत गरिन् । त्यो पनि फेरि हिन्दि गीत मै नाचेर । हैन, मैले एउटा कुरा बुझ्नु सकिन, नेपाली गीतमा नाचेको भए के बिग्रिन्थ्यो? अझ गुन्यो चोलो लगाएको भए सुनमा सुगन्ध हुन्थ्यो नि हैन र? हुन त त्यो बहिनी हेर्दामा पनि साह्रै राम्री थिइन् तर के गर्नु, मेरो मन भने जितनुसकिनन् । हुन पनि बिचरीको के दोष । यतै अमेरिकामा हुर्किउन्जेल यस्तै सयौ नेपाली कार्यक्रममा गइन् होलि र जहिले पनि नेपाली गीतमा भारतीय पोशाक लगाएर नाचेको देख्दा भारत र नेपाल त एउटै हो भनठनिन् होला । बिचरालाई कसैले पनि भारत र नेपाल दुई भिन्न राष्ट्र हुन् र उनिहरुको आ-आफ्नो भेष-भुषा हुन्छ भनेर सिकाएन क्यारे ।

सयुक्त राज्य अमेरिका मैले आएपछि सबैभन्दा पहिलोचोटि उपस्थिति जनाएको नेपाली कार्यक्रममा टन्नै हिन्दी गीतहरुमा प्रस्तुति देखे तर नेपाली पोशाकमा सजिएर गरिएको नाच भने एउटा पनि देखनुपाइन । धिक्कार छ आयोजक तिमीलाई र हिन्दी र नेपाली अस्तित्व बिच फरक फरक पहिचान नराखनेहरुलाई । आफुलाई मनपरेको कुरा जोसुकैले अप्नाएपनि आफ्नो पहिचान भन्ने कुरा सदैव आफुसाथ राखनुपर्दछ ।

हिमाली ट्रान्षक्रिप्सन

2007-10-16T16:18:00.000-07:00

समय पनि कति छिटो बित्छरहेछ । लघभग ४-५ बर्ष नै भैसकेछ नेपालमा हुँदा काम गरेको। त्यतिखेर म जावलाखेल अवस्थित एउटा अफिसमा काम गर्थे । यो कुरा निकाल्नुको मुख्य कारण चै मलाई office भन्ने कमेडी सिरियल हेर्दा आफ्नो पुरानो अनुभव याद आएर हो । यो शो मा कर्मचारीहरु अफिस भित्र Call of Duty खेलेर समय बिताएको देखाईएकोछ । त्यहा जावलाखेलको अफिसमा हामी कर्मचारीहरु आ-आफ्नो काम छिटो-छिटो सक्काएर अफिस बन्द गरेपछि मल्टिप्लेयर गेमिङ सुरु हुन्थ्यो । हामी संग pentium II प्रोसेसर कम्प्युटर भएकोले गर्दा नया नया गेम नचल्ने हुनाले Delta Force, Half-Life खेलिन्थ्यो अनि पछि-पछि Counter-Strike जम्न थाल्यो । त्यो दिनहरु खुब झलझलि याद आउछ । सुरेन्द्र सर, सुनिल, सन्देश, प्रोबिन, गगन दाई, माधव सर, खेम दाई, सुमेन्द्र र सुबर्ण अनि म । मेरो weapon of choice चै mp5 थियो । केटाहरु साह्रै खप्पिस थिए । आफ्नै टिमलाई गोली हानेर मार्यो भनेर रिसाउने, पख तलाई बदला लिन्छु भनेर जित्ने कुराहरु, रमाइलो हुन्थ्यो । जे होस् म चै king नै थिए । हा हा ।

भिडियोमा देखाईएको जस्तै पुरा बत्ती-सत्ती मारेर, चिया खाने ब्रेकमा माथि छतमा गएर आ-आफ्नो टिमको strategy बनाएर पुरा गहिरो छलफल हुन्थ्यो । गगन दाई जहिले पनि sniper लिएर एउटा map को कुनामा ढुकेर बस्थ्यो अन्त म चै पछाडी बाट गएर चक्कुले slit गरिदिन्थे हा हा । सुनिलको weapon of choice खालि shotgun लिन्थ्यो । प्रोबिन चै खालि त्यो दारी भाको टेरोरिस्ट लिन्थ्यो । Close encounters हुँदा opponent खालि उफ्रे को उफ्रै गर्यो भने चै त्यो सुरेन्द्र सर हो भनेर चिनिन्थ्यो । खेम दाई चै साह्रै उत्तेजित हुन्थे र उसलाई कसैले मार्यो भने भन्नुहुन्थ्यो -"मेरो mouse बिग्रेछ के त्यसैले...."

Call of Duty ले चै Loras College को सम्झना ल्याउछ ।

POW

2007-10-14T23:32:00.000-07:00

तपाईहरुलाई मानव अधिकार सम्बन्धि विषयमा हल्का चासो छ भने यो वेब्साइट हेर्नुहोला । यहाँ युद्ध ताका कुन पक्षका र कसलाई युद्धबन्धि मानिन्छ, कसलाई अधिनमा लिन मिल्छ वा मिल्दैन, युद्धबन्धिहरुको जेनेभा कन्भेन्सन् ३ अनुरुप् कुन् तरिकाले व्यवहार सन्चालन गरिनुपर्छ भनेर एउटा idea दिन्छ ।

