नेपालीमा लोप्पा कसरी ख्वाउने ?

आफ्नो दायाँ हत्केलालाई राम्रो सित तन्काएर फिजाउने
लेफ्टी हो भने देब्रे हत्केलाको औंला सबै तन्काउने
नत्र दुईटै हत्केला फिजाए पनि हुन्छ
बुढी औंला बाँकी औंलाहरु भन्दा अलग्गै टाढा हुनुपर्छ
र बाँकी औंलाहरु चै जोडिएकै हुनुपर्छ भन्नेपनि छैन
अनि हत्केला तयार भएपछि आफुलाई रिस उठेको मान्छेको अनुहार नजिक लगेर
अनुहारलाई हत्केलाले पछाडी तिर धकेल्दै
निधार देखिन सुरु गरेर चिउडो सम्म पुरै अनुहार मजाले सोर्ने
सकेसम्म हातको पंजालाई victim को अनुहार पुरै छोप्पिने गरेर फिजाउने

अनि बिस्तारी मज्जाले टाईम लिएर सोर्दा खेरी "ईइ..... हो तेरो" भनेर भन्ने । आफु भन्दा अलिक बलियो र डरलाग्दो opponent छ भने चै छिट्टो भन्दा छिट्टो स्वात्त्त लोप्पा खुवाउने अनि भाग्ने ।

बिचरा गम्बु

बच्चा बेलामा घरमा एउटा सानो कुकुर ल्याईदिनु भयो । पहाडबाट ल्याएको ठुलो जातको कुकुर हो क्यारे । सानो थियो तर एक्दमै भुक्क परेको । खैरो खैरो भुत्ला भाको, नाम चै "गम्बु" । भात खादा पनि मेरो मासुको चोक्टा त्यसलाई छुट्टाएर दिन्थे । हड्डी जति मैले खान्थे । मासु चै त्यस्ले । टोलमा भुस्याहा कुकुरहरु टन्नै थियो । त्यसैले बाहिर नजावोस् भनेर अगाडी ढोकाको चुक्कुल सधै लगाएर राख्थे ।

त्यो बेला होस्टलमा एकाबिहानै उठ्नु पर्ने बानी,घरमा ढिलो सम्म सुत्नु पाउदा त कस्तो सन्चो हुने,अबेर सम्म सुतिन्थ्यो । एकदिन त कसरी हो एकाबिहानै ६ बजे गम्बु त ढोका बाहिर पो पुगेछ । अनि आमाले "तेरो कुकुर बाहिर पुगेछ है, भाग्ला, जा! गएर ल्याईज" भन्नुभयो । टोलको ठुल्ठुलो भुस्याहा कुकुरहरुले टोक्देला भनेर अत्ताल्लिदै हत्त न पत्त बिस्तराबाट हाम्फालेर गम्बुलाई समातेर भित्र ल्याए । "राती सुत्ने बेलामा पनि ढोकाको चुक्कुल राम्रै सित लगाको हो, कसरी बाहिर निस्किनु सकेछ ? थाहा नै भएन" भन्दै फेरि बिस्तरामा गुट्मुटिनु पुगे । आमाले "अर्हे! उठ् फेरि पो सुतेछ यो त" भन्नु भएपनि म सुतिरान्थे ।

भोलिपल्ट पनि फेरि आमाले "तेरो कुकुर बाहिर फुत्क्यो, जा! लिएर आइज" भन्नुभयो । कस्तो अचम्म? त्यस्तो एकबिहानै चिसोमा बिस्तराबाट निस्किनु पर्दा कस्तो गाह्रो हुन्थ्यो । त्यैमाथि बल्ल बल्ल होस्टलबाट फुत्केर घरमा मनपरी सुत्नु पाईराको बेलामा एकाबिहानै उठ्नु पर्दा झन कस्तो हुन्छ त्यो त होस्टल बस्नु भाको छ भने तपाईलाई पनि थाहा होला । मन नलागि नलागि बिस्तरा छोडेर बाहिर गयो अनि समातेर फिर्ता ल्यायो । फेरि अर्को दिन पनि त्यस्तै ! छक्कै पर्नु । कुकुर बाहिर निस्किनु नसकोस भनेर राति सुत्नु अगाडी झन चुक्कुल पनि दुईचोटी चेक गरेर ढोका लगाउदा-लगाउदै फेरि पनि बाहिर पुगिराकै हुने । दिनदिनै हरेक बिहान उठेर लिनु जानुपर्ने ।