http://nobelprize.org/educational_games/peace/redcross/game.html

tiltviewer

2007-10-14T11:12:00.000-07:00

मलाई हालैमा मनपरेको वेब्साइट यो हो । यो tiltviewer ले Flickr.com भन्ने वेब्साइट बाट फोटोहरु तानेर देखाउने गर्दछ । तपाईले यो cool application को प्रयोगले फोटोहरु नौलो तरिकाले हेर्नसक्नुहुन्छ । आफुलाई जता मन पर्यो त्यतै बङाएर पक्कैको फोटो एल्बम पल्टाएजस्तै पल्टाएर अरु फोटोहरु हेर्नसक्नुहुन्छ । एउटा फोटोमा क्लिक गरेपछि त्यस्लाई पछाडिपट्टि फर्काएर caption पनि पढ्नसक्नुहुन्छ र फोटो बाहिर क्लिक् गरेर सबैभन्दा तल रहेको return चिन्हलाई क्लिक् गरेर अझै थुप्रै फोटोहरु निकाल्नसक्नुहुन्छ । मलाई यो साह्रै मनपर्यो ।

छम्ल्याहा

2007-10-13T21:09:00.000-07:00

कम्प्युटर बिग्रेर मर्मत गर्दै बसेको दिनभरि आज । कतै बाहिर गएको छैन । अहिले दिमाग एक्दम खोक्रो भएको लागिरहेकोछ । त्यसैले टिभि निकै हेँरिदैछ । चेनल फ्लिप गर्दै बसेको। डिस्कवरी हेल्थ चेनलमा जोह्न एण्ड केट् प्लस एट भन्ने शो आउदरहेछ । एउटै घरमा आठ जना बच्चाहरु ! पत्ताउनै गाह्रो । Twins लाई जुम्ल्यहा भन्छ भने Sixtuplets लाई नेपालीमा के भन्छ ? तिनीहरुलाई के छम्ल्याहा भन्ने ? Sixtuplets को अर्थ एकैचोटी ६ जना जन्मेकाहरुलाई भनिन्छ । हुन त sixtuplets भन्ने अङ्रेजीमा कुनै शब्द नै छैन जस्तो लाग्छ तर जोह्न र केट जोडीले यो sixtuplets भन्ने शब्दको निर्माण मात्रै गरेनन्, सम्भव पारेर नै देखाईदिए । यो संसार अचम्मको छ । हरेक दिन नयाँ नयाँ कुराहरु देख्नुपाइन्छ ।

2007-05-30T14:04:00.003-07:00

बोर्डवकमा एउटा मान्छेले आफ्नो ट्रम्पेट बजाईराखेको थियो र अन्त छेउको पसलमा कुनि कुन चै एउटा र्‍याप बिट् बजिरहेको थियो । त्यो दुइटा छुट्टा छुट्टै धुन एक्दम मिठो फ्युजन बनिरहेको थियो । म कुनै दिन त्यस्तै एउटा "लो बिट्" संगै स्याक्सोफोन नभए ट्रम्पेटको साउन्ड मिक्स गर्नेछु ।

कछुवाको बच्चा

2007-05-28T20:17:00.001-07:00

काम खोज्दा पाएन । त्यसैले सुदिशले समुन्द्रबाट कछुवाको बच्चा समातेर घर ल्याएको छ । क्य्राक । आशा छ साथीले छिट्टै काम पाउने छ र जीवजन्तु समातेर घर नल्याओव्स ।

अहिले भर्खरै TV मा ipod को नयाँ विज्ञापन हेरे । यो ल्याटिनो गीत एक्दमै मनपरेर खोजि हाले । एक्दमै राम्रो ट्युन छ ।

Mi Swing es Tropical by Quantic & Nickodemus on Grooveshark

2007-05-25T20:33:00.000-07:00

नेपालमा हुदाँ एउटा ढलेको सिंका पनि ठाडो नपार्नेलाई यहा आएर दिन रात आव्हर्स् गन्दै काम गर्नु पर्दा त गाह्रो त हुन्छ नै । हरियो डलरले जिउमा नभएको मैला पनि निकालिदिँदा रहेछ । असम्भवलाई पनि सम्भव बनाउदरहेछ ।

काठमाण्डुमा घरमा बस्दा मधिसे मिस्त्रिहरु काम गर्नु आउदा आफु चै मज्जाले बहिर घाम तापी तापी चियाको मज्जा लिंदै उनिहरुले काम गरेको हेरेको कुरा याद आयो । यहा ओसन सिटिमा रेस्टुरेन्टमा काम गर्दा कुर्सिहरु पेन्ट गर्दा खेरी कुइरेको बच्चाहरुले मैले काम गरेको ध्यान दिएर हेर्दा त्यै कुरा याद आयो ।

सबैको पालो फर्केर आउदरहेछ ।

नेपाली दाजुभाईहरुको दुख मर्का देख्दा सुन्दा त यस्तो पाराले कहिले सम्म चल्छ होला भनेर टेन्सन पनि हुन्छ । हुन पनि किन नहोस? नेपालीहरुले कहिले सम्म यसरी आफ्नो देश छोडेर अर्काको देशमा काम गर्ने हो ? यहा विदेशमा जत्तिको दुख गरिन्छ, त्यति नै दुख आफ्नै देशमा गरे वापत अहिले सम्म हाम्रो नेपालमा पनि केहि न केहि प्रगति त भैसकेको हुन्थ्यो कि?

२००७ सालको गर्मीको बिदा

2007-05-22T17:44:00.000-07:00

आज चै काम गरेर आएको । एक्दमै थकाई लागिरहेको छ । बिस्तारी बिस्तारी मैला लुगाहरु थुप्रिदैछ । हुन त कपडा धुने लण्ड्री पनि यो पालि त घरको ठ्याक्कै पछाडी छ । इन्टर्नेट पनि घर भित्र सजिलै टिप्ने रहेछ । यो पालि चै रमाईलो भैरहेकोछ । हुन त आज खासै भन्नु पर्ने कुरा त केहि छैन त्यैपनि ब्लगलाई निरन्तरता दिनका लागि केहि दुई चार शब्द भएपनि कोरौ भनेर हो ।

बसमा चढ्नु $२.०० डलर लाग्छ । बस चढेपछि एउटा टिकट पाईन्छ र त्यो टिकटले पुरा दिन भरि चढ्ने ओर्लिने गर्नु पाईन्छ । एउटा टिकटको समय चै बिहान ६ बजे देखिन लिएर भोलिपल्ट बिहानको ६ बजे सम्म गरेर पुरा २४ घण्टा सम्म लागु हुन्छ । हरेक दिन फरक-फरक कलरको टिकटमा फरक-फरक अक्षर लेखिएको टिकट हुन्छ । यहाँ ओसन सिटिको बसमा चढ्नु पनि एउटा नौलो अनुभव हुन्छ । संसार भरिका थरि थरि देशबाट आएका मान्छेहरुले भरिएको हुन्छ । कुईरे, काले, नेपाली, रसियन, थाई, पोलिश, मोरोक्कन देखिन लिएर, जमैकन अनि त्यस्तै त्यस्तै देशहरु गरिकन मेहिकन लगायत सबै थरिको मान्छेहरु त्यो बसमा चढेको हुन्छन । रसियन केटीहरुको अगाडी अमेरिकन केटीहरु त सबै कस्तो साह्रो मोटी-मोटी देखिन्छ रहेछ । रसियन केटीहरु चै दुब्ली न दुब्ली, पातली झण्डै मोडल जस्तै ज्यान भएको हुन्दारहेछ । अमेरिकनहरु बेसी मासु र चिज्ज खाएर होला मोटा मोटा भएको ।

2007-05-14T16:34:00.000-07:00

म आज सम्म भिजिटेसनमा बास बस्नु परेको थिएन तर आज गाडी छुटाएकोले गर्दा भिजिटेसनमा बस्नु पर्यो । तर अहिले भने यहाँ सबै साथीहरु गर्मी महिनाको बिदामा कामको खोजिमा समुन्द्र सहर तर्फ लागिसके । अहिल यहा केवल बिवेक, सन्जित, उत्सव र शिखा मात्रै छन् । यो पालि सायद समय छुटाउने लहर नै चलेकोछ । सबैभन्दा पहिला अस्तिको दिन बिप्लवले आफ्नो फ्लाइट छुटाएको थियो र त्यसपछि समिरले हिजो आफ्नो फ्लाइट छुटायो र आज चै मैले आफ्नो गाडी छुटाए । बिवेक संगै म याहा भिजिटेसनमा बसेकोछु । अहिले २ घण्टा नबित्तदै मलाई छटपट् भैसक्यो । यत्रो पुरै समरको बिदा भरी बिवेक र उत्सवले कसरी समय बिताउछन जस्तो लागिसक्यो । अहिले मलाई संसार भरिको सारा फुर्सद समय प्राप्त भएको आभास भैराकोछ । गीत पनि त्यस्तै सेन्टिमेन्टल अनि रोमान्टिक खाले मात्रै बजिरहेकोछ । साह्रो एक्लो फील् भैराकोछ । हुन त अहिले यो समरको सुरुमा मात्रै हो । काम गर्नु सुरु गरिसकेपछि म जस्तो हजारौ नेपाली विद्दार्थीहरुलाई यहा कलेजको ट्युसन फीस् तिर्ने बाध्यताले न त दिन न त रात सोचिकन केवल हरेक घण्टा-घण्टाको हिसाब गर्दै काम गर्नुपर्छ । सबै जना कामको खोजिमा ओसन सिटि जान्छन । पहिलो पल्ट संयुक्त राज्य अमेरिका आएका नेपाली विद्दार्थीहरुका लागि कुबेरको खजाना । हुन त सबैले काम पाउछन भन्ने कुनै ग्यारेण्टी हुदैन । कोहि भग्यमानी पर्न जान्छन र फ्याट्टै काम पनि पाईहाल्छन । कोहि भने कामको खोजिमा महिनौ लगाउछन । कसैलाई भनेको जस्तो काम मिल्दैन भने कसैलाई जस्तो सुकै भएपनि काम पाए हुन्थ्यो भन्ने कुराले पिरोलिरहेको हुन्छ । ओसन सिटि पुगेपछि सबैभन्दा पहिलो कुरा बास मिलाउने काम । सम्पर्क कायम राखन सकेकाहरुले पहिल्यै नै घर खोजिसकेका हुन्छन । पहिलो पल्ट गएकाहरु मध्ये कसैलाई पनि नचिनेका नेपाली दाजु भाई दिदी बहिनीहरुको भने विचल्ली देखिन्छ । तर नेपालीहरु यस्तो मामिला सुल्झाउनमा अलिक सफल नै देखिएको हो कि कसरी हो जसो तसो बस्ने कोठा चै जसरी भए पनि मिलाउछन । त्यहा नेपालीले नेपालीको मद्दत गर्ने मान्छेहरु पनि भेटिन्छन भने मत्लब नै नगर्नेहरु पनि भेटिन्छन । एउटा नेपालीले छेउ बाट अर्को नेपाली जाँदा नेपाली भएको नाताले यसो हल्का श्रद्दापुर्वक हाँसिदिनु त पर्ने हो । यो कमै मात्रामा हुने गर्छ ।