सध्धै त्यस्तो हुन थालेपछि त एक्दिन् त साह्रै रिस उठ्यो । रिसको झोंकमा बिस्तराबाट जुरुक्क हाम्फालेर स्वाई-स्वाई गर्दै बाहिर निस्के (मैले ट्र्याकसुट लगाएर होला त्यस्तो आवाज निस्केको) र अनि बाहिर पुगेर त्यो गम्बुलाई पाखुरामा दुईटा हातले च्याप्प पक्रेर भित्र ल्याएर भुईमा ठ्याक्क् राखे । अनि मेरो खुट्टालाई पछाडी बेस्स्स्स्मारी तन्काएर त्यसको पेटमा ढ्याम्म्म्म्म लात्ता हानेको त बिचरा त्यत्रो फुच्चे सानो कुकुर त कस्तो हुत्तिएर मेरो टाउकोको लेभलसम्म चुइइईय हावामा उडेको र कस्तो नराम्रो गरेर भुईमा भ्यात्त्त्त्त पत्राकिएको । बिचरा त्यस्को जतानामको भात खाएर टुन्न फुल्लिने पेटमा कसिलो जोड खादा त कस्तो साह्रो दुख्यो होला । पछि त आफैलाई "लाह!रिसको झोंकमा कस्तो पाप गरिएछ" भनेर डर-डर पनि लाग्यो । माया पनि लाग्यो । पुच्छर लुकाएर कुईकिरहेको गम्बुलाई फेरि च्याप्प समातेर सुम्सुम्याउनु थाले । आमाले पनि गाली गर्नुभो । आफैले गरेको काममा कस्तो नरमाईलो लाग्यो ।

भरै त पछि थाहा भयो । आमाले नै पो मलाई बिस्तराबाट छिटो उठाउने बानी बसाल्नु पर्‍यो भनेर ढोका खोल्दिनु हुदोरैछ । त्यसरी पो त्यो एकाबिहानै घर बाहिर पुग्दोरैछ । बित्थामा गम्बुलाई मैले लात हानेको । बिचरा गम्बु !

त्यो भालेले अझै चिथार्छ

सानोमा हाम्रो घरमा एउटा भाले कुखुरा थियो । टोलको मान्छेहरुलाई ठुंङेर हैरान पार्थ्यो । भाले पनि निकै ठुलो थियो । नजिक पर्नु पनि कस्तो डर लाग्थ्यो । त्यो भाले सित त हाम्रो कुकुर पनि डराउथ्यो । हाम्रो कुखुराको खोर दुई तल्ले थियो । पोथी जति तल्लो खोरमा बस्थे । सायद अण्डा टिप्नु सजिलो हुन्छ भनेर होला आमाले त्यसरी राख्नु भएको । अनि त्यो रातो जुरेली भएको भालेले आफ्नो खोर बाट तलतिर सिमेन्टको भुईमा हाम्फालेर झर्दा पनि कस्तो साह्रो ठुलो "ढ्वाक्क्" आवाज निकाल्थ्यो । सानोतिनो मान्छेले हाम्फालेको जस्तै लाग्थ्यो । त्यसको नङ्रा पनि कति साह्रो चुच्चो थियो । हाम्रो आमालाई मात्रै नठुंङ्ने । बाँकी घरको सबै डराउनु पर्ने ।

जालीको ढोका च्याँss गरेर खोल्दा ढोकाबाट निस्किने मान्छेलाई त्यो भालेले कस्तो ध्यान दिएर हेरिराको हुन्थ्यो । जाली ढोका पनि आवाज नआउने गरेर बिस्तारी खोल्नु पर्ने अनि एक्दमै बिचार पुर्‍आएर पाइला चाल्नु पर्ने । पछाडी हेरेर हिड्दा हिड्दै पनि कताबाट एक्कास्सी कुद्देर आएर ठुङिहाल्थ्यो । हाम्रो घरको टोइलेट पनि घर बाहिर थियो । त्यै माथि पारी पाखा कुखुराको खोर । त्यै बाटो भएर जानु पर्ने । त्यस्तो पारी कुखुराको खोर हुँदाहुदै पनि डराई डराई टोइलेट छिर्नुपर्ने । त्यसैले त्यसको खोरको ढोका खुल्लै छ भने बरु पहिला म आमालाई बोलाउथे । मलाई टोइलेट जानु पर्यो भने त हाम्रो यस्तो खाले पानी उगाउने भाडा थियो । म त त्यो भाडामा पानी लिएर जान्थे । अनि भाले नजिक-नजिक आयो भने पानीले छेप्दिन्थे । अन्त परै बस्थ्यो । अनि बेस्मारी दौडिएर टोइलेटभित्र पसेर छिट्टो छिट्टो चुक्कुल लाउथे । फेरि निस्किने बेलामा टेन्सन हुन्थ्यो । टोइलेटको ढोकाबाट बिस्तारी चिहाएर त्यो भालेको उपस्थिति हेरिकन बिचबाटो काटे झै दाया र बाया हेरेर मात्रै दगुरिन्थे । एक्दमै टाईमिङ मिलाउनु पर्ने नत्र हमला भैहाल्थ्यो ।

बिचरा हाम्रो हुन्सिङ दाईलाई पासुलामा ठुङेर कस्तो नराम्रो चोक्टै उडाईदेको थियो । अहिले सम्झिन्दा त साह्रै हास उठ्छ । त्यो भालेले ठुङ्ने बेलामा आफ्नो घाँटी तन्काएर टाउको वरपरको प्वाँखहरु जति सबै मजुरले जस्तै फुल्लाउथ्यो । काट्टीकुट्टी एउटा त्यो जुरासिक पार्कको जनावर जस्तै देखिन्थ्यो । अनि त्यै सोचेर म डराउथे । जे होस् त्यो भालेले अरु भालेहरुलाई पनि थर्काएर राखेको थियो । हुन त म पनि घरको एउटा सानोतिनो भाले नै थिए । तर मलाई त्यसले ठिक पारेको भन्नु चै मिल्दैन, त्यो संग म अलि अलि मात्रै डराउथे । पछि त्यो भालेलाई बुढेसकाल लागेर होला आफ्नै खोरमा मात्रै बस्थ्यो हरे । म त घर छोडेर होस्टल गैसकेको थिए । आमाले त्यो भाले आफै मर्‍यो कि नत्र काटेर खायौ भन्नु भयो कुन्नि? बिर्सिए । तर छुट्टीमा घर आउदा भने नडराईकन टोइलेट पस्नु पर्दा खल्लो लाग्नेरहेछ । त्यो भालेको निकै याद आउथ्यो । हुदा पनि रिस उठ्ने, नहुदा पनि खल्लो लाग्ने । सानोको कुराहरु सम्झिन्दा रमाईलो लाग्छ । जे होस्, कहिले कसो त्यो भालेको सम्झनाले अझै चिथार्छ ।

नेपाली गिल्लो रोटी

नाममा के छ ?

हैन के हो गाठे यस्तो । कहिले केस्को नाम फेरियो भनेर सुन्निन्छ कहिले कुन्नि के को। पहिले राष्ट्रिय गान फेरियो भनेर सुनेको थिए । त्यस पछि पासपोर्टमा भएको छाप । अहिले आएर फेरि त्रिभुवन विश्वबिद्यालय को नाम फेरिन्दै छ हरे । त्यसै गरी राजमार्ग अनि त्यस्तै-त्यस्तै सम्पूर्ण राजपरिवार संग जोडिएको सबै नामहरु फेरिन्दै छ हरे ।

सोच्दैछु,कता-कता कुरा पचाउनु गाह्रो भैराको छ मलाई । हुन त राम्रै गरेको हुन कि नराम्रो त्यो म अहिल्यै चै भन्नु सक्दिन । हुन त सानो-सानो कुरा पछि गएर ठुलो हुन्छ भन्छन । लामो अवगतमा राम्रै नतिजा आउछ भने त ठिकै छ तर के भनेको-सोचेको-खोजेको जस्तै होला त? हुन त परिवर्तन भनेको एकै रातमा हुने कुरा होइन, समय लाग्छ भनेको भएर मात्रै चित्त बुझाएर बसेकोछु ।

केराको बोक्रालाई रातो रंगाए पनि भित्रको गुदी त केरै रहन्छ नि होइन र? सायद मेरो एनालजी एक्दमै मिलेन तर मैले के भन्नु खोजेको भन्दा खेरि राष्ट्रिय गान फेरेर सारा नेपालीलाई आफ्नो जन्मभूमि प्रति माया जाग्ने हो भने पो बल्ल रमाईलो भयो त । त्रिभुवन विश्वविद्यालय को नाम मात्रै होइन शिक्षा प्रणालीमा परिवर्तन ल्याएर हामी नेपाली बिद्यार्थीले बिदेशीको लागि काम नगरी आफ्नै देशमा कर्मको मेहनतले उच्चस्तरको शिक्षा हासिल गर्नु पाए पो बल्ल नाम फेरेको रमाईलो पनि हुनेछ । महेन्द्र राजमार्गको नाम मात्रै होइन बाटोमा टायर जलाउनेहरुको सोचाईमा परिवर्तन, पासपोर्टमा लगाईने छाप मात्रै होइन, सरकारद्वारा बिदेसिएका लाखौ नेपाली नागरिकको सुरक्षा र हितमा देखिएको कमिमा परिवर्तन ल्याउन सके पो नाम फेरेकोमा मज्जा पनि आउछ ।