धेरै जसो नेपाली मित्रहरुको लामो लामो कपाल भएको मैले देखे । यो फेसन हो कि के हो भनेर खोज तलास गर्दा के थाहा लाग्यो भने यहाँ कपाल काटेको मात्रै केवल $ १०.०० डलर लाग्दछ । नेपालमा हजामकोमा गएर रु. २५.०० तिर्नुपर्ने ठाउमा थर्काई-थर्काई १५-२० रुपियामा कपाल काट्ने गरेको बानी

पैसाको खडेरी परेको बेलामा दश-दश डलर तिरेर कपाल काट्नु भन्दा बरु फेसन नै बनाइदिउ भन्ने मनस्थितिले पो धेरै जसो नेपाली मित्रहरुको लामो लामो कपाल देखिंदरहेछ । सय मिटर बाटो पारी कपाल लामो लामो पारेर लङ-ख्रङ लङ-ख्रङ हिढिरहेको केटा देख्यो भने तपाईले आखा चिम्लेर त्यो पक्कै पनि नेपाली केटा हो भनेर ठोकुवा गर्न सक्नुहुनेछ । हुन त विचरा कैयौ मित्रहरुले रहरले होइन कर ले पनि कपाल लामो राख्ने गरेकाछन । कोहि भने आफु पाश्चात्य संगितप्रेमी रहेको दावी गर्छन् । तर कोहि भने ठीक त्यसको विपरित कपाल पुरै खौरेर आफु हिप-हप संस्कृति रुचाउने भनेर सोहि प्रकार ठुला-ठुला कपडा लगाउछन ।

sakabeat

2007-04-24T14:22:00.000-07:00

this is my demo
i made it from beaterator website

Flowers are Red - Harry Chapin

2007-04-16T23:39:00.000-07:00

यो गीत मलाई साह्रै मार्मिक लाग्छ । यस गीतमा झल्काइएको शिक्षा प्रणालीसंग सम्बन्धित प्रश्न सायद नेपालमा हामीले पनि सानो छँदा भोग्यौ कि? यो मलाई साह्रै मनपर्ने गीत हो र तपाईलाई पनि पक्कै मनपर्नेछ । सानोमा मात्रै नभैइ ठुलै भएर पनि हामी कतै यस्तै मनस्थितिमा त छैनौ?

(तल लिरिक्स पढ्नुहोला)

Flowers Are Red by Harry Chapin on Grooveshark

The little boy went first day of school
He got some crayons and started to draw
He put colors all over the paper
For colors was what he saw
And the teacher said.. What you doin' young man
I'm paintin' flowers he said
She said... It's not the time for art young man
And anyway flowers are green and red
There's a time for everything young man
And a way it should be done
You've got to show concern for everyone else
For you're not the only one

And she said...
Flowers are red young man
Green leaves are green
There's no need to see flowers any other way
Than the way they always have been seen

But the little boy said...
There are so many colors in the rainbow
So many colors in the morning sun
So many colors in the flower and I see every one

Well the teacher said.. You're sassy
There's ways that things should be
And you'll paint flowers the way they are
So repeat after me.....

And she said...
Flowers are red young man
Green leaves are green
There's no need to see flowers any other way
Than the way they always have been seen

But the little boy said...
There are so many colors in the rainbow
So many colors in the morning sun
So many colors in the flower and I see every one

The teacher put him in a corner
She said.. It's for your own good..
And you won't come out 'til you get it right
And all responding like you should
Well finally he got lonely
Frightened thoughts filled his head
And he went up to the teacher
And this is what he said.. and he said

Flowers are red, green leaves are green
There's no need to see flowers any other way
Than the way they always have been seen

Time went by like it always does
And they moved to another town
And the little boy went to another school
And this is what he found
The teacher there was smilin'
She said...Painting should be fun
And there are so many colors in a flower
So let's use every one

But that little boy painted flowers
In neat rows of green and red
And when the teacher asked him why
This is what he said.. and he said

Flowers are red, green leaves are green
There's no need to see flowers any other way
Than the way they always have been seen.

बि सं २०६४ नया सालको हार्दिक मंगलमय शुभकामना

2007-04-12T01:24:00.001-07:00

मेरा नेपाली दाजुभाई तथा दिदी बहिनी एंवम् मित्रवर्गहरुमा मेरो तर्फबाट यहाँहरुको दिर्घायु जीवन र सु-सम्पन्नता कायमका लागि र उत्तरोत्तर प्रगतिकालागि कामना गर्दै बि सं २०६४ नयाँ सालको खुशियालीमा यहाँहरु प्रति म हार्दिक मंगलमय शुभकामना टक्र्याउन चाहन्छु । आशा छ यो आउदो नयाँ वर्षले हाम्रो देशमा शान्ति स्थापना गर्नेछ र सारा विश्व भरि फैलिएर बसेका हाम्रा नेपाली जनताले हर्षोल्लासका साथ खुसियाली मनाउदै नेपालीहरुको शान्तिप्रिय भाव कायम गर्नेछन् ।

मेरो किताबी नेपाली पनि गत्तिलै छ । छैन त?

नक्कली क्रान्तिकारी

2007-04-11T22:41:00.000-07:00

अब म तपाईहरुलाई फोटोशपको कमाल देखाउछु । हुनु त यी तल चित्रमा देखिनु भएका विद्दार्थी हुन्, यिनी कुनै क्रान्तिकारी होइनन् तर वहाको ठुलो रहर पुरा गरिदिउ भनेर मात्रै म आज यो फोटोशप कोट्टाउदै छु । यो चित्र कृपया राम्रोसित हेर्नुहोला । नझुक्किनुहोस्, कतै यिनी नक्कली क्रन्तिकारी त परेनन ?