तर अहिले मलाई एउटा कुराले चै चिन्ता लागिराको छ । त्रिभुवन बिमानस्थलको नाम त उनिहरुले पक्कै पनि फेर्न सक्दैनन् । नत्र बिचरा नेपाली विद्यार्थीहरु भर्खर सेमेस्टर सकेर अमेरिकाबाट नेपाल घर छुट्टी मनाउछु भनेर निस्केकाहरु कतै त्रिभुवन बिमानस्थल नपुगि अर्कै बिमानस्थलमा पुगेको चाल पाएर नअताल्लिउन् । आजकलको जमानामा त्यसै त प्लेन भनेको ठाउँमा ल्येन्ड नभएपछि हाईजेकमा पो परिएछ कि भन्ने डर हुन्छ । यात्रुहरु त होइन फेरि पाईलटहरु नै पो झुक्किएर, "आई?? काठमान्डुको कोअर्डिनेटस हरु त सबै मिल्छ तर फेरि अएर्पोर्टको नाम चै भिन्दै छ!" भनेर फेरि ल्यान्ड नगरी सिधै कान्दाहार पुर्याउन बेर नलाउन ।

जे होस्, साह्रै कम्प्लेन गर्ने बानी पनि लागेछ यार बिदेशमा बसेर । म पनि कतै ती देश बाहिर बसेर नेपालमा खाली यो भएन र त्यो भएन, नेपालमा यो छैन र त्यो छैन भनेर थुतूनो मात्रै खेलाउने बुध्दिजिवीहरुमा परिणत हुनु आटेको त हैन? मेरो पनि नाम फेर्ने बेला भएको त होइन कतै? ओहो डर पो लाग्यो । धेरै क्रिटिसाइज नगरुम । अब चुप लाग्छु ।

थुईया ! मोराहरुले अब फेरि लाखौ टर्कीहरु मार्ने भए ...

थेंक्सगिभिङ डे आउदै छ । यो बेला कलेजहरुमा छुट्टी हुन्छ । कुइरेहरुको दशै सरह चाड हो यो भन्नु सकिन्छ । टाढा टाढाबाट परिवारजनहरु यो चाड मनाउनु घर फर्किने गर्दछन् । यो बेला सबैजना अबेर सम्म सुत्ने, ढिलो उठ्ने गर्दछन । परिवारका सदस्य सबै सङै बसेर खाना खाने गर्दछन । यो चाडको मुख्य भोजन चै टर्की हो । उहिले जमानामा यहाको नेटिभ अमेरिकनहरु र कुइरे बिच एक आपसलाई धानबालाको साटोमा टर्की दिएर धन्यबाद दिएको देखिनको चलन हो हरे । अब यो नोभेम्बर २७ तारिक मनाउदैछन फेरि कुइरेहरु ।

थुईया ! मोराहरुले अब फेरि लाखौ टर्कीहरु मार्ने भए ...

क्रिस्च्यन धर्म अनुसार हिन्दु लगायत अन्य धर्म जस्मा पशुबलि चढाईन्छ अथवा पशु मारकाट गरिईन्छ त्यि सबै धर्महरु विह्चक्राफ्ट (बोक्सी तंत्र) हुन भनेर बुझिएको पाईन्छ । मैले हिन्दु धर्मको पक्षमा बोलेको होइन । तर यो कुरालाई एसो बिचार गरेको । यो थेंक्सगिभिङ पर्व सांस्कृतिक होस् या धार्मिक,जेसुकै भने पनि आखिर मनाउनेहरु त मुख्य क्रिस्च्यनहरु नै हुन नि ।

भनेपछि क्रिस्च्यनहरुले पनि आखिर आफ्नो चाडपर्वमा सिधै देवतालाई चर्चमा पशुबलि नचढाए पनि आखिरमा कुखुरा वा टर्की फारममा भए पनि नदेखिदो पाराले पशुबलि त चढाउदा रहेछन् नि त । जसोसुकै गरे पनि अन्त्यमा रक्तपात त भैहाल्यो नि । भने पछि कुन् धर्म विह्चक्राफ्ट भयो त?

आफ्नो तरकारी आफै रोपौं

नेपालमा भित्रिने सयौ ट्रकलोडका फलफूल तरकारी भारतको कुन राज्यबाट आउने गर्दछ? त्यहा तरकारी ब्यवसायिक रुपमा हुर्काईने भएकाले बारीमा कस्तो खाले बिउ छरिईन्छ त? भारतमा मात्रै नभैइ नेपाल भित्रै पनि बारीमा छरिने बिउ कहाँबाट आउने गर्दछ होला? कतै ती सबै बिउहरु बिदेशी ल्याब्रटरीमा सुई घोचेर जेनेटिकली बनाईएको त होइन कतै? हाम्रा आमा बाबा भाई बहिनीहरुले पनि यस्तै सुई घोचेर बनाईएको तरकारी त खाईरहेका छैनन्? खासगरी गर्भवती महिलाहरु । कस्तो खाना खाई रहेका होलान् मेरा भाई बहिनीहरुले?

नेपालको झण्डा

जेकी चेनले हंगकंगमा आफ्नो अफिसरलाई फोन गर्छ । अफिसर चै दिन भरि बिदेशबाट आउने फोनकलमा ब्यस्त भएपछि थकित छन अनि आफ्नो बुढीलाई उठाउन लगाउछन । टेबलमा टन्नै देश-बिदेश बाट आउने फोनकलको लागि फोन झण्डा अनुसार मिलाएर राखिएको छ । तर एउटा कुरा मैले बुझिन । के त्यो जमानामा हरेक देश बिदेशबाट आउने फोनकलको लागि छुट्टाछुट्टै फोन हुने गर्थ्यो र? फोन त केवल एउटै मात्रै भए पुग्दैन र?

चिल्ड्रन अफ हेभन्

आज दुईतीन दिन भयो । निकै रमाईलो रमाईलो फिल्महरु हेरियो । अरु बेला हेर्नु मन लाग्दैन, उहि जाँच आउने बेलामा चै टन्नै हेरिन्छ । हालै हेरेको फिल्महरु मध्ये मलाई साह्रै मनपरेको चलचित्र एउटा "चिल्ड्रन अफ हेभन्" हो ।

यो चलचित्रको दुईटै भाग हेर्नुको लागि तलको लिंकमा थिच्नु होला ।

चिल्ड्रन अफ हेभन् (१)
चिल्ड्रन अफ हेभन् (२)

तिमीहरु धेरै दाँत न तिखार

मलाई फेरी मासु खाने बिचार फर्केर आयो । साकाहारी हुनु त निकै गाह्रो पो हुँदोरैछ । सायद तपाईहरुलाई पनि यस्तै लागेर होला साकाहारी हुनु मन नपरेको । तर मासु नखादा भने जीउ चै एक्दमै हल्का भएको मलाई लाग्यो । हुन त मासु खानु चै ठिक होइन जस्तो लाग्छ । बिचरा कुखुरा, गाईगोरु, भैसी, बाख्रालाई हामीले हाम्रो उपभोगका लागि भनेर हुर्काउने गर्दछौ । कस्तो पापी हामी ! तर हामी बाच्नुको लागि भनेर मासु खाने गर्दछौ । यहि कुरा सोचेर चै मैले पनि होस् हौ अब देखि म पनि मासु खानु थाल्छु भनेर सुर कसेको छु तर एउटा खण्डमा !

म रहुन्जेल चै म कुखुराको मासु खाएर बाँच्छु तर मेरो कथा सकिसकेपछि चै मेरो हरेक पाटपुर्जा भोको गिद्धलाई चढाईनुपर्छ ।

मासु खान रुचाउने त्यी सबै मांसाहारी महानुभावहरु जसलाई आफु बाच्नुको लागि भनेर अर्काको मासु खानु चै कुनै आपत्ति नहुने तर फेरि आफु मरिसकेपछि आफ्नो जिउ चै भोको गिद्धलाई चढाईनु हुदैन भनेर जिउको चिन्ता पनि गर्ने? त्यो त साह्रै लोभी बिचार भयो नि । "आफुले अर्कासित केही कुरा लिईसकेपछि ज्ञानपूर्वक फिर्ता फर्काउनु पनि जान्नु पर्छ" भन्ने कुरा तपाई-हामी सबैले सानोमै सिकेको कुरा होइन र? यति ज्ञान हुदाहुदै पनि अनेक थरी निहुँ बनाएर कुरा बङाउने त्यस्ता स्वार्थी,मतलबी अनि लोभी महानुभावहरुलाई कुनै पनि कुराको मासु खाने कुनै अधिकार छैन !!! तिमी मोरामोरीहरु टोफु खाएर बसो ।

feeling infinitely finite

Ananta used to be very proud of his name which translates to "infinity". But after reading a book on philosophies in religion; to his revelation, he absolutely feels "infinitely finite". He asks himself, "What have you accomplished to live up to your name?"

(Nothing.)

How unfortunate? How hedonistic? He was miserably failing to apprehend the gist of his name. He suddenly realizes that it should be his action, not his title that describes him. He hopes to live up to his name someday, like you all do.

Help!
please throw in some,
your words of wisdom.