कृपया चित्र ठुलो पारेर हेर्नुको लागि चित्रमा क्लिक गर्नुहोला ।

स्मुदिस

2007-04-10T21:51:00.000-07:00

मलाई खासै भन्नु पर्दा आईसक्रिम खानु मनपर्दैन तर आईसक्रिममा लेमन लेखेको देखेर मेरो मुखमा थुक आयो । किनेर ल्याएको भरै त फ्रिजमा बिर्सेर तलपट्टि पो राखेछु अन्त पछि खाने बेलामा हेरेको त पुरै पग्लेर बाक्लो न बाक्लो पानी जस्तै भाको रैछ । तिर्खा लागेको बेलामा पर्खिनसक्नु भयो तर पनि केहिछिनको लागि फ्रिजरमा राखेको त आईस्क्रिम जम्नु साह्रै बेसि समय लग्ने जस्तो भएर मेरो पाली चम्चाले हल्का पानी-पानी नै रहेको आईस्क्रिम खानुथाले । अचम्मलाग्दो, यसरी पहिलोपल्ट खाएको आधा-पानी र आधा बरफक्रिम (बल्ल नेपालीमा आईस भनेको बरफ भनेर याद आयो त्यसैले बरफ लेखेको ) जे होस्, मलाई त निकै मिठो लाग्यो । कता-कता स्मुदिस खाको जस्तो पनि लाग्यो । अब स्मुदिसलाई नेपालीमा कसरी वर्णन गर्ने गाह्रो लाग्यो । तपाईहरु पनि यसरी बरफक्रिम खाने होइन त? :)

भोकटे

2007-04-09T05:56:00.000-07:00

हामीले भोकटे रुखबाट झार्‍यो अन्त त्यस पछि भोकटेको फुटबल खेल्ने गर्थ्यौ । भोकटेले खेलाडीहरुको लात्ती खादा खादा नरम र गिलो गिलो भैसकेको हुन्थ्यो । त्यस पछि त्यो भोकटेलाई धारामा लगेर पानीले पुरा मजाले सफा गरेर, क्लासरूम भित्र गैइ नङ-काटनेको छुरीले भोकटेलाई सावधानी पुर्वक बिचबाट चिरेर, अनि त्यस्को बोक्रा चै ढ्वाङमा फाल्ने अनि खादा पनि टाउको नै चिलाउने एक्दमै पिरो नुन खुर्सानी एउटा स्टिलको भाडामा हालेर अनि रेसा रेसा छुट्टाएको भोकटे माथी झन् गुलियो चिनी थप्ने । भोकटेको हरेक रेसा रेसामा त्यो पिरो र गुलियोको समीश्रण; एउटा काटा प्रयोग् गरेर मिसाउने अनि त्यस्लाई छप्पक्क भिजुन्जेल छोडीदिने । त्यसपछि त्यो भोकटेलाई रससरी टप्प टिपेर आफ्नो मुखमा झ्वाम्म हाल्दा पुरा घाटी नै रसैरसले भित्र सम्म भिज्ने गरी खानु पाउदा कत्ति रमाईलो हुन्थ्यो । कस्तो मेरो त आफ्नै मुखमा थुक आयो । ट्वाक् ट्वाक् जिब्रो पडकाउनु मन लाग्यो ।

खै कुन्नी? के शीर्षक राखुम थाहा छैन

2007-04-09T05:00:00.000-07:00

बिदाको दिन मौका पारेर हल्का दिमागको सन्तुलनका लागि गिटार फिट्दा रमाईलो हुन्छ । मलाई अरुपनि थुप्रै इन्सट्रुमेन्टहरु बजाउनु चासो छ । मलाई ग्राण्ड पियानो बजाउनु सिक्नु चै साह्रै रहर थियो तर के गर्नु, सिक्ने मौका आइपरेन तर भोलिपर्सी समय पाएभने एकदिन पक्कै पियानो बजाउनु सिक्ने छु ।
-------------------------------------------------
अनि भोक लाग्यो भने खाना पकाएर खानु पनि प्रशस्तै समय लिएर पाकएर खाईन्छ । मैले यहा प्याज, बोडी, श्रिम्प माछा , भेज्जी बर्गर, पातगोभी लाई भुटेको भात सित फ्राई गरेर पकाएको - मिठो भयो ।

------------------------------------------------------------------------------
मलाई ब्ल्यान्चले साह्रै हेरविचार गर्छिन् । वहा यस स्मिथ हलको सबैभन्दा पुरानो आया हुनुहुन्छ । स्मिथ् हल मात्र नभैइ सारा लोरस कलेज भरिका कर्मचारीहरु मध्य सबैभन्दा पुरानो स्टाफ वहा नै हुनुहुन्छ । सधै धेरैजसो म आफ्नो कोठामा बसेर पढिरहेको बेलामा, वहा मलाई खोज्दै "मिस्टर पापा, व्हेर आर यु?" भन्दै आएर जहिले पनि एउटा न एउटा चकलेट् व केन्डी छोडेर जानुहुन्छ । भो पुग्यो अब देखि मलाई यस्तो चकलेटहरु सधै ल्याएर दिनु पर्दैन भन्दा पनि, "ओ नो!, किप् ईट, यु लुक सो अन-नरिष्ड (unnourished) भन्दै चकलेट छोडेर जान्छिन ।
ब्ल्यान्च