एउटा बुढी बज्यै

हिजो विश्वविद्यालय तिर लाग्दा गाडीमा बसेको । छेउको सीटबाट एउटा बुढी बज्यैको झर्ने पालो आएको थियो क्यारे, गाडी रोक्नु भन्दा अगाडी नै जुरुक्क उठेर हिड्नु थालिन् । गाडी ओरालो लाग्नु थाल्यो र एकास्सी बीच बाटोमा ब्रेक हानेर रोक्दा त बिचरा बुढी बजै झन्डै लडेको गाडी भित्रै । आँखा अगाडी बुढी बज्यैलाई बल्ड्याङ खानुबाट रोक्नु सक्दासक्दै पनि चुप लागेर लडेको हेरेको भा झन कत्ति नराम्रो लाग्नेथियो । धन्न कसो समयमै बुद्धि पुर्‍याइएछ । मैले उनलाई हात दिएर नसामेतेको भा के पो हुन्थ्यो । बिचरा बुढी बज्यैलाई सहयोग गरेकोमा साह्रै खुसी ब्यक्त गर्दै धन्यबाद दिईन् । सायद भलो गर्ने बानी नभएर होला, कहिले कसो गर्ने मौका पाउदा त त्यतिखेर भने आफैलाई निकै राम्रो काम गरेको जस्तो लाग्यो । म पनि मुसुक्क हासेर "its alright" भन्दै हात हल्लाए । बज्यै बिस्तारी गाडीबाट ओर्लिन्दै आफ्नो बाटो लागिन् ।

हुन त कुनै गर्व गर्ने कुरा त होइन । त्यैपनि ब्लग खाली नहोस भनेर यो कुरा पनि लेख्दिहालेको नि । फेरि आफैले आफ्नै गीत गायो भनेर जमाउन खोजेको जस्तो लाग्यो भने त्यसो नसोचिदिनु होला ।

बल्ल चाल पाए

एअर्पोर्टमा प्लेन पर्खेर बस्दा बस्दा वाक्क लागेर सबै साथीहरुलाई पालैपिलो फोन गर्दै बसे । एकजना साथीलाई फोन गरे । नम्बर डायल गरिसकेपछि उता घन्टी बज्दै थियो । केहि छिनपछि उता बाट कसैले फोन उठायो - "हलो?"

"को बोलेको?"
-मलाई चिन्यौ?
"को हो? अहं? ओह! ए-अ चिने, के छ? कत्ति पछि फोन गर्यौ त?"

(केहि बेर एता-उता कुरा भयो । फोनको कनेक्सन पनि त्यत्ति राम्रो थिएन । आवाज अलि झ्यार-झ्यार सुनिराको थियो । त्यैपनि कुरा हुँदै थियो।)

"अनि तिमी अहिले कता जानु लागेको?" उस्ले सोध्यो ।
- म आबो हवाई जानु आटेको ।

उताबाट अचानक नपत्त्याउदो उत्तर आयो । "ए! ल ल! बाई-बाई !" त्यति भन्ने बित्तिकै उसले फोन घड्याप्पै राख्यो । म त - अरे? के भएछ? किन उसले त्यसरी फोन एक्कासि राखेको होला भनेर छक्कै माने ।

(पछि थाहा भयो - मैले हवाई भन्दा उस्ले बाईबाई सुनेको रैछ । )

कल्चरल मिसन्डर्स्टेन्डिङ

ओसन सिटीमा पहिलो पल्ट आएका एउटा नेपाली भाईलाई त्यहाको फिलिप्पे नाम गरेको मेहिकन सित परिचय गराईदेको थिए । मेहिकन फिलिपे र नेपाली भाईको चिनापर्ची भएपछि दुईजना गफगाफ गर्न थाले । म चै आफ्नै कामकुरो गर्न पट्टी लागे । नेपालबाट आएका भाई साह्रै सोझो थिए । पक्कै सोझो हुन कि मेरो अगाडी एक्टिङ गरेका हुन कुन्नि तर हाउभाउ हेर्दा सोझा नै देखिन्थे ।

उसलाई फिलिपेले जिस्केर सोधेछ - "ए! अमिगो तलाई केटी मनपर्छ?

नेपाली भाईले चै अलिक सिरियस पल्टेर नेपालमा बुढापाकाहरुले झै सोझो भन्ठान्छ भनेर होला,"अहं!मलाई त केटीहरु मनपर्दैन" भनेर भनेछ ।

फिलिपेले आएर मलाई पछाडीबाट कोट्टाउदै खुसुक्क भन्यो, "साका तेरो नेपाली भाई त ग्ये हो क्या हो, के हो? केटीहरु मनपर्दैन भन्छ नि?

यस्तै हो

खै? यो पालि झन ओसन सिटीको मुभी हलमा फ्री मा फिल्म हेर्नु जाने भनेको त त्यत्तिकै हुने भो ! टिकट चेक गर्नु ढोकामा उभिने सबै नेपालीहरु नै हुन्छन हरे । झन चिनेको नेपाली छ भने त सित्तैमा हल भित्र नै पसाईदिन्छन हरे भनेर सुनेको थिए । आफ्नो त भाग्यै रहेनछ । मेरो पनि एकदुईजना चिन्ने साथीहरुले त्यहाँ काम गरिदिएहुन्थ्यो नि । अनि त्यसपछी म पनि "चान्समा डान्स" भने जस्तै एकपल्ट पसेर सबै पाचैवटा मुभी भ्याएर निस्किन्थे ! लौ न लौ ! यहाँ कसैले मलाई पनि फ्रीमा मुभी हेर्नु पसाउने हो भने कृपया कन्ट्याक्ट गर्दिनु भएहुन्थ्यो ।

त्यस्तैखाले एउटा दिन

आज बिहान बसपार्कमा थुप्रै नेपाली विधार्थीहरु गाडी पर्खेर बसिरहेका थिए । निकै बेर भो पर्खेको तर गाडी आएन । म पनि एउटा कुनामा उनीहरु संगै गाडी कुरेर बसे । छेउमा एकजना को हो नचिनेको नेपाली विधार्थी वरपर एता र उता घुमिरहेका थिए । एक्छिनमा फेडरल एजेन्टका जस्ता देखिने दुईजना अग्ला अग्ला डिटेक्टिव हुन् क्यारे, हातमा बेन्डेड् लगाएको मान्छेलाई कसैले देखेको छ कि छैन भन्दै सोध्दै हिडिरहेका थिए । पछि एउटा नेपाली केटालाई बोलाएर सरकारी नम्बरप्लेट भएको गाडीमा बोलाएर लगेर गए । किन उसलाई बोलाएर लग्यो केहि कुरा थाहा भएन । आशा गर्दछु उनि सकुशल नै छन । जे होस, मैले चै के कुरा लेख्नु आटेको भने, त्यहा अर्को नेपालीले बाटोको छेउमा गएर पिचित्तै थुके । उसको साथीहरुले "ओए! मुला के गरेको तैले?" भनेर हपार्नु थाले । उसले भने दायाँबायाँ पुर्लुक्क हेर्दै कसैले पनि देखेनछ भनेर ढुक्क भएपछी, कलेजमा आफ्नो मेजर बिषय जनाउने हिसाबले मुसुक्क हाँसेर उत्तर फर्काए - "मेरो स्प्युटम डीस्चार्ज गरेको नि!" जे होस् उसलाई मान्नु पर्छ । काम जस्तो सुकै तल्लो गरेपनि भाषा चै निकै सभ्य प्रयोग गर्नु जानेको रहेछन् ।

नराम्रो बानी

मेरो सानोमा थाल चाट्ने एक्दम नराम्रो बानी तर अहिले त्यस्तो छैन । दुईटा हातले समातेर ल्याप-ल्याप थाल मात्रै हो र? तरकारी पकाएको कह्रैमा उभ्रेको मसलाको लेदो माथि भात मोलेर सबै हसुर्ने । आमाले कस्तो राक्षस पाएछु भन्नुहुन्थ्यो । डाढु चाटिस भने तेरो बिहामा पानी पर्छ भन्नुहुन्थ्यो । दिदीले तरकारीमा बेसार अड्कलिनु नजानेर हो क्याओ कुन्नि? हात पखालिसकेपछि पनि पहेल्लै हुन्थ्यो । धन्न मैले त चिटिक्क गरेर खान्थे । कोसै-कोसैले त भात मुछ्नु पनि जान्दैनन । हत्केला फिजाएर गुजुङ् गुजुङ् भात मिच्छन अनि औला-औलाको चेपबाट भातको सिठा निस्कुन्जेल अचट्छन । गाँस पनि आखा चिम्लेर हाल्छन अनि राम्रो सित नचपाईकनै निल्छन । म त आजकल चम्चाले मात्रै भात खान्छु । मोर्डन पल्टिनु खोजेको त होइन तर आफ्नो हातले के के छुइन्छ के के । त्यसैले ।

रेस्टुरेन्ट भाषा

रेस्टुरेन्ट भित्र भान्छा कोठामा कुनै पनि कुरा सकिएको छ भने '86' भनेर कोड प्रयोग गरिने रहेछ । "के हो यो 86 भनेको?" भनेर सोद्धा, जेट्ठा कुकले मलाई बुझाए,"यदि हामी संग किचनमा पाउरोटी सिद्धियो भने बाहिर वेट्रेसहरुलाई पाउरोटी 86!! भनेर चिच्चाउनु पर्छ अनि त्यसपछी उनीहरुले हामी संग अहिलेलाई पाउरोटी सकिएको रहेछ भनेर बुझ्नेछन!"