ईस्टरको बेलामा मोमो

2007-04-07T13:11:00.000-07:00

विदाको बेलामा मोमो पकाएर खाने मौका । गूड फ्राइडेको दिनमा जसरी यिशस क्राइस्टलाई क्रुसिफिक्स गरिएको थियो, बाईबलमा यिशसको क्रुसिफिक्स ब्याख्या गरिए अनुसार फिलिप्पिन्समा त्यस्तै रुपमा कुनै धर्मावलम्बीहरु द्वारा आफ्नो हात र खुट्टामा कांटी ठोकिन्छ । उनीहरु आफुले जति पीडा पायो, त्यति आफु भगवान संग नजिक भएको महसुस हुने कुरामा विश्वास गर्दछन् । त्यस धार्मिक प्रदर्शनी हेर्न संसारभरी बाट लाखौको रुपमा पर्यटक तथा धर्मावलम्बीहरु भेला हुने गर्दछन् । तर सबैले भने यो रितिमा बिश्वास् गर्दैनन । कोही भने यो क्रिस्चियन धर्मको विपरित रहेको गुनासो गर्छन् । जे होस ज-जस्लाई आफ्नो जीउ बिगार्नु छ, जेसुकै गर्नुदिनुहोस्, हामीलाई के को टाउको दुखाई भयो र? आफु त मज्जाले साथी-भाईसंग त्यो दिन् मोमो पकाएर खाइयो । मोमो चै फेरी मोमोको भाँडामा पकाएको हैन । राजमनि भाईले सिक्किमको जस्तो मोमो बनाउछु भनेर पोका पारेको । हाम्रा साथी प्रज्वलले आज मोमो अनौठो तरिकाले पकाएर देखाउनु भयो । मोमो पकाउन त मोमोको भाँडा नै नचाहिनेरैछ । देक्चीमा पानी उमाल्यो र त्यस्को माथी एल्मुनियम फोइल राखेर, फोइलको माथि चै पोका पारेको मोमो राखेर माथिबाट छोप्ने भाँडाले छोपेर पकाएको । यहा तलको फोटोको मोमो चै सजाउनु नै टाइम पाएन किनकी मोमो थालमा हाल्ने बित्तिक्कै चारै दिशाबाट आक्रमण भैहाल्ने, त्यसैले जस्तो पाई-त्यस्तो देखिराको छ । खादा त मिठो भयो । हेमबर्गरको किमा जस्तो पनि लाग्यो तर साथीलाई सोध्नु पर्ला, पक्कै पनि चिकन हो । मोमो चै अत्ति नै झुम्म अनि रसिलो । एउटा सिंगै मोमो, एकैपालीमा मुखभित्र हाल्नुपर्ने खाल्को । नत्र हातमा राखेर आधा टोक्यो भने त बोसो पुरै आफ्नो औला भरि चुहिएर हैरान । जे होस मोमो मिठो थियो । हाम्रा मित्र प्रज्वल, राजमनि, अभिषेक, समिर, सुदिश र मोहित भाइ सबैजनाले ईस्टरको दिनमा मोमो चाख्यौ।
-----------------------------------------------------------------------

स्याउको रुख

2007-03-31T01:52:00.001-07:00

सानो हुदा मैले स्याउ खादा स्याउ भित्रको दाना एक्चोटी खाएछु । अन्त मलाई मेरो दिदीले "लाह्! अब तेरो पेटबाट स्याउको रुख उम्रिन्छ !" भन्दा कस्तो साह्रो टेन्सन भाको थियो ।

मेल्टिङ पट

2007-03-31T01:43:00.001-07:00

मेल्टिङ पट भनेको विभिन्न थरिको खानेकुरा एउटै भाडामा पकाउने हो । सांस्कृतिक सन्दर्भमा -सबैजना एउटै सस्कृतिमा मिस्सिनु हो । अनेक धर्म, जाति, भाषा सबै एकै ठाउमा हुनु हो । तर मेरो प्रश्न के हो भने, जब मेटिङ पट मा यो जुन नौलो खाना भनौ वा खिचडी पाक्छ नि, त्यो खान खान लायकको को हुन्छ कि हुदैन? कति जनाले मेल्टिङ पट बाट बनेको कुरा पचाउनु सक्छन् वा सक्दैनन्? हुन त खास के लेखने हो म आफैलाई थाहा छैन, आज चै एक्दमै बोरिङ दिन छ । हिजो एउटा संयुक्त राज्य अमेरिकाको गोराहरु र कालाहरु बिच जातिय भेदभाव सम्बन्धी एउटा डक्युमेन्ट्री हेरेको थिए र त्यसै बिषयमा चिन्तन गर्न यो छोटो हरफ लेखेको ।

लौ भन्नुहोस् , कुखुरा पहिला कि अण्डा ?