ठ्याक्कै आज बिहान किचनमा व्हिट ब्रेड सकिएको रहेछ अनि एकजना वेट्रेसले पनि फेरि त्यहि कुराको नै अर्डर झ्यालमा सुटुक्क् छोडेर गएछिन । अस्तिनै सिकेको कुरा आज ठ्याक्कै काम लाग्ने भयो भन्ठान्दै झ्याल निर गएर अब "व्हिट ब्रेड 86!!" भनेर जोडले चिच्च्याउछु भनेर गाको त भरै जतानामको ठुलो स्वरमा "व्हिट ब्रेड 69!!" पो भनेछु । किन त्यसो भन्न पुगेछु कुन्नि आफै अचम्म परे । उता घाँटी बटार्दै सबैजनाले मलाई हेरेर गललल हास्नुथाले । "ल्हौ मार्‍यो कता टाउको लुकाउने होला" जस्तो भएर एक्छिन त कता जाम-कता जाम भाको । थोत्थोरै लाज पनि लाग्यो । एउटा कुरा भन्छु भन्दा अर्कै कुरा भनिपठाएछु ।

मोडरेसन रिक्य्वायर्ड

हेर है साथी हो ! सबैजनाले थाल्नु भन्दा अगाडि राम्रो सित बिचार पुर्‍याउनु होला । जुनै कुरा पनि धेरै भयो भने हानिकारक हुने फिलोसफी तपाई-हाम्लाई थाहा भएकै कुरा हो । जे कुरा पनि मोडरेट अथवा ठिक्कको हुनु जरुरी भएको सबैलाई थाहा नै छ ।

मैले मेरो हटमेलमा "केरा खानुको फाइदाहरु थुप्रै छन" भनेर ईमेल पाए । यसले हाम्रो जीउ भित्र रगतको बहावलाई मद्दत पुर्‍याउने र मुटु, दिमाग, ब्लड प्रेसर आद्दि इत्यादि लाई ठुलो सहयोग पुर्‍याउने कुराहरु बयान गरिएको थियो । केरामा पाईने पौष्टिक आहारहरु जस्तै ग्लुकोज, फ्रुक्टोज, सुक्रोज अनि नाना-भाति सबैकुराको फाइदाहरु उल्लेख गरिएको थियो । खास गरेर आईमाईहरुलाई छोरा पाउने रहर छ भने गर्भ कन्सिव गर्नु अगाडि केरा खाने बानी बसाले हुन्छ भनेर लेखिएको थियो । यो कुरा चै साचो हो कि होइन, मलाई पक्का थाहा भएन तर शिकागोको कुन्नि के युनिभर्सिटीमा अनुसन्धान गरिएको भनेर चर्चा गरिएको थियो । मलाई लामो डिट्येलमा पढ्नु झ्याउ लाग्यो । तर केटाहरुलाई चै केरामा भएको भिटामीन बी ले आफ्नो पोटेन्सीलाई अझै बढाउनुको लागि ठुलो मद्दत गर्ने र आफ्नो सेक्सुअल लाईफलाई एक्टीभ र चालु राख्न मद्दत गर्ने भनेर लेखिएको कुरा चै साह्रै ईन्ट्रेस्टिङ लाग्यो । त्यै भएर मैले पनि आफ्नो फ्युचरको बारेमा पहिलो पल्ट सोच्दै दिनदिनै केरा खानु थालेको त भरै कस्तो साह्रो, आज तीन दिन भैसक्यो, टट्टी अड्केर कत्रो आपत!

तपाईले कति ओटा खसी ढाल्ने ?

कोसैलाई आफ्नो बिहामा पाँचवटा खसी ढाल्यो भन्दा निकै फुरुक्कै हुनु मनलाग्छ होला कि कसो? पक्कै पनि जोसुकै भएपनि निकै दंगै पर्छन होला । तर त्यो बिचरा मार पर्ने खसीलाई कस्तो अनुभव भैरहेको हुन्छ होला भनेर म त्यो खसीको दिमाग भित्र पसेर उसको मर्का बुझ्ने कोसिस गर्दैछु । एकातिर एक्दमै रमाईलो अनुभव बाँडिएको हुन्छ भने अर्कोतिर चै साह्रै डरलाग्दो त्रास छाएको हुन्छ । म किन यस्तो कुराहरु सोच्दैछु? कतै म बौलाउनु आटेको त होइन? कस्तो कस्तो खाले कुराहरु दिमागमा आँउदैछ हँ ? मुखमा क्वाम्म मासु हालिसकेपछि दाँतले दाँया र बाँया लुच्छ्दै, गालाबाट झोल चुहिएर औंला देखिन् कुईनासम्म पुगुन्जेल भने केहि पत्तो हुदैन। अनि केहि समय अगाडि जागेको दया त्यत्तिकै बिलाएर जान्छ । हाम्रो आँखा किन यसरी टाल्लिन्छ ? यस्तै छ लाईफ !