2007-03-22T19:16:00.000-07:00

खासगरी मैले यो ब्लग् मेरो आफ्नै बारेमा मपाई गर्नु लेख्दैछु । हुन त यो माथिको प्रश्न र मेरो बिच कुनै सम्बन्ध छैन तापनि तेत्तिकै रमाईलो को लागि हालेको । तपाईहरुलाई झुक्काको नभन्ठान्नु होला । खासमा पाठक वर्गहरुलाई आकर्षित् गर्न प्रयोग् गरेको । आकर्षित् त गर्‍यो कि गरेन कुन्नि तर जे होस्, एनिवे! मेरो बारेमा भन्नु पर्दा मलाई नेपाली भाषामा ब्लग् गर्नु चासो बढेको छ । नेपाली लिपिमा थोरै मात्रमा ब्लग् देखेको हुनाले मैले पनि अरु दुइ-चार जना साथीहरुले जस्तै सुरु गरेको हुँ। मेरो बारेमा भन्नुपर्दा मलाई देखनेहरु सबैजना मलाई अति सरल भन्ठान्छन् । मेरो अनुहारमा त्यस्तो सोझोपन् झल्किने कुरा के छ कुन्नि? फाइदाजनक् रहुन्जेल् त ठिकैको कुरो हो । अरु त के भन्ने खै? रुघा लागेको बेलामा मेरो नाकबाट सिंङान् झर्छ । तिर्खा लागेको बेलामा पानी पिउछु । मलाई भुटेको भात मनपर्छ । दाल मनपर्दैन । धेरै पिरो खायो भने मेरो टाउको चिलाउछ । मलाई त्यो बोत्तलको अचारहरु मनपर्दैन । गुलियो कुरा मनपर्दैन । गुन्द्रुकको झोल् मनपर्छ । साग् सब्जीहरुमा पात गोबि मनपर्छ । तामाको तरकारी मान्छेहरुले कसरी खान्छन् कुन्नि? अचम्मै लाग्छ । कस्तो साह्रो परैबाट गनाउँछ । मलाई बाख्राको खुट्टाको झोल् चै साह्रै मनपर्ने तर आजकल चै खाँदिन, पाप हो जस्तो लाग्छ किनकि बिचरा उसले त्यो दुइटा खुट्टाले अझै कति पाईला टेक्थ्यो होला भन्ठानेर... हुन त बाख्राको चारओटा खुट्टा हुन्छ । तर कुखुराको मासु चै फेरी खाइन्छ बेला-बेलामा । पेटमा बोसो लाग्नु थालेर हैरान् भैराकोछ अन्त त्यसैले आबो देखि मासु नखाउम् भनेको तर बेला-बेलामा आँखा चिम्लेर गैहाल्छ । घरमा आमाले म सानो हुँदा कुखुरा काटनु लगाउदा त मजाले छप्काउथे तर जति बुढो हुदै गयो त्यति कुखुरा काट्ने भनेपछि त्यतिनै भागिहिड्थे । तर डराएर होइन, जिवजन्तु प्रति दया जागेर । मलाई कुखुरा भुत्ल्याउनु मनपर्दैन तर सानोमा हुँदा कुखुराको आन्द्राभुँडी सबै केलाउथे र त्यहा भित्र भाको कुखुराको पहेलो-पहेलो हरियो-सेतो सुलीलाई आन्द्रामा पाइप् जोडेर अनि सिँन्काले घोचेर, मोजा उल्टो पारे जस्तै उल्टाएर, धाराको पानीले सफा गरीकन नुनसुन् हालेर आगोमा पोलेर खान्थे । सानोमा स्कूल् गएन्जेल् जुत्ता त्यति साह्रो फटाईन । त्यो बाटा जुत्ता लगाउदा खुट्टा पछाडी घाउ बनाइदिन्थ्यो । बाँसबारी र फिट् राईट् एउटै हो कि फरक् फरक कम्पनि हो कुन्नि? बिर्से । त्यो खाले जुत्ता पनि लगाए । एह् हे! " हात्ति छाप् चप्पल् बलियो कि गैडा छाप् चप्पल् बलियो, उस्तै उस्तै हो नानु " भन्ने रेडियोमा सुनेको विज्ञापन याद आयो । त्यो निलो रब्बरको चप्लिले पिटाई खादा कस्तो साह्रो डाम् बसाईदिन्थ्यो । मेरो धेरै लुगाहरु नलगाई-नलगाई छोटो भएर गयो । सायद काठमाँडौमा अझै पनि मान्छेहरु पहिला मैले जस्तै बिहान-बिहान ६:०० बजे उठेर झापाली पसलमा दुध् लिनु जान्छन् होलान् । बिहान-बिहान घरको कुकुरलाई मुताउनु बाहिर डाँडातिर लग्थे । के तपाईहरु पनि एस्तै गर्नु हुन्थ्यो कि अल्छिको पोको हुनुहुन्थ्यो?

मेरो बिचार

2007-03-22T12:49:00.000-07:00

जिवन भनेको एउटा ठुलो नाटक हो । हामी सबै यसका पात्र हौ । कलाकार भने पनि, दर्शक भने पनि, दुवै हामी हौ । त्यसैले कि त नाटक गरौ कि त तमासा हेरौ । मेरो बिचारमा नाटक हेर्नु भन्दा खेल्नु रमाईलो हुन्छ । दर्शक भयौ भने हरेक कुराको मनन् गरौ । जसरी जिवन् एउटा भ्रम हो, त्यसरी यसका हरेक् पक्षलाई केलाएर हेर्ने गरौ । यो एउटा बल्झिएको जालो हो जसलाई फुकाउन निकै समय लाग्छ । हामी सबैलाई चिन्ह भनौ वा कुनै एउटा कुराको पहिचान दिने तथा अस्तित्व जनाउने चिन्हले सदैव अकर्षित गरिआएकोछ । मानवजाति र चिन्ह बिच गहिरो सम्बन्ध छ । हामीलाई कुनै कुरा मनपर्यो भने त्यस्लाई एउटा चिन्ह स्वरूप सम्मान दिन्छौ । मानिसहरु सामाजिक प्राणी भएकाले गर्दा समाजभित्र मानिसलाई मानसिक् तथा भौतिक दुवै रुपमा वशमा राखनुकोलागि अनेक किसिमको जालो बिछाईएको हुन्छ । अब त्यो जालो मान्छेहरु लढे भने बचाउनको लागि भनेर राखिएको हो कि नत्र सामाज भित्र भौतरिएका पात्रहरुलाई समातेर बाहिर जालोमा फाल्नको लागि बनाईएको हो? विचार गर्नुहोस् । हत्तेरिका ! झण्डै झण्डै गत्तिलै निबन्ध पो भएछ । तर खास् भन्ने हो भने मैले के भन्नु खोजेको हो म आफैलाई थाहा छैन । लेखनु त अलिकति मार्मिक कुरो नै लेखे की जस्तो लाग्दैछ । ब्लग् लेख्नु सुरु गरेपछि के लेखने पत्तो नभएर त्यत्तिकै जे पाई त्यै शब्दहरु हालेर हुन्छ वा लामो लामो वाक्य बनाएर सक्दोसम्म यो पेज भर्ने कोसिस गर्दैछु । तपाईहरुले यहाँ सम्म पढने दुख गरिदिनु भएकोमा म यहाँहरुलाई धेरै धेरै धन्यबाद् टक्र्याउदछु । स्कूल छाडेपछि यत्तिका वर्षसम्म नेपाली नलेखेकोले गर्दा पो मेरो औला चिलाईरहेको रैछ । त्यती बेला भने नेपाली विषयलाई हेप्ने गरेको बानी अहिले आएर नेपालीमा मात्रै लेखनु र नेपालीमा मात्रै पढ्नु मन लाग्दैछ ।

"खाओवादीहरुको हातबाट रायमाझीको चिकन्‌ टेण्‍डरको हत्‍या"

2007-02-23T14:20:00.000-08:00

लोरस खबर पत्रिका - करिब बिहानको ११:०० बजे भिजिटेसन्‌ निवासी लोरस कलेजका विधार्थी अभिषेक रायमाझी आफ्‍नो कोठाबाट काममा निस्‍कीरहेको बेला १ जना नकाबधारीद्वारा पिस्‍तोल देखाई निजको अपहरण भएको थियो । निजको झोलामा चिकन टेण्‍डरको "TO-GO wrap" गरेको ३ वटा पाकेट फेला पारे पछि अपहरणकारीले रायमाझीलाई गाडीबाट धक्‍का दिई लाईब्रेरी अगाडि छाडेको थियो । प्रहरी निरीक्षक सुदिस श्रेष्‍ठ यस छानबिनको सिलसिलामा हालसम्‍म कुनैपनि सबूत बरामद्‌ नभएको बताउनु हुन्‍छ । आफ्‍नो प्राण भन्‍दा पनि प्‍यारो चिकन टेण्‍डर गुमाएको दु:खद्‌ अवसरमा शोक व्‍य्‍त्त गर्दै रायमाझी भन्‍नुहुन्‍छ, " ज्‍ये पाई त्‍यै, इटस्‌ ईम्‍पोसिबल !!! " प्रहरी द्वारा छानबिनको क्रम जारी नै रहेको जनाउदै प्रहरी निरीक्षक श्रेष्‍ठ चिकन टेण्‍डरको पक्‍कै पनि खान नपाएको भोको मानिसद्वारा अपहरण भएको हुनसक्‍ने सबूत बरामद्‌ भएको बताउनुहुन्‍छ र हामी अपहरणकारीलाई छिट्ठै नै फेला पार्ने छौ भन्‍नुहुन्‍छ " अपहरणकारीलाई आफ्‍नै आखाँले देखेको बताउने स्‍मिथ निवासी अनन्‍त थापाज्‍यू चै आफैलाई शुद्ध शाकाहारी रहेको बताउनुहुन्‍छ ।

CHINESE PEN vs. FOUNTAIN PEN

2007-02-23T13:15:00.000-08:00

This is a very common story for Nepalese students back in the 80s till late 90s. They know they had to use fountain pens in schools where most of us blotched our white school shirts with ink all over, every where! Only the students above the 4th grade were allowed to write with pens and once they passed on to the 5th grade, they were allowed to write with ink pens. There were two brands of pen available , the "Fountain Pen" and the "Chinese Pen."

Chinese pen were expensive but gave a feel of flair writing while Fountain pens were cheap and affordable, not really flair. We used to cutoff tip of the nib to facilitate our calligraphy skills. People chose buying expensive Chinese pen cause they lasted more. Buying cheaper fountain pens let us need not be worried even if we lost them.

Fountain pens had syringe on it but Chinese pen had suckler like those baby milk bottles. The most popular brand of ink was Chelpark, an Indian product. Suga was the Nepalese brand. The Chinese pen cost around 35 Nepalese bucks while the Fountain pen cost around only 5.00. Lord knows how many times I bought those cheap ones and broke millions nibs for calligraphy. It was harder to refill fountain pen especially if you did not use it for a long time and the syringe would get rusty and stuck. I had couple of Chinese pens, they were easy to refill because of the sucklers.

Chinese pens were for lighter looking fonts. Fountain pens for thicker ones. Later came ballpoint Dot pens that cost around only two bucks each. These days, I don't know if anybody uses them or know about them or do they still exist? I guess many use these Pilot pens that are really expensive and cost around NRs. 45.00 or 55.00 something. Those were terribly expensive pens for my small budget which I would have saved from my lunch money. They sold refills for the Pilot pens too but I ever wonder if it really worked.

Have you guys ever used these pens in your life? I guess Chinese pen is still there. Is Fountain Pen still available? Students today probably still make ink blotches all over their white school shirts. Wonder what its like for kids today.